Niespokojne gamelanowe dzwonienie przechodzi w intensywny noise z szalenie agresywnymi i gniewnymi wokalami, a potem ten wkurw przeradza się w neoklasyczne pianino z operowym wytrenowanym czystym śpiewem i właśnie na tym albumie możemy usłyszeć jak wielkim talentem jest Kristin Hayter, niesamowite jest to jak świetnie muzyka mająca swoje korzenie w industrialu może się łączyć tak dobrze z muzyką poważną, a nawet i folkiem, te elektroniczne tekstury naprawdę dobrze dopełniają to akustyczne instrumentarium. Kiedy pod koniec 2021 roku wydawało mi się, że jestem w absolutnym dole i gorzej być nie może, chciałem ze sobą skończyć niejednokrotnie i widziałem wszędzie zło i bezsens, to ta muzyka pomagała mi jakoś przeżyć, tak po prostu, i bardzo prawdopodobne, że jej zawdzięczam co nieco, wewnętrznie przeżywałem coś co nie jest bardzo dalekie od mocniejszych momentów tej zawartości. To było potrzebne mojej duszy, agresja połączona z absolutnym pięknem.
Ulubione utwory: All Bitches Die (Bitches All Die Here), Woe To All (On The Day Of My Wrath)
Lacrimosy nigdy akurat nie słuchałem, ale od jakichś 15 lat co jakiś czas natykam się na tę nazwę.
I z podobnego powodu odrzuciłem płyty z lat 80', bo nie ma na nich tego co było w pierwszych latach ich działalności. Napiszę od razu, że walka toczyła się między "Sad Wings of Destiny", a "Stained Class" i ostatecznie wygrał krążek, którego front graficzny zdobi dzieło wykonane przez naszego rodowitego artystę Rosława Szaybo, zawsze warto uwzględniać wkład naszych polskich twórców tam gdzie powinno być to konieczne. Parę lat temu pojechałem sobie na spontaniczną parudniową wycieczkę do Poznania, czy była to rzeczywista wycieczka można polemizować, ale po prostu chciałem gdzieś wyjechać i się rozerwać z dala od domu i w konwersacjach ze znajomymi pisałem, że "Sad Wings of Destiny" to prawdopodobnie moja ulubiona płyta, bo czułem się tak, jakby coś nade mną ciążyło i być może to właśnie te smutne skrzydła przeznaczenia były i sam nastrój tego albumu po prostu mi się potrafił wtedy udzielić. Tak, zdecydowanie jest tam trochę posępnych tematów, od alkoholizmu po seryjnych morderców po koszmar wojny i przemijania i niezłą ironią lub nie ironią jest to, nie jestem przekonany czy w dobrym kontekście używam tutaj tego słowa, że akurat ten wyjazd spędziłem na piciu alkoholu i jak byłem w paru barach to mimowolnie myślałem o Victim of Changes. Tak, w rzeczy samej to jest genialna płyta, ale nie wybrałem jej przez odstające od reszty Genocide, a co ciekawe na "Unleashed in the East" ten kawałek to jest największy lub przynajmniej jeden z największych highlightów i na tej koncertówce zdecydowanie lepiej wybrzmiewa + do tego jeszcze jest ta dopierdolona końcówka, której nie ma w wersji studyjnej i Island of Domination jednak nie jest aż tak imponującym finałem jak Heroes End, w ogóle wydaje mi się, że druga strona nie jest tak wybitna jak pierwsza, a na "Stained Class" nic mi zupełnie nie odstaje, każdy utwór jest co najmniej świetny i pełno jest tu wspaniałego riffowania, Halford też zarejestrował jedne z najlepszych wokali w swojej karierze, abym przynajmniej wspomniał o drugiej zwrotce tytułowego kawałka, która zawsze mi rozpieprza głowę, bo ta ekspresja i te wysokie jęczące tony są po prostu boskie. I wybór "Stained Class" być może wynika z tego też, że na wspomnianej wcześniej słynnej koncertówce poza otwieraczem zaniechano jego reprezentacji stawiając na utwory z dwóch wcześniejszych płyt, które zyskały nowe życie, więc moja decyzja jest podyktowana tym, że warto pamiętać o tych innych utworach poza Exciter, bo nie brakuje tu perełek. Gdybym w tym zestawieniu mógł uwzględniać płyty live to "Unleashed in the East" znalazłoby się tu bez problemu, bo to jest właściwie krążek, który może pogodzić wybór dowolnego albumu studyjnego i jak ktoś mnie pyta jakie jest moje ulubione wydawnictwo od Judas Priest to bez wahania odpowiadam, że właśnie "Unleashed in the East", gdyby to było doprecyzowane o albumy studyjne to miałbym niemały dylemat i cały czas mam, bo te płyty są ze sobą nieporównywalne i jednego dnia będę wolał coś innego, a innego jeszcze coś innego, ale na "Painkillerze" czy "Screaming for Vengeance" brakuje mi właśnie czegoś w rodzaju tak mistycznej ballady jak Beyond the Realms of Death, lecz na dobrą sprawę "Stained Class" nie ma czegoś bardziej pianinowego i nie świeci takim eklektyzmem, ale przy tym te kompozycje są na tyle ciekawe, że niestosownym byłoby posądzenie ich o banał i jak już ktokolwiek zwraca uwagę na teksty to te też mają ten poetycki sznyt i jakąś refleksję nad światem czy ludzkością ogólnie. W tym miejscu chciałbym pozdrowić Zajzajera, bo to dzięki niemu postanowiłem się podjąć tego wyzwania i te pozdrowienia są spowodowane tym, że na tym albumie znajduje się kawałek z mocarnym podniosłym mostkiem o jakże wymownym tytule Invader. I więcej dodawać nie trzeba 
