.:: SanktuariuM ::.

Dzosef pisze: ↑pt wrz 18, 2020 1:28 am

Vorgel pisze: ↑czw wrz 17, 2020 11:28 pm Shelton nie wymyślił żadnych wielkich riffow, miał dobry zespół i tyle. Rocky George grał w kapeli, która zdefiniowała pewien styl grania, ale też wyniosła go na wyżyny niedostępne innym formacjom tego typu. To unikatowy przykład crossover thrashu z wybitnymi, wirtuozerskimi solówkami. Z produkcją jak u najlepszych.

Shelton wymyślił miliard dobrych riffow, a Suicidale w porownaniu z Manillą to totalne pionki.

Dwie złote płyty Suicidal Tendencies to jednak nie świadectwo, że byli pionkami.

Vorgel pisze: ↑pt wrz 18, 2020 10:24 am

Dzosef pisze: ↑pt wrz 18, 2020 1:28 am

Vorgel pisze: ↑czw wrz 17, 2020 11:28 pm Shelton nie wymyślił żadnych wielkich riffow, miał dobry zespół i tyle. Rocky George grał w kapeli, która zdefiniowała pewien styl grania, ale też wyniosła go na wyżyny niedostępne innym formacjom tego typu. To unikatowy przykład crossover thrashu z wybitnymi, wirtuozerskimi solówkami. Z produkcją jak u najlepszych.

Shelton wymyślił miliard dobrych riffow, a Suicidale w porownaniu z Manillą to totalne pionki.

Dwie złote płyty Suicidal Tendencies to jednak nie świadectwo, że byli pionkami.

Wczoraj przesluchałem pewien utwor,ktory odostepniles w innym poscie, zespol warty poznania, ciekawe granie.

Polecam albumy
How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (pierwszy z dwoma gitarmenami)
Lights, Camera... Revolution (najlepszy i też największy ich sukces)
The Art of Rebellion (nieco bardziej eklektyczny i melodyjny, ale dalej w ich stylu)

Oprócz Rockyego George'a na dwóch ostatnich tu wymienionych gra też Rob Trujillo, który od lat porzucił (porządne) granie i zajmuje się biznesem u boku kolekcjonerów ubrań Armaniego.

Vorgel pisze: ↑pt wrz 18, 2020 10:35 am Polecam albumy
How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (pierwszy z dwoma gitarmenami)
Lights, Camera... Revolution (najlepszy i też największy ich sukces)
The Art of Rebellion (nieco bardziej eklektyczny i melodyjny, ale dalej w ich stylu)

Oprócz Rockyego George'a na dwóch ostatnich tu wymienionych gra też Rob Trujillo, który od lat porzucił (porządne) granie i zajmuje się biznesem u boku kolekcjonerów ubrań Armaniego.

Na razie zaczynam z pojedynczymi utworami, sekcja ładnie pracuje, wokal w połączeniu z gitarami tworzy fajny klimat,jest petarda!

Fajny zespół do poskakania ale nie mają zupełnie podjazdu do rozmachu Manilla Road

Vorgel pisze: ↑pt wrz 18, 2020 10:35 am Polecam albumy
How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (pierwszy z dwoma gitarmenami)
Lights, Camera... Revolution (najlepszy i też największy ich sukces)
The Art of Rebellion (nieco bardziej eklektyczny i melodyjny, ale dalej w ich stylu)

Oprócz Rockyego George'a na dwóch ostatnich tu wymienionych gra też Rob Trujillo, który od lat porzucił (porządne) granie i zajmuje się biznesem u boku kolekcjonerów ubrań Armaniego.

nie musisz polecać mi Suicidali bo słucham ich od 15 lat, czyli ponad połowę swojego życia, Bring Me Down śpiewałem w aucie z tatą.

A argument o złotach i platynach był już tyle razy wyśmiany...

Rocky George - Martin Barre 0 - 0
Slash - Chris Holmes 0 - 1
Paul Gilbert - Al Di Meola 1 - 0
Steve Howe - Ross the Boss 0 - 1

Dzosef pisze: ↑pt wrz 18, 2020 12:34 pm Fajny zespół do poskakania ale nie mają zupełnie podjazdu do rozmachu Manilla Road

Nie każda muzyka musi mieć rozmach. Zresztą w porównaniu do innych rzeczy z crossover thrashu to ST to wręcz epicki zespół.

Dzosef pisze: ↑pt wrz 18, 2020 12:34 pm Fajny zespół do poskakania ale nie mają zupełnie podjazdu do rozmachu Manilla Road

Właśnie słucham i pomimo braku doświadczenia z tymi zespołami odnoszę wrażenie,że to zupełnie dwa inne zespoły, nie ma czego porównywać , oczywiście mogę być w błędzie, w muzyce metalowej jestem kompletnym laikiem.

