.:: SanktuariuM ::.

No jasne, również zgadzam się z tym ,że Maideni nie mają słabych płyt. Ok, mają lepsze i gorsze ale taka na prawdę słaba to się im nie zdarzyła i miejmy nadzieję nie zdarzy. Co do albumu to prawda, że jest to jeden z najlepszych albumów IM aczkolwiek jest dla mnie jeden kawałek ,który tam nie pasuje jest Can I Play With Madness ?

każdy z nas wie jak piękna jest to płyta, idealna do słuchania w całośći, Moonchild przechodzi w piękno Infinite Dreams ,z kolei te w energetyczne Can I Play... i tak dalej, wszystko na poziomie mistrzowskim jak to u IM, ale jeszcze genialniej

niby wolę prostą muzykę, rock and roll, ale to właśnie ten album Ironów najbardziej mi się podoba, chyba za te brzmienie właśnie, jak dla mnie na każdej trasie powinny grać z 3-4 utwory z tego albumu, fajnie jakby go kiedyś całego zagrali, moim faworytem na płycie jest Moonchild ,zaraz za nim The Prophecy

mój ulubiony Maiden!!! Wszystkie utwory zasługują IMO na 10/10, a "Infinite Dreams", "The Evil That Men Do", oraz "Prophecy" (za to swoje intro i outro) na jeszcze więcej Tylko "Can I Play With Madness" IMO trochę odstaje...

Świetna płyta, w ścisłej czołówce.

Jak dla mnie najlepsza płyta Maiden. W każdym dźwięku słychać geniusz i wielkość tego zespołu. Uwielbiam klimat tej płyty, tą przestrzeń, aurę pewnej tajemniczości... I jako jedyna płyta Ironów nie ma słabych punktów, każdy utwór zasługuje na 10/10 ( a niektóre nawet na więcej). Kiedyś marzyłem, aby usłyszeć na żywo Moonchild. Stało się w 2008...Teraz marzę o Infinite Dreams.

Co tu dużo mówić . Klasyk wszystko 10/10 Kapitalna płyta Seven Deadly Sins....

w tych dniach fani Maiden mogą spotkać się z panem, który miał istotny wpływ na 7th Sona. Przebywa w Polsce p. Orson Scott Card, autor Gry Endera http://www.newsweek.pl/artykuly/sekcje/ ... ze,63303,1

Doskonała płyta, chociaż pierwszy kontakt był słaby. Jak usłyszałem w trójce Can I Play with Madness, to dostałem mdłości. Wesoły refrenik, klawisze. Wybrali niefortunnie na singiel, co im się zresztą często zdarza. Jak pierwszy raz usłyszałem całość, to dopiero po rozkręcenu się Moonchild odetchnąłem, bo te klawisze mi nie pasowały. Wtedy to była poważna sprawa, bo kilka lat wcześniej Bruce mówił, że Maiden i klawisze = niemożliwe. Klawisze wydawały się szczytem komercji i od razu kojarzyły się z amerykańską modą. Poza tym, coraz ładniejsze ciuszki Panów. Bałem się, że to zmierza w stronę Motley Crue, czy Bon Jovi. Po przesłuchaniu całości nawet Can I Play zyskał ale to dlatego, że ma wyborne towarzystwo. Może się narażę ale produkcja Seventh Sona nie nalezy do moich ulubionych. Wolę brzmienie na Somewhere in Time.

Rafaello pisze:Doskonała płyta, chociaż pierwszy kontakt był słaby. Jak usłyszałem w trójce Can I Play with Madness, to dostałem mdłości. Wesoły refrenik, klawisze. Wybrali niefortunnie na singiel, co im się zresztą często zdarza. Jak pierwszy raz usłyszałem całość, to dopiero po rozkręcenu się Moonchild odetchnąłem, bo te klawisze mi nie pasowały. Wtedy to była poważna sprawa, bo kilka lat wcześniej Bruce mówił, że Maiden i klawisze = niemożliwe. Klawisze wydawały się szczytem komercji i od razu kojarzyły się z amerykańską modą. Poza tym, coraz ładniejsze ciuszki Panów. Bałem się, że to zmierza w stronę Motley Crue, czy Bon Jovi. Po przesłuchaniu całości nawet Can I Play zyskał ale to dlatego, że ma wyborne towarzystwo. Może się narażę ale produkcja Seventh Sona nie nalezy do moich ulubionych. Wolę brzmienie na Somewhere in Time.

W USA lansowało tezę ,że Seventh Son to komercyjna płyta, wyśmiewano klawisze, nie wiem o co chodziło, bo jak dla mnie Seventh Son na pewno nie kojarzy się z klawiszami, stanowią one jedynie podkład, to były czasy dominacji thrash i może dlatego takie opinie . Jak dla mnie o żadnej komercji nie może być mowy, klasyczne Iron Maiden wzbogacone o pewne nowe elementy

Doskonały, wspaniały album. Mój ulubiony.

Ale co wy tam opowiadacie o Can I play with madness, może jest dość skoczne, ale jest w klimacie i tekst nie jest taki beztroski,
'' do you wanna know the truth, son?
I'll tell you the truth...
Your soul's gonna burn ..in a lake of fiiire!!

A i mojemu 2,5 letniemu siostrzeńcowi tez się podoba ;p
Jak kiedyś szliśmy i sobie podśpiewywałam tytułowy wers, to się przyłączył i śpiewaliśmy w duecie:

-"Can I play with madness!! "
-" Pobi dom iplej ...esemes!"

