Re: Dream Theater
: ndz paź 03, 2021 3:01 pm
Natknąłem się na stara recenzje DT z Tylko Rocka, która kiedyś przepisałem z numeru i została mi w notatniku, może kogoś zainteresuje:
Falling Into Infinity:
Gdybym miał komuś polecić nauczyciela gry na gitarze czy też gitarze basowej, John Petrucci tudzież jego imiennik Myung, podpory Dream Theater, na pewno znaleźliby się w kręgu moich zainteresowań. Podobnie sprawa się ma w przypadku perkusisty Mike'a Portnoya. Wszyscy fachowcami są nie lada, metodologiczne przygotowanie mają... Nauczyciele idealni, chciałoby się powiedzieć. Inna historia zaczyna się, gdy przechodzimy do omawiania estetycznych walorów tego, co w komplecie ci panowie tworzą. Jak przykład Vaiów, Satrianich, czy innych Malmsteenów pokazuje, nie wszystko złoto, co się świeci, a to, co wyrafinowane, nie zawsze jest piękne. Rzemieślnikowi szacunek, artyście chwała. W tym przypadku możemy jednie mówić o szacunku.
Największą wadą Dream Theater jest chyba to, że nie umie się samoograniczyć i naprawdę doskonale zapowiadające się utwory w nieskończoność przedłuża i raczej bezcelowo, schematycznie komplikuje...Ktoś powie: stary, posłuchaj sobie zespołów progresywnych z lat siedemdziesiątych, tam to dopiero kombinują. Na taki zarzut odpowiadam: a jakże, słuchałem namiętnie wielu i wiele dokładnie za to cenię. Bo jeśli się umie, czyni to w stylu dawnego Genesis, że posłużę się najlepszym z możliwych przykładem, jest to gigantyczny atut. Jeżeli jednak miesza się dla samego mieszania, przeciąga dla samego przeciągania, niestety robi się to po prostu nudne. Nie znaczy to, że cała blisko 80 minutowa płyta Falling Into Infinity jest taka. Są momenty naprawdę intrygujące, trzymające w napięciu, gdzie muzycy popisują się naprawdę niemałymi umiejętnościami, tworzą niezwykłą atmosferę, zachwycają pomysłową aranżacją. Imponują stylowymi nawiązaniami do mistrzów art rocka i heavy metalu. Przy pierwszym zetknięciu się z tym materiałem dech w piersiach zapiera rozmach i potęga brzmienia, jakie udało im się osiągnąć choćby w rozpoczynającym New Miellenium, Burning My Soul czy Lines in the Sand. A jednak jako całość Falling Into Infinity nie powala. Tym, co może drażnić, jest też chyba maniera wokalisty Jamesa LaBrie, która często kojarzy się z najbardziej tandetną odmianą metalu z lat 80. Zwłaszcza, gdy dochodzi do jej zderzenia z iście thrashową grą instrumentalistów.
Maciej Wesołowski
Falling Into Infinity:
Gdybym miał komuś polecić nauczyciela gry na gitarze czy też gitarze basowej, John Petrucci tudzież jego imiennik Myung, podpory Dream Theater, na pewno znaleźliby się w kręgu moich zainteresowań. Podobnie sprawa się ma w przypadku perkusisty Mike'a Portnoya. Wszyscy fachowcami są nie lada, metodologiczne przygotowanie mają... Nauczyciele idealni, chciałoby się powiedzieć. Inna historia zaczyna się, gdy przechodzimy do omawiania estetycznych walorów tego, co w komplecie ci panowie tworzą. Jak przykład Vaiów, Satrianich, czy innych Malmsteenów pokazuje, nie wszystko złoto, co się świeci, a to, co wyrafinowane, nie zawsze jest piękne. Rzemieślnikowi szacunek, artyście chwała. W tym przypadku możemy jednie mówić o szacunku.
Największą wadą Dream Theater jest chyba to, że nie umie się samoograniczyć i naprawdę doskonale zapowiadające się utwory w nieskończoność przedłuża i raczej bezcelowo, schematycznie komplikuje...Ktoś powie: stary, posłuchaj sobie zespołów progresywnych z lat siedemdziesiątych, tam to dopiero kombinują. Na taki zarzut odpowiadam: a jakże, słuchałem namiętnie wielu i wiele dokładnie za to cenię. Bo jeśli się umie, czyni to w stylu dawnego Genesis, że posłużę się najlepszym z możliwych przykładem, jest to gigantyczny atut. Jeżeli jednak miesza się dla samego mieszania, przeciąga dla samego przeciągania, niestety robi się to po prostu nudne. Nie znaczy to, że cała blisko 80 minutowa płyta Falling Into Infinity jest taka. Są momenty naprawdę intrygujące, trzymające w napięciu, gdzie muzycy popisują się naprawdę niemałymi umiejętnościami, tworzą niezwykłą atmosferę, zachwycają pomysłową aranżacją. Imponują stylowymi nawiązaniami do mistrzów art rocka i heavy metalu. Przy pierwszym zetknięciu się z tym materiałem dech w piersiach zapiera rozmach i potęga brzmienia, jakie udało im się osiągnąć choćby w rozpoczynającym New Miellenium, Burning My Soul czy Lines in the Sand. A jednak jako całość Falling Into Infinity nie powala. Tym, co może drażnić, jest też chyba maniera wokalisty Jamesa LaBrie, która często kojarzy się z najbardziej tandetną odmianą metalu z lat 80. Zwłaszcza, gdy dochodzi do jej zderzenia z iście thrashową grą instrumentalistów.
Maciej Wesołowski
, jedyny taki album DT u mnie, będzie coraz gorzej. A mówiłem iść w kierunku jazz/fusion albo pop. Jestem mocno rozczarowany, chyba zacznę częściej leżeć na podłodze znowu. Liczę, że z biegiem czasu album będzie miał u mnie chociaż 8/10. Senjutsu i tak nie ma startu do tego, nawet nie ma co porównywać jakiegoś ''Have you seen that writing? '' 
ani razu nie miałem ciarek podczas słuchania A View, a to dobrze nie świadczy o tej płycie, niech DT już nie nagrywają lepiej może.