.:: SanktuariuM ::.

hipcio_stg pisze:Jak chcecie posłuchać kawałka perfekcyjnej muzyki to polecam Six Degrees of Inner Turbulence. To jest poezja dla ucha. Tam są dopiero przemyślane wszystkie nutki.

Nie zgodzę się. Overture jest dwa razu za długie, z kolei na drugiej płycie zbędne jest rozwleczenie The Great Debate.

geri92 pisze:

hipcio_stg pisze:Jak chcecie posłuchać kawałka perfekcyjnej muzyki to polecam Six Degrees of Inner Turbulence. To jest poezja dla ucha. Tam są dopiero przemyślane wszystkie nutki.

Nie zgodzę się. Overture jest dwa razu za długie, z kolei na drugiej płycie zbędne jest rozwleczenie The Great Debate.

Akurat Overture ma fragmenty wszystkich późniejszych utworów i świetnie wprowadza w całość. Ma nawet fragmenty Grande Finale. Pięknie się ogląda Portnoya na YT.

TGD jest na 1 płycie.SDoIT 19/10 wiadome.Ale to chbya nie ten temat

gumbyy pisze:

matik pisze:92 minuty i nie widzę słabych punktów .

No i super

matik pisze:Nie rozkładam albumu na czynniki pierwsze . Liczy się całość . Nie mam się do czego przyczepić.

Co Wy z tym rozkładaniem albumu na czynniki pierwsze? Ja "przyczepiam się" np. do momentów w których jest wałkowanie "tego samego", do średnich solówek, które się pojawiają...

hipcio_stg pisze:Jak chcecie posłuchać kawałka perfekcyjnej muzyki

Nie słucham muzyki "bo jest perfekcyjna". Słucham takiej, która wywołuje u mnie pozytywne emocje

Jak najbardziej zgadzam się . Tylko taka się liczy

Jako, że miesiąc słuchania płyty za mną postanowiłem napisać moją krótką ocenę utworów. Nie ukrywam, że na płytę czekałem jak wygłodniały wilk, wszak panowie z IM zrobili sobie najdłuższą przerwę w karierze jeśli chodzi o wydawanie płyt studyjnych (5 lat!!!). Pierwszy odsłuch oczarował, za 10 razem też było super, teraz nadal jest świetnie, z jednym tylko ALE (no może dwoma). Po kolei:

IESF - Utwór zaczyna się klimatycznie (jak na Maiden). Taki solowy Bruce. Potem wchodzi riff i jedziemy. Bardzo fajne wokale i cała konstrukcja utworu. Podoba mi się to jak Bruce śpiewa, jak chłopaki grają i co w utworze robią. Fajnie, że zrezygnowali w tym utworze z solówek (chyba Bruce to przeforsował), bo zwykle przynajmniej jedną w każdym upychają. Harmonie fajne, outro znakomite. Może to tylko takie moje dziwne spaczenie, ale wydaje mi się, że całość (bez intro i outro) przyspieszona o 5bpm brzmiałaby zadziorniej. Jestem ciekawy nowej płyty Brucea, gdzie ten utwór raczej też się pojawi, tylko w trochę innej aranżacji (patrz Bring your daughter to the slaughter). Mocne 9/10.

Speed of Light - Singiel. Przez to trochę niedoceniany. Spragnieni nowej muzyki Maiden fani mieli strasznie zawyżone oczekiwania i wydaje mi się, że przez to nie do końca sprawiedliwie i szczerze traktują ten utwór. Całe to oczekiwanie na nowy album mógłbym trochę porównać do medialnego pompowania balona przed np ME w piłce nożnej 2012 w Polsce. Albo po jednym sukcesie reprezentacji itp. Ludzie się naczytają, pospekulują i mają zbyt duże, napompowane oczekiwania. Tak też było w przypadku Speed of Light.

