.:: SanktuariuM ::.

Najgorzej jest pod tym względem na TFF. Tam po prostu wyje, ogólnie wokal jest tam strasznie irytujący.

Jakby nie patrzeć AMOLAD o wiele lepiej się broni po latach niż TFF.

remi pisze: ↑ndz sty 19, 2020 6:47 pm Jakby nie patrzeć AMOLAD o wiele lepiej się broni po latach niż TFF.

Zdecydowanie. Dzisiaj sobie odpaliłem i elegancko weszła. Jak zwykle zresztą. Wracam do tej płyty dosyć regularnie, w przeciwieństwie do TFF i TBoS.

Jedyny słabszy moment to Out of the Shadows. I refren w The Longest Day by mógł być mniej razy powtarzany.

To ostatnie odnosi się niestety do wielu utworów Maiden. Już w 7th Son jest to dla mnie irytujące, po reunion mocno pod tym względem przeginają, ale "mistrzostwo" to The Angel and the Gambler.

Hm, trzeba po prostu jeszcze parę razy posłuchać. Może trochę ciut ciszej niż normalnie i bardziej skupić się na stronie instrumentalnej niż wokalnej a potem jakoś całość zaskoczy. Widzę, że opinie co do tej płyty mocno podzielone, czasami nawet skrajnie.

Nie słuchałem tej płyty kilka ładnych lat,może nawet dobra dekadę.Postaniwilem sobie dzisiaj odpalić i dostałem dobrego kopa w jaja...Album wchodzi zupełnie inaczej,jest spójny,pod względem instrumentalnym swietny,wokale Bronka rewelka.Trzeba było chyba dorosnąć do tej plyty. Za kilka lat odpalę TFF może też znajdę jakieś smaczki.

U mnie AMOLAD od pierwszego odsłuchu ma wysoką ocenę. Bardzo lubię ten album i dosyć często go słucham. TFF odwrotnie.

Mam dokładnie to samo. Minusem AMOLAD jest produkcja tego albumu, która momentami przeszkadza, ale muzycznie jest to znakomity album, zaryzykuję stwierdzenie, że AMOLAD to najlepszy album Dziewicy od 7th Sona.

Dla mnie z tej płyty mogłoby istnieć tylko świetne Lord of Light i dobre These Colours, reszta do zaorania. Wszystko zagrane jak z zaciągniętym hamulcem ręcznym.

A widzisz, dla mnie z kolei These Colours jest dosc nudne, z drugiej strony mamy genialne The longest day, Reincarnation, Lord of light i The legacy,

erosinho pisze: ↑śr wrz 30, 2020 6:53 pm (...) muzycznie jest to znakomity album, zaryzykuję stwierdzenie, że AMOLAD to najlepszy album Dziewicy od 7th Sona.

Polać temu panu! Uważam podobnież.

Dla mnie to potężny album, osobiście w moim top 3. Jedyny utwór, który pomijam to Pilgrim.

sajki pisze: ↑śr wrz 30, 2020 10:18 pm Dla mnie z tej płyty mogłoby istnieć tylko świetne Lord of Light i dobre These Colours, reszta do zaorania. Wszystko zagrane jak z zaciągniętym hamulcem ręcznym.

Z zaciągniętym hamulcem Ironi grają od reunion, BNW tez jest tak nagrane. Fakt jest taki, że na AMOLAD jest mało heavy metalu i pewnie stąd to wrażenie. Jeżeli potraktujemy AMOLAD jako album nie-heavy metalowy, to ten zaciągnięty hamulec przestaje przeszkadzać :-)

Ja ani na BNW ani na DoD nie czuję hamulca. Zaczęło się od AMOLAD i trwa do dziś.

Longest Day jeden z moich ulubionych numerów Ironow

A dla mnie ten krążek to ścisła czołówka. Dobra, zrobiłbym mały lifting - intra plimplamplum jak w "Benjaminie" bym wyciął. Ale na której płycie Miaden znajdziemy tyle dynamitów jednocześnie? Mam na myśli: "Brighter...", "Longest Day", Greater Good Of God", "Lord Of Light", "Legacy". I bas Harris'a na pierwszym planie - miodzio!

Odczepcie się od tego Out of the Shadows! Ja wiem, że to nie jest stricte tru, krieg metal sensu stricto, ale jest to naprawdę porządny, lekki, melodyjny kawałek. Ok, obiektywnie powiem, że rzeczywiście mógłby znaleźć się na jakimś b'side singla, nie jako pełnoprawny utwór z płyty, ale na pewno nie jest złym nagraniem, nawet jak na ten zespół.

AMOLAD dla mnie jako całość jest bardzo równą płytą (może otwieracz wyraźnie odstaje od reszty in minus). Myślę że jej problemem jest to, że nie ma tu ani wybitnego epika, jak na poprzedniej, ani nic odkrywczego i nowatorskiego. Gdyby ta płyta powstała 10-15 lat wcześniej, to mogłaby mieć szansę na miano jednego z najlepszych nagrań zespołu. A tak, w moim osobistym rankingu wydawnictw po reunion, zajmuje 3 miejsce, po BNW i DOD (wartość sentymentalna i okres poznawania tych dwóch albumów, ma duże przełożenie dla mojej nieobiektywnej oceny).

Benjamin tam wszystko dystansuje na tym albumie. Gdy wychodził jako pierwszy singiel kręciłem nosem, bo wtedy Iron Maiden przyzwyczajało do jeszcze większego poziomu, ale z czasem zyskiwał coraz bardziej. Przede wszystkim ten utwór nie ma nagromadzenia nudnych i niepotrzebnych dźwięków jakie ma np. Brighter, FTGGoG czy Legacy, a także większość długich utworów z kolejnych płyt. Sama budowa przypomina trochę Ikara, kroczący riff, świetnie zaśpiewane zwrotki. Na żywo też się sprawdzał. Co do Greatera z kolei po latach uważam, że to archetyp przeładowanego epika Maiden oparty na powtórzeniach tych samych momentów. Do tego przedrefrenu nie da się słuchać. Obok wyjątkowo słabego otwieracza, nudnawych słońc i beznadzienej balladki najgorszy utwór na tym albumie. Np. z Longest Day mam problem, utwór ma potencjał, momenty, ale całościowo się nie broni. Pilgrim i Kolorki to nr.2 i nr.3 na tym albumie. Dość słabym jak na Iron Maiden, ale od każdego następnego lepszym.

Dobra, "A Matter of Life and Death" na winylu z reedycji od pierwszych sekund brzmi świeżo i dynamicznie - tutaj pełna zgoda z opiniami na Discogs.

Gorąco polecam to wydanie. Zdaje się, że zgarnąłem ostatnią kopię z Winylowni, więc warto kupić ten winyl póki jest jeszcze dostępny w innych miejscach. Dla porównania - X Factor z reedycji teraz ze świecą szukać. Cała nadzieja w fan.pl...