.:: SanktuariuM ::.

Przy czym spadek formy z Blind Rage jednak ciężko postrzegać jako jakąś znaczną wtopę, bo jest to płyta po prostu zajebista

Saxon nie schodzi poniżej określonego poziomu. Nowy album przypadł mi do gustu, choć stawiam go ciut niżej niż dwa poprzednie krążki. O "Hell..." postanowiłem trochę więcej napisać: https://zewkultury.pl/muzyka/saxon-hell ... damnation/.

Bardzo udana recenzja, gratuluję - nic tylko się podpisać wszystkimi kończynami

Nie znam płyty jeszcze dobrze, póki co podoba mi się. Recka fajna, ale nie zgodzę się z ostatnim zdaniem: "Tradycyjny metal ma się bardzo dobrze, bez dwóch zdań." Uważasz, że oznaką tego, że "tradycyjny metal ma się bardzo dobrze" jest to, że fajną płytę wypuścili dziadkowie, którzy cudem znajdują w sobie pokłady siły i energii?

Wpadnij na Helicona, to zobaczysz!

Tradycyjny heavy metal ma się dobrze, tyle że nie ma takiej popularności jak 30 - 40 lat temu

Cóż, album zyskuje z każdym odsłuchem i aż nabrałem ochoty na dodatkowy koncert. Terminy i miejscówki przed Krakowem mi nie pasują, ale kusi Berlin drugiego i Drezno dziesiątego (akurat w moje urodziny, ostatni gig na trasie) lipca. Ktoś byłby chętny na wycieczkę?

Lipiec jest rozważany, ale wszystko zależy od dzieci ( i babć).

No to zupełnym przypadkiem akurat dzisiaj w ich stronę jeszcze więcej uśmiechu

krusejder pisze: ↑sob sty 20, 2024 10:44 pm Wpadnij na Helicona, to zobaczysz!

Tradycyjny heavy metal ma się dobrze, tyle że nie ma takiej popularności jak 30 - 40 lat temu

Nie znam. Postaram się posłuchać. Pozostanę z rozkminą, czy to, że są jakieś kapele, które sobie grają na wzór muzyki sprzed 40 lat w undergroundzie świadczy o tym, że ma się ona dobrze. Jak popatrzeć np. na black metal to wciąż widać rozwój, zmianę, coś się dzieje ciekawego. Ale może to moja niewiedza i heavy w podziemiu faktycznie kwitnie i nie jest tak, że formuła się wyczerpała. Sorry za OT.

A w temacie - nowy Saxon zyskuje z kolejnymi odsłuchami, chyba się z nim polubię i zostanę na dłużej.

Heavy metal młodego pokolenia polega na udawaniu swojego starego czy innego wujasa jadącego na Metalmanię, żeby zobaczyć Helloween czy inne Running Wild. Kapele, które robią z tematem coś innowacyjnego, są nieliczne i raczej nie ma w ich przypadku ochów i achów, które otrzymuje kolejna kapela grająca kolejną wariację na temat Maiden/Priest/Accept. Z aktywnych tak na szybko przychodzi mi na myśl Idle Hands/Unto Others, zaś z nieaktywnych In Solitude, które swą karierę zakończyło zdecydowanie przedwcześnie. Bardzo dobre wrażenie zrobiły na mnie ostatnie płyty Negative Plane i Malokarpatan, ale to nie są załogi heavy, po prostu dużo w tych płytach wpływów tej muzyki.

Ja bym dorzucił Wytch Hazel i Kodex. Większość to kopiuje muzykę i stylówę prosto z lat 80tych.

Kodex szufladkuję bardziej jako epic/doom (może błędnie, znawcą nie jestem), toteż pominąłem tę nazwę. WH nie znam w ogóle.

No jest bardziej epic/doom, ale słychać tam też inne nuty.

Z zespołów spoza swojej niszy hard n heavy bardzo cenię PRIMORDIAL. Piszę to dla tych, co poza ww. niszę nie wychodzą - Wam też może się to spodobać

Schizoid pisze: ↑ndz sty 21, 2024 8:49 pm Malokarpatan

Tak! Zdecydowanie top płyt minionego roku moim zdaniem!
No ale jak piszesz, to nie jest typowy heavy metal.

No to Panowie, coś nie widzę tego "tradycyjny heavy metal ma się bardzo dobrze" w Waszych postach

Nowy Saxon jest dla mnie mniej więcej na poziomie Carpe Diem. Spoko muzyka, do niczego nie można się przyczepić, ale brakuje mi tzw. momentów. Takich utworów jak np. Surviving Against the Odds z Call to Arms czy Stand Up and Fight z Sacrifice. Raczej nie będę wracał do tego materiału. Lekko już jest nużąca ta ich formuła. Szkoda, że nie chcą się zdecydować na odświeżenie stylu. Więcej rockerstwa, motocykli, a mniej melodii i typowo metalowego grania. Coś typu Going Nowhere Fast z Inner Sanctum albo wracając do Call to Arms; Chasing the Bullet. Taki Saxon by mi teraz bardziej pasował.

A ja te "motocyklowe" numery uważam za najmniej interesujące

Pełna zgoda, dla mnie mogłyby w ogóle nie istnieć. No i nie uznaję czegoś takiego jak "mniej melodii".

Mnie się wydaje, że te motocyklowe klimaty to część tożsamości Saxon. Bez tego byliby jeszcze bardziej niewyraźni na tle Maiden i Priest.

Niby tak, ale mnie osobiście tematyka motoryzacyjna jest zupełnie obca i najmniej lubię właśnie te utwory. Co nie przeszkadza mi w uwielbianiu Saxon, bo nie za to ich pokochałem