Utwór od pierwszego odsłuchu skojarzył mi się z Purplami. Nie wiem czemu, ale czuję w tych zaśpiewach Dickinsona inspirację Deep Purple. Dla mnie na plus. Singiel od początku porwał, melodie i refren szybko wchodzą w głowę. Poprawna solówka Davea, świetna robota Ejdriana. 4:40 - mistrzowskie zakończenie utworu, rock on! 8/10. Solidny Rocker.

The Great Unknown - rzadziej słuchany przeze mnie utwór, niemniej jednak dobry. Podoba mi się intro i outro, a także zwrotki. Mam wrażenie, że świetnie wpasowałby się na poprzednią płytę, czuję tu ten klimat Isle of Avalon jak i całego TFF. 7/10 bo te zaśpiewy od 2:25 do 2:45 trochę irytują.

The Red and The Black - kompozycja Harrisa. Miał być kolejny epik. No właśnie - miał być. Według mnie (teraz zaskoczę wszystkich) to najsłabszy punkt nowej płyty. Sam doszedłem do tego, że słuchając krążka najczęściej przeskakuję właśnie ten utwór. Zaraz odpowiem dlaczego.

Taka mała anegdota - może coś wniesie, może uznacie, że to nie jest miarodajne, ale dla mnie to moment w którym zrozumiałem jak ten utwór jest źle przemyślany. Otóż jakiś czas temu byłem w trasie ze znajomymi, którzy nie słuchają Maiden na co dzień. Puściliśmy jednak nowe wydawnictwo i do momentu TRATB wszystkim się podobało, ja sam miałem banana na ryju widząc, jak publika która rzadko słucha takiej muzyki teraz ochoczo macha głową. Dochodzimy do TRATB. I już sam byłem lekko zażenowany. Jak dla mnie utwór jest za prosty. Zwrotki lecą na patentach z innych utworów, głównie z Rime. To jeszcze da się znieść, ale tam jest tak płasko, brakuje czegoś. Pomijam fakt, że zwrotki z 3:50 w ogóle nie powinno być (4 lub 5 zwrotek pod rząd!). Dla mnie jest to katastrofalnie rozwleczone. Tak samo jak zaśpiewy "The reeed and the blaaack". ZA DŁUGO! 15 lat temu Maideni nagrali "The Thin Line...", gdzie w wyciszeniu mamy świetną melodię i wokal. Wtedy potrafili dawkować słuchaczowi tę melodię tak, by po wysłuchaniu utworu pozostał niedosyt i by słuchacz ponownie wcisnął replay, aby tylko dotrzeć do tego momentu. W TRATB moje uszy się męczą.

Przyznam szczerze, że ten utwór zaczyna się dla mnie w 6:30 i zazwyczaj od tego momentu go odpalałem. Cześć instrumentalna jest świetna. Chociażby melodia gitarowa grająca pod pierwsze solo. Miód. Fragment instrumentalny pokazuje potencjał trzech gitar w zespole. Jak mało gdzie!
Naprawdę, zastanawiałem się, czy nie wyciąc sobie tego fragmentu z całości utworu i słuchać "instrumentala". Co do anegdoty i słuchania z nieMaidenowcami. Czekałem tylko na moment instrumentalny i świetną harmonię z 10 minuty, która na pewno wynagrodziła im (i mnie) pierwsze 6 minut utworu. Podsumowując - ten utwór można było skrócić, wzbogacić i dopracować. Ten utwór męczy człowieka przez pierwsze 6 minut, ale potem mu to wszystko wynagradza w postaci kapitalnych solówek (w tym 2 Ejdriana) i genialnych harmonii. Za część z Brucem daję 3/10, za instrumentalne, ciekawe rozwiązania od 6:30 daję 9/10.

When The River Runs Deep - Bardzo fajny, dłuższy rocker. Mogli przekombinować, ale tego nie zrobili. Fajnie się słucha tak grającego zespołu i śpiewającego Bronka. Wydaje mi się, że odpowiednik The Alchemist z poprzedniej płyty, tylko, że tysiąc razy lepszy. Czuję tutaj naleciałości z XFactor i VirtualXI. Szczególnie z "Man on the edge" i "The Educated fool". Dobre solówki. 8/10.

