.:: SanktuariuM ::.

In Rock ulubiona plyta

Moja chyba też, ogólnie cudny zespół, mam nadzieję że jeszcze w Polsce zagrają, bo ze względów finansowych nie mogłem sobie pozwolić na Kraków w tamtym roku :/

Ja byłem w spodku 2017 jeden z fajnniejszych koncertów na jakich byłem, Morse jest fenomenalny

blackmailer pisze: ↑czw sty 03, 2019 11:49 pm Ja byłem w spodku 2017 jeden z fajnniejszych koncertów na jakich byłem, Morse jest fenomenalny

Też tak uważam. I w dodatku na tym koncercie jego kostka wpadła mi prosto do ręki

Python pisze: ↑pt sty 04, 2019 2:50 pm

blackmailer pisze: ↑czw sty 03, 2019 11:49 pm Ja byłem w spodku 2017 jeden z fajnniejszych koncertów na jakich byłem, Morse jest fenomenalny

Też tak uważam. I w dodatku na tym koncercie jego kostka wpadła mi prosto do ręki

Ja mam ręcznik Aireya z tego gigu

Python pisze: ↑pt sty 04, 2019 2:50 pm

blackmailer pisze: ↑czw sty 03, 2019 11:49 pm Ja byłem w spodku 2017 jeden z fajnniejszych koncertów na jakich byłem, Morse jest fenomenalny

Też tak uważam. I w dodatku na tym koncercie jego kostka wpadła mi prosto do ręki

Też mam kostkę Steve'a z tego gigu Bardzo miło go wspominam, miło się zaskoczyłem, postarali się wtedy.

Nie ma chyba nic bardziej klasycznego w rocku niż Deep Purple. Ten zespół mi się zawsze z tym będzie kojarzył. Z czymś odpornym na mody i trendy i podchodzącym do muzyki z takim archaizmem w dobrym tego słowa znaczeniu. Niestety w ostatnim czasie zbyt dużo nagrali niepotrzebnych rzeczy. Choć by oddać królom hard-rocka co królewskie na Now What z 2013 jest kilka bardzo dobrych kompozycji. Jednak takie naprawdę znakomite Deep Purple kończy się gdzieś w okolicach Battle Rages On i Purpendicular.

Now What faktycznie ma fajne utwory, ale przecież Infinite to dobry (a jak dla mnie nawet bdb-) album.
Po 'kilku' słabszych latach wrócili na wysoki poziom jak na legendy przystało

Michał pisze: ↑czw maja 09, 2019 12:50 am Now What faktycznie ma fajne utwory, ale przecież Infinite to dobry (a jak dla mnie nawet bdb-) album.
Po 'kilku' słabszych latach wrócili na wysoki poziom jak na legendy przystało

Zgadzam się w 100% i podpisuję pod tymi słowami. Dwie ostatnie płyty mają wysoki poziom i kilka naprawdę rewelacyjnych kompozycji. Do obydwu krążków bardzo chętnie i dość często wracam, zwłaszcza w aucie

Wysoki poziom faktycznie mają. Ale ostatni ich utwór który przebił się do klasyki i ma przynajmniej odrobinę zbliżony status do hitów z czasów Blackmore`a to "Sometimes I Feel Like Screaming" sprzed 23 lat
Niemniej, faktycznie tych ostatnich albumów da się słuchać - w przeciwieństwie do takiego np. Bananasa

Bo w przypadku starych zespołów płyta potrzebuje czasu, by osiągnąć wysoki status. I to dużo czasu, z 10-15 lat myślę. IMO takie The Surprising jest lepsze od wielu klasyków tej kapeli.

Pamiętam jak pierwszy raz przesłuchałem In Rock. Miałem 15 lat i to było w momencie kiedy taka muzyka była w zupełnym odwrocie. Ludziom wydawało się, że hard-rock czy heavy-metal to jakaś staroć o której nikt nie pamięta. Na topie były takie wokale jak Hetfield, Anselmo, wokalistów nu-metalowych. Gdy usłyszałem wokale Gillana z Speedking pomyślałem, że przeniosłem się do jakiegoś lepszego świata. Gdzie nie ma Linkin Park, Limp Bizkit i płyt z symfonią znudzonych amerykanów i duńczyka puszczanych w TV. Te hammondy, te gitary, znałem wcześniej podstawy rocka, ale w wykonaniu Beatles, Presleya czy Queen. Takiego odjazdu jeszcze nie znałem. Kolejne utwory Bloodsucker, Flight on the Rat czy Into the Fire i kolejne rozgniatacze. Z początku Child in Time mi wchodziło jakoś mniej. W podobnym czasie poznałem Paranoid i te dwie wielkie płyty były dla mnie punktem odniesienia.

https://www.youtube.com/watch?v=zJZT7ZqAVNU


nowy singiel

Fajny numer, siadl mi za pierwszym razem.

Naprawdę spoko piosenka. I mało "purplowa". Albo jest spoko, BO jest taka, jak napisałem.

Szkoda, że mało się tam dzieje. No i te orkiestracje trochę mnie denerwują. Po pierwszym logo i re-recordingu numeru z debiutu liczyłem na powrót do tego wczesnego stylu Purpli, a szykuje się Now What Vol. 3.

Przyjemne, ale jednak styl zdecydowanie morsowo-purplowy. No i Airey wyraźnie słyszalny. Orkiestracje się trochę rzucają w uszy, czasem może za bardzo. Ogólnie, po jednym przesłuchaniu , powiedziałbym, że szykuje się solidna płyta w stylu ostatnich, ale bez fajerwerków.

Schizoid pisze: ↑pt mar 20, 2020 1:25 am Szkoda, że mało się tam dzieje. No i te orkiestracje trochę mnie denerwują. Po pierwszym logo i re-recordingu numeru z debiutu liczyłem na powrót do tego wczesnego stylu Purpli, a szykuje się Now What Vol. 3.

Dzieje sie wystarczajaco duzo. Nawet Rapture of the Deep vol. 4, ale akurat dla mnie nie ma lepszej rekomendacji, bo RotD uwielbiam - do dzis slucham regularnie w calosci i z wielka przyjemnoscia. Orkiestracje z melorecytujacym Gillanem wybitnie mi odpowiadaja.

Fajny numer, podoba mi się. Niestety, od ostatniego gigu Purpli zauważam u siebie niechęć do gry Steva, którego bardzi lubiłem, teraz jednak irytuje mnie jego wtórność. Ciągle te same zagrywki, solówki jak spod szablonu... Szkoda, bo psuje mi to całość

Steve jest najsłabszym ogniwem tej kapeli. Gillan w tym wieku ma spore ograniczenia wokalne, ale na płytach nie porywa się z motyką na Słońce i brzmi dobrze.

Dziwne, że ten singiel to otwieracz płyty. Ostatnio jako zapowiedź i początek krążka dostaliśmy Time For Bedlam, a to zupełnie inna liga i lepiej się sprawdzał w tych rolach.