Siódmego syna nie słuchałem od ok. czterech miesięcy, bo mi się trochę znudził, ale teraz po ponownym odsłuchaniu wrócił do łask!
Świetny utwór, warto było zrobić sobie przerwę i na nowo zakochać się w tych utworach. Nawet Can I Play With Madness, które kiedyś niezbyt przypadało mi do gustu teraz wydaje się arcygenialnym utworem, zresztą tak samo jak reszta...Trochę szkoda, że następna płyta maidenów była przerwaniem trendu powstałego przy Somewhere in Time, chociaż Run To The Hills ocenia tą decyzję pozytywnie...I tak nie mogę narzekać na niski poziom płyt z 90...Może tylko co do Feara miałbym większe zastrzeżenia
Na pewno najlepsza płyta lat osiemdziesiątych, kto wie, czy nie w całej karierze zespołu!

Moja pierwsza płyta IM. Kupiona w 89 roku w 7 klasie dla szpanu przed kolegami! Nawet nie wiedziałem że kupując kasętę na zasadzie "bo tak" i "odjazdowa okładka" rozpocznę wielką przygodę która trwa do dziś nieprzerwanie już 21 lat ......

Płyta inna od poprzednich ..... ehhh te klawisze! Uznawane za zbrodnię nr. 1 przeciwko metalowi dodały IM niesamowitej głębi, tajemniczości i magii niczym z fantasy ....

Monchild - rzucił mnie na kolana
Infinite Dreams - zmiażdżył mój system dojrzewającego młodzieńca doprowadzając do takiej ekscytacji że refren wyciskał z oczu łzy... nigdy wcześniej czegoś takiego nie przeżyłem
Can I Play With Madness - nienawidziłem tego kawałka długie lata! Dziś porusza mnie jak koko dresiarza
The Evil That Men Do - niezła rzeźnia! Tak się powinno grać zawsze i wszędzie ....
Seventh Son... - Długa ekscytująca opowieść! Najlepiej wchodzi w beret późną porą przy zgaszonym świetle i gdy na dworze mróz....
The Prophecy - przepowiedziałem sobie że to będzie najlepsza płyta mojego życia Po delikatnym wejściu kawałek rusza na pełnej ku..wie i do końca przyprawia o wstęp do orgazmu
The Clairvoyant - dobry kawałek ale najlepiej brzmi na koncercie ....
Only The Good Die Young - niezły galop! Klawisze tu wymiatają

Generalnie uznaję że jest to najlepsza płyta w dorobku Dziewic Takie subiektywne wrażenie mam

Wspaniała płyta, bardzo równa, chociaż raczej często nie słucham. Dzisiaj sobie ją odświerzyłem. Jutro przesłucham A Matter of Life and Death i porównam

Najlepsza płyta Dziewnicy, dzieło skończenie doskonałe i w ogóle jedna z najlepszych płyt w historii

Fajna płytka, faktycznie jedna z lepszych płyt IM, jednakże u mnie plasuje się trochę w tyle za The Numberem, Piece of Mind, Powerslave i BNW.

.:DARTH:. pisze:Moja pierwsza płyta IM. Kupiona w 89 roku w 7 klasie dla szpanu przed kolegami!

Mój kumpel też, więc odkupiłem od niego za 15zl

.:DARTH:. pisze:te klawisze!

Dickinson nie miał racji!
Brzmieniowo chyba najlepsze płyta.
Moonchild - świetne na początek, chociaż zamiast synteratorów motyw mógłby być zagrany na gitarze,bo wtedy brzmi lepiej.
Infinite Dreams - genialne, niec się nie powtarza, więc nie ma prawa się nudzić, za każdym razem można w nim odkryć coś nowego.
Can I Play With Madness - za wesoły i za prosty na tą płytę, nie jak się ma do calości.
The Evil That Men Do - genialne intro, genialna zwrotka i refren, szkoda tylko że po połowie odnosze wrażenie 'przesycenia' tym kawałkiem. Teledysk idealnie oddaje atmosferę koncertów!
7th Son of 7th Son - trochę zadługi, trochę niepotrzebna wstawka w środku, ale za to genialne solówki.
The Prophecy - intro mnie trochę zniechęca... dalej nic szczególnego
The Clairvoyant - miłość od pierwszego wejrzenia (wsłuchania), cud solówka Dave'a ;D
Only The Good Die Young - świetny refren, zapada na długo w pamięć, ^owszem,klawisze tu sa na właściwym miejscu

Bruce w jakimś wywiadzie powiedział że do kompletu z płytą miała być książeczka jako część albumu... w sumie szkoda,bo teraz zżera mnie ciekawość...

Arcydzieło. Nie jest to moja ulubiona płyta Iron Maiden, ale to nie przeszkadza jej w byciu jedną z najlepszych wogóle (w tym i conceptów).

Nie ma tu słabego kawałka, a niektóre po prostu miażdżą pomysłem i melodią.

Co do 7 hmm wszyscy (no morze większość) się nią zachwycają że jest to największy dorobek zespołu. Dla mnie jest do dobra płyta, kiedyś miałem o niej dużo lepsze zdanie ale po prostu najnormalniej w wiecie mi się znudziła Gdybym miał ustawić ja na linii gdzie 1 to dziadostwo a 10 to arcydzieło to wstawił bym ją właśnie na numer 7 hehe Słucha się jej przyjemnie i jest czymś nowym w dorobku zespołu zaczynając od tekstów które przeplatają się między sobą i tworzą jedna całość na dodaniu klawiszy kończąc. Jednak ja osobiście dużo bardziej cenię sobie wcześniejsze dzieło zespołu SWIT

Nie bluźnij bo do piekła pójdziesz 7 dla takiej płyty to zwykłe świętokradztwo...