Dream Theater - Train of Thought (2003)
Co tu dużo mówić: DT nagrało płytę cięższą niż wszystkie krążki do tej pory, dzięki temu albumowi zespół zyskał wielu nowych fanów, ale też sporo starych fanów kręciło nosem, że za ciężko itd trzecia płyta studyjna którą produkowali duet Petrucci- Portnoy, świetny mix Kevina Shirleya. Brzmieniowo jest totalny odlot, John Myung słyszalny, perkusja i gitara wysunięte na pierwszy plan, Rudess ma cyrkowe popisy które już zaczynały denerować, ale ma też sporo świetnych partii w tle. Najsłabszym ogniwem jest niestety James LaBrie, którego partie są jałowe i właściwie poza emocjonalnym Vacant nic już się nie broni po latach, w pozostałych utworach (nie licząc instrumentala) jest czasami komicznie wręcz, ale na plus efekty przesterowanego wokalu. John Petrucci gra totalny Shred, ale te solówki już niestety mnie męczą po latach, a końcówka This Dying Soul jest po prostu przesadzona. Z tym albumem mam dziwnie bo na początku mi się nie podobał, potem podobał, potem znowu nie podobał a potem podobał i było tak może jeszcze kilka razy. Szybko Panowie się uwinęli z napisaniem płyty a potem pozostało już tylko ją nagrać. Dokument jest na płytce, gdzie wchodziło się przez stronę internetową i oglądało, teraz już całość dawno można obejrzeć na YT. Najpierw miałem kasetę a dopiero potem kupiłem CD. Dziś już zostało mi tylko jedno Train na winylu i jedno kopertowe wydanie bo reszty się pozbyłem. Przejdźmy do kompozycji:
1. As I Am - jak dla mnie ten metallikowy riff jest świetny i aktualnie uważam, że to najlepszy nr na płycie, na koncertach też zawsze robi robotę, fajne solo Pietruchy, jest ok.
2. This Dying Soul, groch z kapuchą, nie mogę już tego kawałka zdzierżyć, chyba następny odsłuch za 5 lat, końcowe popisy jarały mnie jakoś na początku, ale z biegiem czasu odrzuciło mnie całkowicie od takiej masturbacji.
3. Endless Sacrifice - refren fatalny, początkowy riff bardzo przypomina jeden kawałek Michaela Jacksona, cyrkowy Rudess, LaBrie przynudza (nawet później miał płyty na których lepiej śpiewał i miał ciekawsze partie) do zapomnienia
4. Honor Thy Father - kolejny koszmarek, kiedyś mi kopał dupę, teraz nie mogę go słuchać, jadowity tekst Portnoya i sample to chyba najlepsze części tego kawałka.
5. Vacant - piękny przerywnik między cięższym materiałem, jeden z faworytów, LaBrie śpiewa doskonale, Rudess nie paskudzi, tak trzymać. Świetne wykonanie w Łodzi.
6. Stream of Consciousness - Jordan świetnie gra w tle, Petrucci gra mega techniczne i szybkie solo, ale już nie robi to takiego wrażenia jak te 20 lat temu, jeden z trzech najlepszych kawałków na płycie obok Vacant i As i Am jak na ten moment dla mnie.
7. In the Name of God - wielki finał, kiedyś kochałem ten kawałek zachwycałem się unisonami i solówką Pietruchy, refren brzmi strasznie infantylnie i ten patos w końcówce utworu, dobre dla emerytów. No i to pianie Serka, ale na płycie i tak było ok, na koncertach to była padaka za każdym razem gdy tego słuchałem na koncercie, choć wtedy na to nie zwracałem uwagi. Teraz LaBrie jest na swoim poziomie, już się nie zachwycam tak jego wokalem na koncertach jak jeszcze 2 lata temu, ale to co śpiewał w latach 91-94 to mistrzostwo świata
teraz większy problem mają z Rudessem który to przejął rolę najsłabszego ogniwa (zaznaczam, że jest to oczywiście moje zdanie)Ocena końcowa : 3/10 - Bronią się jedynie As I Am, Vacant i fragmenty Stream of Consciousness, od reszty kawałków robię sobie długie ''wakacje''
Dziękuję za uwagę, pewnie polecą hejty, że za niska ocena, a niektórzy powiedzą że za wysoka, ale to moja recka.