The Book Of Souls - Jak dla mnie najjaśniejszy punkt programu. Bije nawet Empire. Takie zdanie miałem od pierwszego odsłuchu i zdania nie zmienię. Riff jest przepotężny, walcowaty. Jeśli miałbym do czegoś porównać, to do "Welcome to the Pit" z solowej plyty Brucea. Podoba mi się to, co Harris robi pod koniec riffu, tj wchodzi na wyższe rejestry, podczas gdy gitary grają co innego. Pre chorus i chorus genialne. Znam na pamięć i często śpiewam. Przejście w szybszą część bardzo zgrabne. Ponownie genialne wokale. Solówki świetne! Podoba mi się to, w jakim kierunku panowie poprowadzili ten utwór i to co dzieje się na końcu. Nie ma żadnego pitu pitu, 10 refrenów i 3 minut wyciszenia. Mamy ostrą jazdę. Czujemy, że z każdą sekundą zbliżamy się do punktu kulminacyjnego programu. Szybkie gitary, świetna solówka Ejdriana i genialnie bębniący Nicko, akcentujący wszystko na talerzach. Oczywiście mamy wstęp i zakończenie na akustyku, ale to tylko taki dodatek . Jak dla mnie 10/10, najczęściej słuchany utwór i prawdziwy epik bijący na głowę Paschendale czy Dance of Death.

Ponieważ trochę się rozpisałem to drugi krążek rozpiszę za parę dni. Wtedy też napisze moje podsumowanie płyty.

Up The Irons!

Witam Wszystkich! Jestem tu nowy i chciałbym wszystkich Ironów serdecznie przywitać Up the Irons!

geri92 pisze:Jestem ciekawy nowej płyty Brucea, gdzie ten utwór raczej też się pojawi, tylko w trochę innej aranżacji (patrz Bring your daughter to the slaughter).

Przecież na oryginalnym Tattooed Millionaire nie ma tego utworu, jest tylko w bonusach wydanych po latach i w The Best of BD (dwupłytowym, rozszerzonym wydaniu).

syzygy pisze:

geri92 pisze:Jestem ciekawy nowej płyty Brucea, gdzie ten utwór raczej też się pojawi, tylko w trochę innej aranżacji (patrz Bring your daughter to the slaughter).

Przecież na oryginalnym Tattooed Millionaire nie ma tego utworu, jest tylko w bonusach wydanych po latach i w The Best of BD (dwupłytowym, rozszerzonym wydaniu).

A czy jedno przeczy drugiemu? Liczę, że prędzej czy później usłyszymy IESF w wersji Dickinsona.

No trochę tak, bo z podanego przykładu wynika, że Bring Me... wrzucony był na płytę studyjną od razu

Jestem ciekawy nowej płyty Brucea, gdzie ten utwór raczej też się pojawi (...) (patrz Bring your daughter to the slaughter)

Się czepiłeś Chodziło mi o sytuację, gdzie Steve usłyszał utwór Brucea (BYDTTS) i chciał to umieścić na płycie Ironów (lekko modyfikując). Teraz po latach możemy słuchać obu wersji (z czego wg mnie ta Dickinsona jest lepsza). Mam nadzieje, ze tak samo będzie w przypadku IESF.

geri92 pisze:Się czepiłeś

Trochę tak

Ja wolę BMYDTTS w wersji IM - bardziej klimatyczna mi się wydaje

Taka mała "recenzja" bo dotarłem do Polski i katuję rodzinę (żona i 2 córki 5 i 3 lata):

1. IESF - starszej córce się podoba, młodsza brak zainteresowania
2. SoL - obie córki szaleją
3. TGU - żadnych reakcji
4. TRATB - córki zmęczone i "Tata wyłącz". Żona na to "jak coś fajnego się zaczęło to wyłączył..."
5.6.7.8.9.10. - po przerwie przeleciało bez komentarzy
11. EoTC - żona jak usłyszała początek to strzeliła "oo.. Kasia Kowalska". Sam nie wiem może plagiat bo twórczości Kasi K. nie znam

Ogólnie płyta się spodobała i leci w tle przy zabawie ciastoliną z córkami (pozytywne skojarzenia, coś jak "nasza pierwsza piosenka" ). Będę córki katował dalej bo przypadek żony po komentarzu o KK uważam za niereformowalny (chociaż TRATB daje nadzieje).

