.:: SanktuariuM ::.

https://www.youtube.com/watch?v=TAICzGMU9SY

ale pojazd po Janicku tutaj. Przypominam, że oni nagrywali ten album w szopie xd, dzień po dołączeniu Janicka i w dodatku co wyszło w Burning Ambition, kazali mu grać na sprzęcie Adriana, który był już rozstawiony. Na szczęście Janick odmówił.

To tylko pokazuje jaka fuszerka się działa na tym albumie

I dlatego jest to ciekawy album. Jak pokazuje historia - zmiana była potrzebna po duo SiT i Son.
Co do Jana to już od Feara trzyma dobry równy poziom studyjny aż do TBoS.

Lubię dziki styl Janka, solówki nie muszą być idealne, szczególnie w kontekście pełnego zespołu. No, te momentami przekraczają granicę, więc zadałbym też pytanie - kto te performensy zatwierdził i przesłał do miksu

Martin Birch.

nugz pisze: ↑sob maja 23, 2026 6:55 pm Lubię dziki styl Janka, solówki nie muszą być idealne, szczególnie w kontekście pełnego zespołu. No, te momentami przekraczają granicę, więc zadałbym też pytanie - kto te performensy zatwierdził i przesłał do miksu

to też wiesz jest wycięte przez AI więc nie oddaje w pełni solówek i ich np dynamiki. Natomiast słychać, że zgrany jeszcze z zespołem nie jest.

Jak dla mnie obecnie ciut słabszy od Factora i Feara, ale dalej stawiam dosyć wysoko. Takie kompozycje jak: Gunner, Public, Fates, Assassin, Run silent to mega poziom, tytułowy i mother russia również, ciut słabsze są : Holy Smoke, Bring i Hooks, ale to dalej dobra muza. Jestem na tak.

Ostatnio puściłem sobie w trasie. Przeleciało bez żadnego momentu zaczepienia, żadnego przemyślenia, że fajny moment, fajne przejście, fajne cokolwiek. Podobnie mam przy The Book of Souls, chociaż pojedyncze momenty mam (pewnie dlatego, że są bardziej "znajome" niż na NPFTD ). W każdym razie podtrzymuję, że najgorsza płyta zespołu, ale nie obarczałbym tutaj żadną winą Janicka. Naturalnie, że po tylu latach na szczycie musiał przyjść jakiś dołek, a sytuacja z Adrianem na pewno nie pomogła i zabrakło tu jakiegoś zdroworozsądkowego dania sobie na wstrzymanie.

No jeśli nie masz zadnych momentów zaczepienia słuchając kapitalnego utworu tytułowego czy refrenu Run Silent Run Deep to znaczy że słoń ci na ucho nadepnął.

Tytulowy jest genialny.

Chcialbym uslyszec Fates Warning i Run Silent w brzmieniu, produkcji i wokalu z 1988.

W paru innych numerach sa czasami momenty, ale ogolnie jak na Maiden dramat

Sądzę, że chcieli po prostu pograć sobie coś zbliżonego do "zwykłego" rocka. Potrzebowali odpoczynku, zresetowania się po nagraniu kilku albumów - arcydzieł. Dla mnie w tamtych czasach to był szok, ogromne rozczarowanie. Na wiele lat wręcz wyparłem tę płytę. Gdy na przełomie wieków razem z dobrym przyjacielem zbieraliśmy dyskografie ulubionych zespołów na kompaktach, No Prayer... opuściliśmy obaj. To jednak ja jako pierwszy po długim czasie dołożyłem to brzydkie kaczątko do kolekcji - mógł to być rok 2007, może 2008. I chociaż brzydkie kaczątko nigdy nie zamieniło się w łabędzia, to również nie zasługuje na miano czarnej owcy.

Płyta - lipa po wsze czasy. Nawet / zwłaszcza zespół to wie i do tej muzyki nie wraca, chociaż Bring Your daughter działa na koncercie jak trzeba, czyli świetnie.

Ja nie wiem dlaczego, ale osobiście uwielbiam ta płytę. A Fates Warning tak jak u Dzosefa, to mój numer 1 w kontekście mojego chciejstwa na koncertach