Rudess ma słabe solówki, Johna Myunga słychać słabo - i nie napisał ani jednego utworu. Dominuje Petrucci, choć Portnoy też ma swoje momenty. Instrumentalny utwór który otwiera płytę jest grany na 8 strunowej gitarce, nie jest taki zły. Potem mamy pierwszy singiel z płyty czyli Night Terror (ostatnio mi lepiej wchodzi niż zawsze) ale jakaś rewelacja sezonu to to nie jest. A Broken Man to drugi singiel, ma bardzo fajne linie wokalu, ale teledysk słaby. Dead Asleep ma kiepściutki tekst, Pietruszce chyba zaszkodził Mass Mutant, solówki trochę przypominają te w Beyond This Life. Midnight Messiah - to moim zdaniem najsłabszy utwór z tego zbioru, już pomijając tekst, który zawiera sklejki słów z różnych wcześniejszych kawałków DT. Riff w stylu Metalliki (72 seasons? death magnetic?) wokal słaby i ta maniera trochę przypominająca Mustaine'a, miało być ostro i groźnie a wyszło komicznie (refren to dramat) 
. Szósty utwór to przerywnik i właściwie mogłoby go nie być. Zostały ostatnie dwa utwory które moim zdaniem podnoszą ocenę tego albumu, wspaniała ballada Bend the Clock (najlepszy teledysk DT od 2009) James śpiewa subtelnie, to jedna z najlepszych ballad DT od wielu lat, kapitalne solo w stylu Comfortably Numb, John się spisał, jak chce to jeszcze potrafi wykrzesać z siebie geniusz, bezsprzecznie mój faworyt na płycie. Całość zamyka prawie 20 minutowy kolos - The Shadow Man Incident, dla mnie to najsłabsza suita DT (może z wyjątkiem A View) pełno plagiatów czuć, ale okolice 11-13 minuty to najlepsze co nagrali na tej płycie (brawo Rudess i Petrucci) coś pięknego ten wściekły Riff w stylu starego-najlepszego DT. Po latach zobaczymy jak ten album się obroni, bo sporo fanów DT ceni go wysoko.
dość kontrowersyjny album DT, opinie w necie były mieszane po premierze pamiętam wyciek Constant Motion a potem The Dark Eternal Night pomyślałem sobie wtedy że chyba będzie to ich najgorszy album w karierze, jeszcze Piotr Kosiński puścił w swojej audycji pierwsze 4 minuty In the Presence of Enemies pt. 1 i odżyła lekka nadzieja, szykowało się kilka gigów DT wtedy i na tym człowiek skupiał uwagę, ale byłem bardzo zainteresowany tym co usłyszę na najnowszej wtedy płycie. Niestety bardzo się rozczarowałem albumem i przez wiele wiele lat uważałem go za najsłabszy album DT (albo jeden z trzech najsłabszych) po premierze zaraz go słuchałem wszędzie jakieś 170 razy pod rząd, ale to i tak nie pomogło, kompozycje ciągnęły się jak flaki z olejem i dawna magia została utracona. A jak jest dziś? czy ta płyta zyskała? czy może jest jeszcze gorzej? o tym właśnie w tej recenzji. Wersja specjalna ma światła na okładce i jest jeszcze tekturka w którą wchodzi jewel, pomarańczowa też ze światłami na niej mam złożone autografy 4 muzyków DT. Wersja specjalna zawiera dodatkową płytę w wersji 5.1 i jest też 90 minutowy materiał z nagrywania krążka, dla mnie nudy, ale dawno tego nie oglądałem, za to na plus fani którzy śpiewają Prophets of War a wszystkim dyryguje Mike Portnoy 
jeśli chodzi o ten nr to muszę mieć nastrój na słuchanie go, bo nie zawsze mam ochotę.
(Rudess mówił, że na tej płycie będą jego najlepsze partie w karierze, oczywiście kłamał) i potem mamy ciekawą gitarkę. Brzmienie tej płyty jest strasznie dziwne, takie sterylne aż do porzygu, Andy Sneap który za zadanie miał zmiksować i masterować płytę wcale się nie popisał, a Petrucci jako samodzielny producent też kuleje. Wokal strasznie bezjajeczny, refren to samo. No właściwie mało tutaj jest ciekawych momentów, to już było ostateczne wypalenie się tego składu. Co ciekawe Mike Mangini to człowiek meczu, gra najlepsze partie, ale to i tak wiele nie pomaga. LaBrie nie zaprezentował nic nowego, linie wokalu na tym albumie są strasznie nijakie. John Myung znowu zdominowany przez Petrucciego a ten drugi nie ma już takich pomysłów jak kiedyś. Jordan to najsłabsze ogniwo, ale tak jest od 20 lat gdzieś. Wrócmy do kompozycji, solo gitarowe w stylu LTE trochę, Rudess gra znowu to straszne pitolenie, no nic słaby numer, jeszcze gitara na koniec fajna. Na żywo ten kawałek na otwieracz nawet szybko zleciał i nawet się sprawdzał, ale nie chciałbym go już nigdy usłyszeć na koncercie DT. Co nie zmienia faktu, że dla mnie jak na dziś to jest najlepszy kawałek na płycie LOL. Bo reszta jest po prostu nudniejsza i gorsza.
refren tego kawałka bardzo słaby. Ten moment przed solówką krótki jest fajny, tylko wszystko psuje Jordan swoim koszmarnym brzmieniem, solo Johna to niestety znowu nic specjalnego, ale i tak gra 100 lig wyżej niż Rudess.
