.:: SanktuariuM ::.

Dobra, to czekam(y) na wrażenia.

Blackmailer napisał mi, że At Wit's End faktycznie "kopie pizde"

To jak jest przy 7 utworze juz, to szybko mu zlecialo, chyba, ze 3 pierwszych nie sluchal,

Tylko ten utwór wyrywkowo sobie puścił Jak posłucha całości to sam się wypowie. Ja właśnie jestem na Paralyzed. Single znam już dobrze, ale nie zamierzam ich teraz pomijać.

Invader, nie czytaj jeśli nie chcesz spoilerów mały opis utworów.



Pierwszych trzech nie opisuje.
Barstool Warrior - pierwsza zwrotka = któryś utwór z poprzedniego albumu, chyba Moment of Betreyal, spokojniej zaśpiewane no i inny tekst, ale takie nawiązania to u nich dosyć częsty zabieg z tego co zdążyłem zauważyć. Cóż za wspaniała solówka! Cała reszta utworu brzmi super.
Room 137 - po pierwszym przesłuchaniu nie podoba mi się wcale.
S2N - świetne basowe intro, solidny wałek.
At Wit's End - póki co nie wiem co napisać Dużo zmian tempa, trzeba to przetrawić jeszcze kilka razy, po pierwszym razie mogę napisać, że utwór bardzo ciekawy, początek miazga, w środku trochę "siada" spowolnieniem, ale końcówka znów cudowna.
Out of Reach - Spokojny utwór, również wysoki poziom. Do tej pory oprócz Room 137 wszystko brzmi mega.
Pale Blue Dot - Już po garach na początku wiedziałem, że TO JEST TO! Część instrumentalna miażdży mocno. Są momenty podobne do wybijania SOS w Empire of The Clouds i "marszująca" perkusja z Alexander the Great. Nie brzmi to identycznie, ale tak mi się skojarzyło. ŚWIETNE.
Viper King (bonus track) - LaBrie brzmi dziwnie w zwrotkach, potężny riff i naprawdę dobry refren.

Za pierwszym podejściem nie weszło mi tylko Room 137 i szczerze mówiąc raczej ten utwór nigdy mi już nie podejdzie. Dużo lepiej płyta by wypadała, gdyby Viper King był tam zamiast R137.
Płyta bardzo metalowa, dobre riffy, ciekawe przejścia, solówki klasa. Bas i perkusja brzmią świetnie. Te pliki, które pobrałem pewnie nie są w najlepszej jakości, więc może być jeszcze tylko lepiej.

Czytalem wszystkie recenzje dostepne w necie, wiec spoko

No fajnie, zobaczymy co inni napisza, najbarrdziej wlasnie czekam na bas, bo ostatnio nie brzmial najlepiej, zbyt schowany w mixie byl. Ile dajesz od 1 do 10? po pierwszym odsluchu

Invader pisze: ↑sob lut 16, 2019 3:00 pm Czytalem wszystkie recenzje dostepne w necie, wiec spoko

No fajnie, zobaczymy co inni napisza, najbarrdziej wlasnie czekam na bas, bo ostatnio nie brzmial najlepiej, zbyt schowany w mixie byl. Ile dajesz od 1 do 10? po pierwszym odsluchu

TO CALE PRZEDSTAWIENIE TO PORAŻKA BYŁA, GNIOT PŁYTA

Z basu będziesz bardzo zadowolony. Moje ucho ocenia album na 8/10, ale myślę że finalnie dam więcej. Specjalistą ds Dream Theater jeszcze nie jestem, więc nie będę porównywać do innych albumów. Mnie podoba się bardzo to, że jest ciężki i metalowy..nie to co poprzedni No i co najważniejsze nie ma przesłodzonych utworów typu The Gift of Music.

A kto jest MVP płyty Twoim zdaniem?

At Wit's End lub Pale Blue Dot, póki co nie umiem odpowiedzieć.

Chodzilo mi o czlonka zespolu, kto najlepiej wypadl

Kurde właśnie mi to "kto" nie pasowało do utworu
Sekcja rytmiczna! Bas i perkusja. Brzmią perfekcyjnie. Ale reszta nie odstaje. Wokal też nie drażni.

MaidenFan pisze: ↑sob lut 16, 2019 3:14 pm Kurde właśnie mi to "kto" nie pasowało do utworu
Sekcja rytmiczna! Bas i perkusja. Brzmią perfekcyjnie. Ale reszta nie odstaje. Wokal też nie drażni.

