.:: SanktuariuM ::.

Recit The Thornographer i pinio, dzięki za solidne i ciekawe odpowiedzi na moje pytanie. Merytoryczna dyskusja jest solą Sanatorium, chciałoby się jej więcej.

Metallica - kompletny zespół, tak sobie myślę do której płyty mógłbym się doczepić, to chyba tylko do Angera, nie jestem też jakimś ultrasem Debiutu (zaraz czekam, aż Nugz mnie zdzieli młotkiem) ale to dalej niezła płyta. Płyty z lat 90 uwielbiam, Death Magnetic jest ok, choć produkcja trochę razi. A Ostatnia, też trzyma ich aktualny poziom, nie wierzę, że jeszcze wskoczą na poziom z lat 80tych, albo nawet Black Album.

Dzisiaj i jutro kolejna, 36. już, rocznica pierwszych gigów Mety w Polsce.

Scarred, nie wrócą,, po co mieliby to robić, i już tak nie potrafią

W kwestii Kato 87 polecam wydawnictwo Behind The Iron Curtain - kapitalna pamiątka/raport z tamtych dni.
Aż dziwne, ze Spodek przetrwał tamte sztuki, bo moim zdaniem właśnie wtedy byli w szczytowce live

Do "And Justice..." to był sztos, potem to już komercha i popelina. Oczywiście oceniam z perspektywy czasu. Dostosowali się do rynku i na tym zrobili karierę ale jak każdy zespół, który chciał "coś zmienić" w muzyce, dopadł ich kapitalizm.

Z resztą nasze Słońce Peru forumowe też - tylko w innym poszli kierunku. Trasy.

Clanowy pisze: ↑sob lut 11, 2023 12:01 am Do "And Justice..." to był sztos, potem to już komercha i popelina. Oczywiście oceniam z perspektywy czasu. Dostosowali się do rynku i na tym zrobili karierę ale jak każdy zespół, który chciał "coś zmienić" w muzyce, dopadł ich kapitalizm.

Z resztą nasze Słońce Peru forumowe też - tylko w innym poszli kierunku. Trasy.

Dokładnie mam takie samo zdanie, niemniej Iron Maiden na żadnym etapie kariery nie dostosowali się do trendów, grali swoje, wbrew mainstreamowi (którym pogardzali) i dzięki świetnym koncertom i lojalności fanów odnieśli ogromny sukces komercyjny. Bardzo lubię tę starą Metallikę, częściowo "Czarną" również, natomiast później - dla mnie to już jest kompletnie inna bajka. Innymi słowy, po śmierci Burtona kapitalizm ich pożarł.

Bardziej sukces, na którego rozmiarów nie ogarnęli, i popłynęli. Co nie znaczy, że nie ma po BA dobrych/b.dobrych kawałków.

nugz pisze: ↑sob lut 11, 2023 11:46 am Bardziej sukces, na którego rozmiarów nie ogarnęli, i popłynęli. Co nie znaczy, że nie ma po BA dobrych/b.dobrych kawałków.

Kupili ich i tyle, kawałki może i tak ale całościowo mnie nie przekonują, zbyt głęboko zainspirował mnie ten rdzenny hard & heavy a następnie ekstremalne odmiany tego nurtu.

Trudno wyobrazić sobie zachowanie zespołu X po takim sukcesie komercyjnym jak BA. Pewnie wielu stwierdzi, ze tylko głupcy nie poszliby za ciosem. Ciężki temat, bo trudno przebić sukces Czarnej

Przecież "Czarna" już była ogromnym kompromisem i dobrze wiedzieli, że robią płytę pod szeroką widownię. Czyli dokładne przeciwieństwo tego, co robili w latach '80tych. Niemniej nie da się ukryć, iż ostatecznie musieli się dostosować i postępować czysto koniunkturalnie - inaczej się nie da jeśli chcesz grać "dla wszystkich". Wówczas dla Urlicha ideałem była grupa U2, co wiele wyjaśnia. Przypomnę, iż thrash był buntem przeciwko tego typu działaniom, przeciw koniunkturalizmowi i kompromisom, jednak młodzieńcze ideały przegrywają z górą złota. Dla mnie na przeciwległym biegunie leży np. Slayer. Nawet kiedy w 1994 mieli propozycję nagrania "czegoś lżejszego" podziękowali doradcom i nagrali "Divine Intervention", czysty thrash i tak do samego końca. Szacunek, zero ustawki pod publiczkę!

Prawda.
Mozna tylko się zastanawiać, co byłoby gdyby Rock nie pojawił się na horyzoncie, bo jednak mimo wszystko miał duży udział podczas sesji nagraniowej. Szczególnie polecam cały BA Podcast.

Dokładnie a za nim wytwórnia, która potrzebowała spektakularnego sukcesu. Sądzę, że bez interwencji Rocka, Meta kontynuowałaby styl z Master/AJFA ewentualnie poszliby w klimaty progresywne, gdyby na dodatek był z nimi Burton byłoby ciekawie, Cliff był bardzo odporny na komercjalizację.

Cliff zginął młodo, zanim jeszcze mógł stracić "odporność na komercjalizację", więc to, jakie by miał podejście później, na zawsze pozostanie w sferze domysłów.

Metallica osiągnęła tak ogromny sukces, bo Panowie mają talent (artystyczny, biznesowy i do współpracy z właściwymi ludźmi), dobrze rozumieją realia i nie boją się ciężkiej pracy, takie jest moje zdanie.

Każdy, kto osiągnął duży sukces nie może się bać ciężkiej pracy, inna sprawa czy mu się chce. Co do muzycznego talentu Urlicha mam sporo wątpliwości, biznesowy to master class bez wątpienia.

Wielu młodych perkusistów będąc jeszcze na dorobku śmieje się z jego umiejętności.

Myślę, że muzykiem jest/był dobrym, jednak lwia część katalogu to On i JH.
Co do ciężkiej pracy - tułaj się po świecie 3 lata w trasie jeden z drugim

Na początku był niezły, potem przestał ćwiczyć.

Słowo "był" wydaje się bardziej odpowiednie od "jest". Na pierwszych 5 płytach bębnił nieźle. Później jak poszli w to kowbojskie gówno, to się zaniedbał.

Pierre Dolinski pisze: ↑sob lut 11, 2023 4:03 pm Wielu młodych perkusistów będąc jeszcze na dorobku śmieje się z jego umiejętności.

Larsowi na pewno jest z tego powodu bardzo przykro i płacze przez całą drogę do banku
A serio - właściwy człowiek o właściwej porze we właściwym miejscu, charyzmatyczny biznesmen, zwał jak zwał, facet swoim dorobkiem wzniósł sobie trwały pomnik. Dla wielu Meta na Kilemol dopiero się zaczęła i nie biadolą nad rzekomym sprzedaniem się zespołu.

Szczerze mówiąc mam w dupie czy płacze czy nie. Pewnie nie płacze. Może lepiej być chujowym, śmiesznym i bogatym, niż dobrym, uznanym i ciągle martwiącym się o przyszłość. Ja nie mam tego dylematu.
Po prostu przestałem słuchać muzyki Metallica powstałej po czarnym albumie i nie biorę udziału w finansowaniu biznesu Larsa, bo dla mnie to śmieciowe granie.