.:: SanktuariuM ::.

Świetny album, jeden z moich ulubionych od Maiden. Apparition i Warrior rzeczywiście są typowymi zapychaczami i odstają poziomem od reszty. Judas w topie moich wałków, wydaje się, że świetnie by wypadł live.

Ten album powinien być krótszy 8-9 numerów i byłaby bardzo mocna pozycja w dyskografii. Oczywiście zupełnie inna stylistycznie niż albumy z lat 80tych.

pz pisze: ↑śr kwie 10, 2024 10:24 am Ten album powinien być krótszy 8-9 numerów i byłaby bardzo mocna pozycja w dyskografii. Oczywiście zupełnie inna stylistycznie niż albumy z lat 80tych.

No bo to lata 90. już

Dwa do odstrzelenia są już wybrane - WW i TA

Chyba jestem jedynym (jednym z niewielu), którzy lubią i WW i TA. Owszem są trochę inne, ale jak najbardziej pasują do stylu z okresu NPFTD/FOTD.
TA to trochę takie AC/DC. Ja z tej płyty zawsze bardzo lubiłem także FITK (zalatuje trochę LedZep). Judas ma coś w sobie, ale patrząc "obiektywnie" (:)) jest to kawałek spod znaku hair metal lub czegoś w tym stylu.
Dla mnie najgorsze na tej płycie są: Fugitive (koszmarny refren, zwrotki nie lepsze, klejone, nie pasujące jedno do drugiego), Childhoods End (znowu tragiczny refren). Kiedyś bardzo nie lubiłem też Misery, ale teraz mniej mi przeszkadza.
W sumie jest to dobra płyta i dość często jej słucham.

wojakwojak pisze: ↑śr kwie 10, 2024 1:35 pm Chyba jestem jedynym (jednym z niewielu), którzy lubią i WW i TA. Owszem są trochę inne, ale jak najbardziej pasują do stylu z okresu NPFTD/FOTD.
TA to trochę takie AC/DC. Ja z tej płyty zawsze bardzo lubiłem także FITK (zalatuje trochę LedZep). Judas ma coś w sobie, ale patrząc "obiektywnie" (:)) jest to kawałek spod znaku hair metal lub czegoś w tym stylu.
Dla mnie najgorsze na tej płycie są: Fugitive (koszmarny refren, zwrotki nie lepsze, klejone, nie pasujące jedno do drugiego), Childhoods End (znowu tragiczny refren). Kiedyś bardzo nie lubiłem też Misery, ale teraz mniej mi przeszkadza.
W sumie jest to dobra płyta i dość często jej słucham.

O widzisz jak pięknie "mamy na odwrót" bo ja bardzo lubię i "ChE" i "TF"

Childhoods End to u mnie top2 tej płyty obok Be Quick. Fugitive też lubię.

Trzeci do odstrzału to uwielbiana przez część forumowiczów ballada.

Max323 pisze: ↑śr kwie 10, 2024 9:57 am Świetny album, jeden z moich ulubionych od Maiden. Apparition i Warrior rzeczywiście są typowymi zapychaczami i odstają poziomem od reszty. Judas w topie moich wałków, wydaje się, że świetnie by wypadł live.

Tak, Judas wprost stworzony do grania live. Szkoda, że nigdy do tego nie doszło.
A Wasting Love jest świetny, bez cienia wątpliwości najlepsza ballada IM.
Mi, oprócz TA i WW zawsze jeszcze przeszkadzał Chains, chyba przez refren, ale jak teraz słuchałem, to wszedł bez problemu.

Oczywiście - Wasting Love to heavy metalowa NAD-ballada

Wasting jest ok. Ja osobiście mało ballad lubię, a ta ma u mnie status akceptowalny

Na 12 kawałków - jak dla mnie - sześciu mogłoby nie być (Fear is the Key; Wasting Love; The Fugitive; Chains of Misery; The Apparition; Weekend Warrior). To najwięcej z płyt IM w ogóle. Reszta - 1 świetny (Fear of the Dark), 3 bardzo dobre (Afraid to Shoot Strangers; Childhood's End; Judas Be My Guide), 2 niezłe ( Be Quick or Be Dead; From Here to Eternity).
Przy braku tych sześciu pierwszych nie czułbym się jakoś poszkodowany. Tyle, że zostałoby jakieś 26-28 minut muzyki. Trochę mało. Kojarzę też, że najczęściej używanym określeniem dla tej płyty wśród Sanatorian było (a może i jest) - NIERÓWNY i to tak dość skrajnie. Dobre to wskazanie - sporo na tej płycie No Prayer słychać, czyli takiego mało-maidenowego IM. Za to kilka tych dobrych kawałków ratuje płytę i pozwala ją spokojnie odpalać. Co najwyżej czasem skipując.
Judas Be My Guide na koncercie - miodzio!!!

Jak dla mnie Fear is the Key to taki fhuj b-side i nie wiem po co go pakowali na płytę. Bez The Apparition też by się obeszło, chociaż lubię moment przejścia do Judasza. Wyśmiewane Chains i Weekend Warrior zawsze lubiłem. Wasting i Fugitive jest nawet ok.

Ja z kolei lubię "Weekend Warrior". Solówki mi bardzo podeszły.

Świetny album z dwoma, może trzema słabszymi numerami. Generalnie jest to nieco inny, bardzie "rockowy" IM ale to nie znaczy, że gorszy.

Moim zdaniem na tej płycie się skończyło Maiden, które mi się naprawdę podoba, rozmawiałem ostatnio o tym z Nomadem przy piwku a on wskazał jeszcze wcześniejszą płytę, bo No Prayer.

Jeszcze mieli przebłyski w postaci BNW czy AMOLAD, ale generalnie tak.

Dance of Death przede wszystkim, ale tak - Fear of the Dark to koniec klasycznego Maiden i nie, nie jest to słaby album a wręcz przeciwnie i jeden z moich ulubionych IM.

johnny_o pisze: ↑wt maja 21, 2024 5:50 pm Dance of Death przede wszystkim, ale tak - Fear of the Dark to koniec klasycznego Maiden i nie, nie jest to słaby album a wręcz przeciwnie i jeden z moich ulubionych IM.

Tak, to ostatni album klasycznego IM, po latach bardzo go doceniłem, jak dla mnie 8/10.

Dzisiaj płyta słuchania z tradycyjnym skipem "Weekendu" i oczywistego koszmarka

A ja właśnie odpalam sobie całość, od pierwszej do ostatniej sekundy. Weekend uwielbiam i żadnego koszmarka nie stwierdzam - niezmiennie dziwię się takim powszechnym komentarzom bo to moim zdaniem jedna z najrówniejszych płyt Maiden.

johnny_o pisze: ↑śr maja 22, 2024 12:53 pm A ja właśnie odpalam sobie całość, od pierwszej do ostatniej sekundy. Weekend uwielbiam i żadnego koszmarka nie stwierdzam - niezmiennie dziwię się takim powszechnym komentarzom bo to moim zdaniem jedna z najrówniejszych płyt Maiden.

Nie no, dla mnie "The Apparition" to chyba najgorszy numer w dyskografii IM A płytę całkiem bardzo lubię.