Już się nie mogę doczekać aż odpalę przycisk PLAY )

Napiszę pokrótce co uważam o poszczególnych numerach:

O singlach już się tu wypowiadałem.

Barstool Warrior - fajny, wolny numer z bardzo ładną częścią instrumentalną.
Room 137 - zwrotki to dla mnie nieporozumienie, numer z czymś mi się kojarzy, ale nie mam pojęcia z czym. Ciężkie riffy, super solóweczka. Strasznie dziwny utwór.
S2N - bardzo dobry numer ze świetnym wiodącym riffem, mocno pokopany utwór, czuję tam nawiązania do starszych Dreamów, kolejne świetna część instrumentalna i solówka. Superowa CIĘŻARNA końcówka z solo na klawiszu, bdb.
At Wit's End - pierwsza minuta to jest opad szczeny, bez kitu, złapałem się za głowę XD Zwrotki są bardzo dobre, klawisze bardzo subtelne, robią naprawdę dużo, refren to trochę męczenie buły. Dobre solo na klawiszu. Część wolniejsza też spoko, fajne melodie.
Out Of Reach - ładna ballada, po prostu. Dobre melodie, ale nic nadzwyczajnego.
Pale Blue Dot - jak na DT zaczyna się dość niestandardowo ten numer. Mike ogromny plus. Dobre zwrotki. Klawisze kojarzą mi się jakby były rodem ze SFAM, nie brzmienie, ale same dźwięki. Całość na chwilę siada przy pierwszej werblówce, potem już jest kolejna świetna część instrumentalna. Czuję w tym numerze ducha Traina i starych Dreamów.
Viper King (bonus) - intro wręcz Purplowe, ale potem już wjeżdżają ciężarki, bardzo fajny numer, mógłby bez problemu pojawić się zamiast Room 137 na płycie. Bardzo mi się podoba Mike w tym numerze. Fajne te riffy, całość wydaje się być na dużym luzie, bardzo dobry metalowy numer.

Całość bardzo ciężka, instrumentalnie jest dla mnie wybornie, jest trochę bardziej skomplikowanych miejsc, jest dużo naprawdę dobrych riffów i świetne solówki, nie kanonada dźwięków bez znaczenia, po prostu porządne sola. James czasem trochę zamula, ale to już może tylko moje uprzedzenia. Ogólnie mam wrażenie, że jest sporo sięgania do korzeni co mi się bardzo podoba. Ale niech wypowie się ktoś kto DT ma w małym paluszku Płyta jest bardzo udana, nie spodziewałem się niczego dobrego, bo ostatnie albumy to dla mnie w większości średniawka albo słaby materiał. Ten album jest tym czego ja oczekuję od Dreamów, może nie pod względem ciężaru (co mi nie przeszkadza ani trochę), ale pod względem samego materiału, który jest jak dla mnie kompromisem pomiędzy starą częścią dyskografii i ich nowszymi wymysłami.

Moim MVP jest John, genialne riffy i świetne sola, ale na pochwałę zasługują wszyscy (może oprócz Jamesa ). Bardzo mnie zaskoczyli. Dziś w nocy będzie męczona płytka, zobaczymy co wtedy, na razie jestem zachwycony, ale to pewnie głównie z powodu tego, że zrobili mi naprawdę dużą niespodziankę. Jest super chłopaki

Podeśle ktoś tego leaka?

Po kilku przesłuchaniach Room 137 to nadal straszny gniot. Nie zyskuje, a jeszcze traci. Dla mnie jeden z najgorszych utworów na świecie! Cała reszta jest super.

Płytka po paru odsłuchach daje rade, najlepszy numer to bez wszelkich wątpliwości At Wit's End wydaje mi się, że to najlepszy numer Dreamów od Octavarium. Room faktycznie jest najgówniańszy, strasznie dziwny twór, raczej się nie przekonam do niego, choć jest nieco lepiej niż za pierwszym razem XD

blackmailer pisze: ↑ndz lut 17, 2019 1:06 pm Płytka po paru odsłuchach daje rade, najlepszy numer to bez wszelkich wątpliwości At Wit's End wydaje mi się, że to najlepszy numer Dreamów od Octavarium. Room faktycznie jest najgówniańszy, strasznie dziwny twór, raczej się nie przekonam do niego, choć jest nieco lepiej niż za pierwszym razem XD

posluchaj se haken- nil by mouth , to jest dopiero gowno!

podobny poziom XD

Mi pewnie Room 137 przypadnie do gustu, a coś mi innego nie będzie leżeć, Haken to kiła jakich mało.