Na pewnym portalu społecznościowym poświęconemu muzyce album plasuje się w rankingu pomiędzy BNW a DoD, co odpowiada zarówno mojemu pierwszemu wrażeniu z odsłuchania jak i odczuciu na dzień dzisiejszy.

mi od 2 tyg. wstajac rano w glowie automatycznie wlacza sie refren If Eternity Should Fail ogolnie prawie miesiac po premierze plyta ani troche mi sie nie znudzila i walcuje ja dosycz czesto i gesto

1.If Eternity Should Fail -
2. Speed of Light -
3. The Great Unknown -
4. The Red and the Black -
5. When the River Runs Deep -
6. The Book of Souls -

7. Death or Glory -
8. Shadows of the Valley -
9. Tears of a Clown -
10. The Man of Sorrows -
11. Empire of the Clouds -

U mnie niektóre kawałki zyskały, inne straciły. Zrobiłem sobie około dwutygodniową przerwę od Księgi Dusz i teraz oceniam ją na 8/10. Wcześniej dostała ode mnie 8.5/10, ale teraz widzę minusy niektórych kawałków.

dependo pisze:1.If Eternity Should Fail -
2. Speed of Light -
3. The Great Unknown -
4. The Red and the Black -
5. When the River Runs Deep -
6. The Book of Souls -

7. Death or Glory -
8. Shadows of the Valley -
9. Tears of a Clown -
10. The Man of Sorrows -
11. Empire of the Clouds -

Nic dodać, nic ująć.

Dla mnie album niestety powiela wady dwóch ostatnich albumów. Już dziś mogę powiedzieć, że moje kochane Iron Maiden kończy się na Dance of Death, takie którego mógłbym słuchać godzinami i znów czuć się jak osiemnastolatek, takie które wreszcie miażdży heavy-metalem.

Nie będe tego rozwijał bo to jest subiektywne i to co dla mnie może być wadą dla kogoś może być zaletą, co nieco napisałem w tematach o poszczególnych utworach.

Fakt, DoD to ostatni heavy metalowy album grupy. W pewnym momencie poszli w trochę innym, mniej metalowym i bardziej progresywnym kierunku, ale czy to źle? Mi nie przeszkadza, taki AMOLAD czy TBoS to bardzo dobre albumy, TFF wyszło słabiej ale też ma swoje momenty. Jakby dalej grali heavy to też by było narzekanie, że nic nie zmieniają i grają cały czas jak na Dance Of Death

Zauważyłem, że 3 utwory na płycie przykrywają całą resztę jeśli chodzi o recenzje. Mowa o otwieraczu, Red and the Black i przede wszystkim Empire of Clouds, sporo jeszcze mówi się o tytułowym i Tears of a Clown. O reszcie utworów to tylko małe wzmianki.

Mam mieszane uczucia co do recenzji Book of Souls, pisane są zazwyczaj w tonie, że po Brave New World Ironi nagrywali słabe płyty a Book of Souls jest wyraźnie lepsze. Pamiętam dobrze, że recenzje Final Frontier zaraz po premierze złe nie były, głównie zachwycano się ostatnim utworem. A Matter ... też był przedstawiany jako lepszy i dojrzalszy muzycznie niż Dance of Death i dostawał dobre noty. Więcej- Dance of Death też w 2003 r. miał całkiem dobre opinie, dużo lepsze od dzisiejszych, głównie z uwagi na dwa wiadome epiki.
Myślę, że to kwestia promocji "nowego" przed różne serwisy muzyczne i gazety, nawet w dzisiejszych czasach gdy recenzja pisana znaczy nieporównywalnie mniej niż kiedyś ma to jakieś znaczenie.