.:: SanktuariuM ::.

Abstract pisze:Zrozum ,że to jest moja subiektywna opinia

Doskonale rozumiem. Jednak z faktami niema co polemizować. Poza tym ze swojej strony podałem tylko małą radę na przyszłość.

Cóż ja się wyłamię i powiem:No prayer for dying!
To co się dzieję w np. Bring Your Daughter To The Slaughter czy też w Holy Smoke powala i przyprawia o drgawki ze szczęścia ;p

zdecydowanie na Powerslave, z kompozycjami to tam jest różnie, ale poziom wykonania zawsze bardzo wysoki, choćby np.utwór tytułowy gdzie dzieją się niesamowite rzeczy ,Dave tutaj zagrał chyba swoje partie życia

na nowej mi sie podobaja, na BNW tez byly fajne , calkiem syte na SiT...stawiam na SiT

Nomad pisze:utwór tytułowy gdzie dzieją się niesamowite rzeczy ,Dave tutaj zagrał chyba swoje partie życia

Evil pisze:na nowej mi sie podobaja

Bzdury piszecie, że się tego czytać nie chce

Pod względem solówek to Somewhere in Time rządzi niepodzielnie

Zdecydowanie na SiT

vyrus pisze:Evil napisał/a:
na nowej mi sie podobaja

Bzdury piszecie, że się tego czytać nie chce

mi sie podobaja , po prostu

Nomad pisze:zdecydowanie na Powerslave, z kompozycjami to tam jest różnie, ale poziom wykonania zawsze bardzo wysoki, choćby np.utwór tytułowy gdzie dzieją się niesamowite rzeczy ,Dave tutaj zagrał chyba swoje partie życia

Może nie partię życia, ale napewno jedną z lepszych Całościowo jednak stawiam na Somewhere in Time.

dla mnie partie życia, solo w Aces High potęga, to samo Rime,Duellists ,a Powerslave to już wogóle, tak jak Adrian rządzi na SiT, tak Dave pokazuje wspaniałe rzeczy na Powerslave wg.mnie

Nomad pisze:dla mnie partie życia, solo w Aces High potęga, to samo Rime,Duellists ,a Powerslave to już wogóle, tak jak Adrian rządzi na SiT, tak Dave pokazuje wspaniałe rzeczy na Powerslave wg.mnie

W Powerslave [chodzi mi o utwór] to akurat Adrian pozamiatał swoim solem

Przesłuchałem ostatnio wszystkie płytki na spokojnie w pełnym skupieniu i przypisuję się do faktu że na Somewhere... solówki wymiatają :solo

Nie wiem jak można twierdzić, że AMOLAD to płyta prosta jak konstrukcja cepa... Na tej płycie ,w przeciwieństwie do tych z lat 80', nie ma schematu, na którym się opiera większość kawałków: intro-zwrotka-refren-przejście-zwrotka-refren-solo itd.
Fantastyczne, niekonwencjonalne solo jest w "Lord of Light", świetne w "Different World", "The Pilgrim", "The Longest Day" "The Reincarnation of Benjamnin Breeg", reszta tez daje radę, nie mam sie do czego przyczepić właściwie...

Najlepsze gitarowe popisy to jak dla mnie na "Dance of Death" i "Somewhere in Time"

samłer,samłer !

Szymon.Echaust pisze:Nie wiem jak można twierdzić, że AMOLAD to płyta prosta jak konstrukcja cepa... Na tej płycie ,w przeciwieństwie do tych z lat 80', nie ma schematu, na którym się opiera większość kawałków: intro-zwrotka-refren-przejście-zwrotka-refren-solo itd.

jest schemat tylko inny
wolne intro coś sie dzieję takie outro jak intro.

Szymon.Echaust pisze:Na tej płycie ,w przeciwieństwie do tych z lat 80', nie ma schematu

I na dobre jej to nie wyszlo

Kwestia sporna. Lubię nietuzinkowe kawałki...

@EvE: No to bardzo ogólny ten schemat. Chociaż trudno się nie zgodzić, że faktycznie każde outro nawiązuje do introdukcji, to nie zaprzeczysz, że właśnie w tej części "coś się dzieje" dochodzi do pewnej mieszanki konstrukcyjnej, w każdym utworze wygląda to inaczej.

Szymon.Echaust pisze:Lubię nietuzinkowe kawałki...

i mowisz to majac na mysli AmoLad?
szalonyś..

że właśnie w tej części "coś się dzieje"

dodaja 2 dzwieki zeby dosc do akordu konczoncego utwor

SiT, DoD i SSOASS

A według mnie to Powerslave i Dance Of Death