.:: SanktuariuM ::.

voivod' pisze:

yankes pisze:Nie znałem. Z ciekawości sprawdziłem co to i wracam z podziękowaniami. Piękna muzyka

Poprzedni ich album, The Destroyers of All, też jest wart sprawdzenia! Wcześniejsze moim zdaniem już niekoniecznie, chociaż niektórym się podobają.

Właśnie od niego zacząłem bo jest w całości na youtube. Jeszcze raz dzięki

IgorW pisze:Te techniczne fajerwerki przecież też to już żadna świerzość.

Apropo technicznych fajerwerków to niedawno znalazłem klip w którym jeden z lepszych współczesnych gitarzystów jazzowych, Bireli Lagrene, gra zupełnie nietypową dla siebie metalową solówkę na elektryku. Masakra szczerze mówiąc

http://www.youtube.com/watch?v=KFF7LiTIaTI

- Mój ulubiony album Helloween.

Oglądany po raz tysięczny. Nadal miażdży! Ciągle jestem pod wrażeniem Tiptona, który przez niemal cały koncert trzaska ostry headbanging zawstydzając tym samym wszystkie młode heavy/death metalowe bandy jak i swoich starszych rówieśników.

Jan Ptaszyn Wróblewski, jeden z prawdziwych asów polskiego jazzu. Bardzo klimatyczna płyta.

mozecie się smiać ale ten kawałek rządzi http://www.youtube.com/watch?v=Dy6MpsDPKts moc

http://www.youtube.com/watch?v=sw9ETYHtzis - kawałek rządzi, oby cała płyta była utrzymane w tym klimacie. na bogatości wgniatało w ziemię, ten nowy album zapowiada się jeszcze lepiej.

Po pierwszym przesłuchaniu: jest dobrze!

- Podoba mi się cała płyta oprócz Satch Boogie i Crushing Day, czyli obok "Always with me..." chyba najbardziej znanych numerów z tej płyty. Kończący kawałek, "Echo" to moim zdaniem jeden z najlepszych jakie wyszły spod ręki Satrianiego. Klimat, melodyjność, wyobraźnia i technika, ale nie w formie bezmyślnego shreddingu.

Płyty których dawno nie słuchałem. Wszystkie bardzo lubię, ale ciekaw byłem jak po tak długiej przerwie od nich będę je odbierał. Jak zwykle - słucha się świetnie.

Goat - World Music

The Black Keys - Rubber Factory

Obie uwielbiam!

Wcześniej tego nie znałem, a moim zdaniem brzmi świetnie! Jeśli ktoś lubi starego, lekko psychodelicznego rocka z dużymi wpływami Hendrixa, to pozycja obowiązkowa. Dziwię się jak tak dobry album może przejść bez echa i powszechnej popularności.