Psychodeliczni, niepokojący, szaleni.. nowi Ironi
To pierwsze, co mi przyszło na myśl, po pierwszym przesłuchaniu płyty
A pierwszy raz słuchałam ich w nocy, żeby mieć nastrój i by mi nic nie przeszkadzało i.. jak zaczęłam słuchać pierwszego intro to w połowie zaczęłam się śmiać ;p Bo sobie pomyślałam, że chyba się chłopaki naćpali
Albo oszaleli
Ale spoko, słuchałam dalej i potem już się nie śmiałam, tylko uśmiechałam jak grali coś, co mi się bardzo podobało, albo jak grali coś nie w ich stylu, nowego, nieoczekiwanego.
Podoba mi się ta płyta i cieszę się, że ją taką nagrali.
Dodali trochę nowego brzmienia, ale pozostali sobą. Trochę bardziej pokombinowali z utworami, zrobili je dłuższe, ale to dodaje im smaku.
Płyta jest pełna energii, a muzyka jaką zaprezentowali pasuje do tematyki kosmicznej, którą wybrali, jest miejscami taka kosmiczna. To, co nowe w niej, nadaje jej takie brzmienie.
Myślę sobie, niech robią, co chcą, niech kombinują, niech grają, co lubią i co im się podoba. I na pewno wyjdzie z tego coś fajnego.
A utwory? Są takie utwory, które czasem chcielibyśmy nieco pozmieniać, i ja też z niektórymi utworami tak miałam, ale... wiecie, że im dłużej ich słucham, tym bardziej widzę, że wszystko jest tu na swoim miejscu.
A te, które nie od razu przypadły mi do gustu , gonią mnie potem w ciągu dnia, włażą do głowy, aż muszę je znów puścić, posłuchać i dziwie się, że jednak mnie do siebie przekonują, bo już postawiłam na nich krzyżyk
Niedawno czytałam książkę, którą jakiś krytyk określił jako: "soczysta jak pomarańcza, pociągająca jak trucizna". Ciekawy opis ;p i pasuje mi do tej płyty, która jest soczysta i pociągająca, i każdego dorwie, prędzej czy później
Iron Maiden... is gonna get you
na razie wróciła na półkę i grzecznie sobie czeka 
