.:: SanktuariuM ::.

1.Unleash the Beast- to jest takie śmieszne w sumie bo zawsze miałem wbite do głowy, że najlepszy Saxon to wczesne 80 i z początku nie chwyciła, ale jak już chwyciła to bardzo! Ile tu jest rewelacyjnych melodii; Thin Red Line, Preacher, tytułowy czy mój ulubiony Circle of Light
2.Strong Arm of the Law- ze starego okresu najlepsza, tam ten ich NWOBHM sound jest doprowadzony do perfekcji i ile tu klasyków heavy-metalu na jednym albumie.
3.Call to Arms- nie wiem nawet czy to nie jest najlepszy album heavy-metalowy XXI wieku. Wyjątkowo mi podpasował ten album np. Mists of Avalon, Surviving against the Odds czy tytułowa piękna ballada.

Dalej Denim and Leather, Power and the Glory no i może by coś też dać z XXI wieku to Killing Ground.

Denim And Leather, potem bym dał Innocence Is No Excuse i Destiny.

Denim and Leather bardzo dobry, ale jestem w stanie bronić opinii, że Strong Arm of the Law to album mocniejszy. Na Denim połowa utworów jest świetnych, na SAotL no tak 2/3. Różnica nie jakaś wielka, ale wyraźna. Poza tym nigdy nie byłem jakimś fanem tytułowego z Denim and Leather.

Unleash, Inner Sanctum i Denim

Saxonowe szaleństwo zaczęło się u mnie od Unleash the Beast. To jest nadpłyta, wydana po kilku dobrych, bardzo solidnych albumach. Wyszła w czasach, gdy heavy metal był w czarnej ... rozpaczy. Stąd zawsze będzie dla mnie kamieniem milowym.

Druga taka płyta to Lionheart. Ma fantastyczne brzmienie, unikalne jak na Saxon i kogokolwiek. Z jednej strony, szkoda, że nic więcej nie brzmi podobnie, z drugiej - to podbija jej wartość.

Po śmierci Dio Saxon stał się moim numerem jeden, nie tylko z uwagi na muzykę, podejście do fanów, ale także tożsamościowo. Nie wiem, na ile to jest uświadomiony wybór Biffa, ale wielokrotnie tworzy dzieła przemawiające do paleokonserwatystów, niezależnie od ich stosunku do heavy metalu. W euromroku współczesności, w nędzy demokratycznego nihilizmu, dobry Pan Bóg dał nam prawdziwego wieszcza, a ów korzysta z talentu i tworzy ponadczasową sztukę. Oby jak najdłużej!

Myślę, że Biff by fajnie postąpił jakby kiedyś zaprosił Dawsona i Olivera jako gości na trasie Saxon.

Myślę, że to się nie wydarzy. I trochę szkoda, że Dawson i Oliver są totalnie zapomniani.

Na pewno Biff nie marzy o niczym innym jak o graniu z typami co za jego plecami zarejestrowali swój zespół jako Saxon i chcieli mu zabronić używania nazwy

Żelazny pisze: ↑pn lis 14, 2022 11:02 pm Na pewno Biff nie marzy o niczym innym jak o graniu z typami co za jego plecami zarejestrowali swój zespół jako Saxon i chcieli mu zabronić używania nazwy

lepiej tego nie można było ująć

Nie znam tych wszystkich szczegółów, no ale jeśli Accept tworzy tylko z oryginalnego składu jeden Wolf i on ma prawo do nazwy, a w Oliver/Dawson Saxon jest dwóch muzyków i oni nie mają prawo do niczego to jest to lekko niesprawiedliwe.

Jednak minimalnie Power And The Glory przed Strong Arm, ale każdy do Innocence jest bardzo dobry. Potem po długiej przerwie Unleashed, Lionheart i te nowsze, trzymające poziom.

widman pisze: ↑wt lis 15, 2022 4:21 pm każdy do Innocence jest bardzo dobry. Potem po długiej przerwie Unleashed, Lionheart i te nowsze, trzymające poziom.

Już tak nie gadaj. Przecież "Solid Ball Of Rock" jest dobre, a "Forever Free" albo "Dogs Of War" też trzymają poziom. Na pewno to nie są słabe płyty.

LukaSieka pisze: ↑pt lis 18, 2022 10:10 pm

widman pisze: ↑wt lis 15, 2022 4:21 pm każdy do Innocence jest bardzo dobry. Potem po długiej przerwie Unleashed, Lionheart i te nowsze, trzymające poziom.

Już tak nie gadaj. Przecież "Solid Ball Of Rock" jest dobre, a "Forever Free" albo "Dogs Of War" też trzymają poziom. Na pewno to nie są słabe płyty.

No są w porządku. Chociaż jakoś nie sięgam po nie często.

Dominacja dobrej, równej kompozycyjnie, ale słabo wyprodukowanej płyty Power and the Glory zaskakuje. Dla mnie najważniejszym aspektem tego CD jest pojawienie się p. Nigela Glockera za garami. Ale żeby uznać, że ta płyta jest lepsza od każdej z trójcy WOS, SAotL, DaL ??

Killing Ground

Klasyczne albumy bardzo mi się osłuchały i nie wracam do nich, Killing Ground ma swietne brzmienie i bardzo ciekawe pomysły

Crusader

Denim and Leather - doskonałe brzmienie, hit na hicie, energia, riffy, melodie. Czegoż chcieć więcej? Zaraz potem Strong Arm Of The Law.

Crusader - ale głos oddany jednak w kategorii "ulubiony", a nie "najlepszy".

Strong Arm Of The Law

Pośród bardzo silnej konkurencji głos leci na Strong Arm of the Law

Ogólnie jeśli chodzi o poziom studyjnych wydawnictw w XXI wieku wśród starej gwardii, Saxon bezapelacyjnie rozdaje wszystkie karty. Jedynie w okresie 2010-2015 wyrywali sobie stołek nawzajem z Accept, no ale Wolf niestety sporo obniżył loty kapeli od tamtej pory.