.:: SanktuariuM ::.

Ba, ja bym powiedział, że jakbyśmy wzięli 5 klasycznych płyt Accept z Udo (od Breaker do Ruletki) i zestawili z pierwszymi 5 płytami nagranymi z Markiem, to jeszcze by się mogło okazać, że to w tej drugiej grupie jest więcej hitów

Schizoid pisze: ↑czw lut 29, 2024 12:57 pm Ba, ja bym powiedział, że jakbyśmy wzięli 5 klasycznych płyt Accept z Udo (od Breaker do Ruletki) i zestawili z pierwszymi 5 płytami nagranymi z Markiem, to jeszcze by się mogło okazać, że to w tej drugiej grupie jest więcej hitów

Ciii....

ale coś w tym jest

Nowy numer niezły. Tekst najsłabszym elementem. Czy mi się wydaje że Wolf wyrzucił też Gabi i nie ma komu pisać tekstów?

Skrzypaczka może mieć inne talenty

Ale Wolf jest w związku ze skrzypaczką już chyba dobre 2 lata.

Jak dla mnie płyty Accept z 80 są idealnie charakterystyczne i każda z tych flagowych płyt ma własny styl. Nie dałoby się np. wrzucić Too Hot to Get it Right na inny album niż Metal Heart, a Flash Rockin' Man na inny album niż Restless and Wild. Hitów jest na tych albumach bez granic. Takie też się zdarzają w okresie z Tornillo ale to nie ta ilość. Z 5-6 bym wymienił np. Beat the Bastards, Us Against the World czy Dark Side of My Heart. Tylko, że na Accept z Udo to są jednak bardziej nośne kawałki. Jest tego więcej. Najwięcej na Balls to the Wall i Metal Heart. Praktycznie 70% tych płyt. Np. Loosers and Winners, Love Child, Balls the Wall, Guardians of the Night, Metal Heart, Midnight Mover, Up to the Limit, Wrong is Right czy Living for Tonite. Na Breaker, Restless and Wild i Roussian Roullete też tego dużo.

Mi się nie podoba, że teraz cały styl Accept został sprowadzony do tych "wojskowych", marszowych chórków. Accept z lat 80 to tak naprawdę miał na 2 utworach. Obu z Roussian Roulette. Stand Tight i Heaven is Hell. Oba mi się zresztą niezbyt podobają, chyba najmniej na tym albumie. Wcześniej kipiało rock and rollem, feelingiem, fajnie zmetalizowanym stylem AC/DC i z tym kojarzę Accept. Wyczuwam też jakieś dziwne ściganie się z zespołem Sabaton, to takie luźne skojarzenie. Niezbyt mi się to podoba i ten nowy singiel tylko mnie w tym utwierdził. Mechaniczne, bezduszne granie. Profesjonalne, ale bez feelingu. Dwie pierwsze płyty były fajne, jeszcze powiedzmy kolejna niezła, ale już od Rise of Chaos jest sztampa i powtarzalność.

Nowy kawałek Accept znudził mnie już po 90 s. Wyłączyłem. Czy później dzieje się w nim jeszcze coś ciekawego?

Metalophil pisze: ↑śr mar 27, 2024 6:34 pm Nowy kawałek Accept znudził mnie już po 90 s. Wyłączyłem. Czy później dzieje się w nim jeszcze coś ciekawego?

"Wiem, ale nie powiem" - posłuchaj

Just Accept doing Accept things, ktokolwiek spodziewał się czegoś innego?

Średniawka. Nawet w "akceptowej" skali. I to w dolnej strefie stanów średnich.

Nowa płyta - jak da mnie - b fajna. Taka, jakiej się spodziewałem. Bardzo przyjemny heavy metal. Nie ma żadnego kilera ale ta równość poszczególnych numerów to siła tego wydawnictwa. Już nie mogę doczekać się klubówki, Studio, albo MCK w Katowicach...

Płyta OK, takie mocne 7/10. Do poziomu jednak "Blood of the Nations" i "Blind Rage", czyli moim zdaniem dwóch najlepszych albumów z Tornillo w składzie, trochę zabrakło.

Oj takie Studio siadłoby jak złe. Płyty na razie słuchałem raz, więc niewiele mogę powiedzieć poza tym, że Accept nagrał płytę Accept solidny hm, szczególnie spodobał mi się otwieracz. Kolejny odsłuch pewnie dopiero jutro lub za parę dni.

Tak, dobry album niemniej nic go nie wyróżnia, solidny Accept 7/10

U mnie też kręcił się do tej pory tylko raz, wybrane utwory więcej razy. Album jest dobry, myślę że nie odbiega zbytnio od Węża. Niefortunnie dobrali te single, Humanoid to najsłabszy utwór na płycie. Najbardziej podobają mi się: Man Up, Straight Up Jack, Southside of Hell (gitarki a la Breaker) i Frankenstein. Ogólnie materiał jest nieco lżejszy niż na poprzednich albumach i te lżejsze akcenty wypadają chyba najlepiej. Miejscami to po prostu fajne, przebojowe granie. 7/10 i zobaczymy co dalej. Niczego lepszego nie wymagałem, zespół gra już prawie 50 lat i dobrze, że w ogóle dostarcza taką muzykę

Na Accept nagrywający Accept to mi pasuje jak najbardziej Czekam na CD, singli nie znam

Kilka przesłuchań więcej i materiał zyskuje. Początkowo coś nie siedziało mi Unbreakable, a koniec końców to nad wyraz dobry hewi metyl. W sumie dalej nie wiem, jak ma się poziom tego krążka do dwóch poprzednich (bo umówmy się, pierwsze trzy to jest osobna liga i to nie tylko w kontekście dyskografii samego Accept, ale i gatunku), jednakże na pewno można o nim powiedzieć, że to serio równe wydawnictwo. Żaden z utworów nie jest na poziomie Pani Gilotyny Saxon, czy Panic Attack Priest, ale też żaden nie szoruje po dnie.

Żyjemy w naprawdę fajnych czasach dla fanów klasycznego metalu

a jak to pięknie waucie chodzi.. dziś trasado Wrocka na okręgło a powrót jeszcze ze szczęściem 3:2 to już bajka. Ależ ten Accept fajny, żadne cudo a pięknie gra..

Bardzo solidna płyta, tupie się nóżką i rytmicznie macha łysiną. Gitarki pięknie przycinają, wokal jakby mocniej "udowy". Nie ma mowy o zjadaniu własnego ogona. Dla mnie 8/10.

Judasi, Saxon, Accept... weterani trzymają się mocno!

Mnie ten Accept wchodzi jak koniak Remy Martin

Średnia płyta. Zdecydowanie gorsze wydanie niż albumy Priest czy Saxon (porównując tegoroczne wydania starej gwardii). Po pierwszych odsłuchach w rankingu płyt z Markiem stawiam ją najniżej.