Dzosef pisze: ↑pt wrz 18, 2020 12:37 pm

Vorgel pisze: ↑pt wrz 18, 2020 10:35 am Polecam albumy
How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (pierwszy z dwoma gitarmenami)
Lights, Camera... Revolution (najlepszy i też największy ich sukces)
The Art of Rebellion (nieco bardziej eklektyczny i melodyjny, ale dalej w ich stylu)

Oprócz Rockyego George'a na dwóch ostatnich tu wymienionych gra też Rob Trujillo, który od lat porzucił (porządne) granie i zajmuje się biznesem u boku kolekcjonerów ubrań Armaniego.

nie musisz polecać mi Suicidali bo słucham ich od 15 lat, czyli ponad połowę swojego życia, Bring Me Down śpiewałem w aucie z tatą.

A argument o złotach i platynach był już tyle razy wyśmiany...

Spójrzmy na to z innej strony, artysta,który dostał którąś z tych nagród musi się czuć naprawdę zmotywowany do pisania coraz lepszej muzyki, to nie tylko wynagrodzenie za dobry materiał, to efekt ciężkiej pracy.

Ja chciałem nadmienić, że Suidical Tendencies słucham od prawie 30 lat (w 1992 zaznajomił mnie z nimi kolega z liceum, bo jakoś ten crossover thrash mnie omijał wcześniej, poza DRI może), a Manilla Road od 1991 roku, byli tak kultowi ,że aż nie dało się kupić ich kaset Dorwałem jednak Out of the Abyss, bodaj MG Records.

Out Of The Abyss faktycznie wydało u nas MG. Miałem to na kasecie gdy jeszcze bawiłem się w takie sprawy. Swoją drogą ciekawa płyta żeby zacząć słuchać Manilla Road. A w przypadku Suicidali zacząłem prawilnie od jedyneczki.

Nie jest to najlepsza płyta Manilla Road, ale nie miałem wtedy nic innego, zresztą nie kojarzę by cokolwiek innego wyszło u nas na kasecie. Później miałem przegrane z płyty winylowej Crystal Logic i to już był strzał.

Na pewno Crystal Logic to lepszy "punkt wejścia" w Manilla Road o ile nie najlepszy. Też bym nie zaczynał od Out Of The Abyss.

Vorgel pisze: ↑pt wrz 18, 2020 1:43 pm Ja chciałem nadmienić, że Suidical Tendencies słucham od prawie 30 lat (w 1992 zaznajomił mnie z nimi kolega z liceum, bo jakoś ten crossover thrash mnie omijał wcześniej, poza DRI może), a Manilla Road od 1991 roku, byli tak kultowi ,że aż nie dało się kupić ich kaset Dorwałem jednak Out of the Abyss, bodaj MG Records.

Led Zeppelin łatwiej było kupić niż Suicidal, kolejny twój bezsensowny argument pt. popularność

Wysnułeś jakąś dziwną teorię o pionkach z ST, która jest po prostu śmieszna. ST w swojej niszy byli o wiele wyżej niż Manilla Road w swojej. Nie próbowali na siłę dostać się do mainstreamu (nie nagrali miłosnej ballady ani kawałka z gościnnym udziałem Whitney Houston), a jednak mieli klipy w MTV, złote płyty i poważanie fanów. Oni prezentując postawą jaka była im bliska, zyskali coś, co nigdy nie było udziałem Manilla Road. I nie będę zgadywał dlaczego, a o infantylnym podejściu pod tytułem 'zostańmy w podziemiu, żeby nas nikt nie usłyszał' pisałem wielokrotnie. Szanuję MR za dobrą muzykę i jasną postawę względem fanów. Ale nie osiągnęli tyle co ST, więc przy ST to oni wyglądają jak pionki. Sorry.

Panowie, przenieście dyskusję do odpowiedniego tematu. Bo wyników nie widzę he he.

WYNIKI:

Rocky George - Martin Barre 2 - 7
Slash - Chris Holmes 4 - 5
Paul Gilbert - Al Di Meola 4 - 7
Steve Howe - Ross the Boss 7 - 3

Kolejne pary:

Eric Johnson - Jerry Cantrell 0 - 1
Chris DeGarmo - Yngwie Malmsteen 0 - 1
Buckethead - Andy LaRocque 1 - 0
Pete Blakk - Chuck Schuldiner 0 - 1

Eric Johnson - Jerry Cantrell 1 - 0
Chris DeGarmo - Yngwie Malmsteen 0 - 1
Buckethead - Andy LaRocque 1 - 0
Pete Blakk - Chuck Schuldiner 0 - 1

Eric Johnson - Jerry Cantrell 0 - 1
Chris DeGarmo - Yngwie Malmsteen 0 - 1
Buckethead - Andy LaRocque 0 - 1
Pete Blakk - Chuck Schuldiner 1 - 1

Eric Johnson - Jerry Cantrell 1- 0
Chris DeGarmo - Yngwie Malmsteen 0 - 1
Buckethead - Andy LaRocque 1- 0
Pete Blakk - Chuck Schuldiner 0 - 1