.:: SanktuariuM ::.

Dream Evil zawsze i wszędzie, płyta która ma niepawdopodobną magię i klimat. Świetne gitary Craiga Goldego, znakomity otwieracz, wzorcowy utwór tytułowy, klimatyczne Naked in the Rain, pędzący wariacko Sunset Superman, purplowskie Faces in the Window i wreszcie najlepszy na płycie, fenomenalny All the Fools Sailed Away.

Dwie pierwsze to bardzo mocne heavy, ale tam Dio czerpał z tego co robił wcześniej w Rainbow i Black Sabbath, a na Dream Evil jest zupełnie nowa jakość. Wyróżniłbym też Killing the Dragon, bardzo fajny album.

Debiut. Płyta bez słabego momentu, które jednak znajduję na późniejszych

Magica. Głównie ze względu na sentyment, bo to był jeden z pierwszych albumów Dio, który poznałem, obok Holy Diver. Z resztą sam materiał na Magica jest magiczny, bardzo lubię tę płytę wciąż.

Holy Diver

Chyba Dream Evil, ale nie jest to prosty wybór. Lubię też np. Master of the Moon i uważam ją za niedocenioną płytę.

To jest ciężka sprawa bo do Lock up the wolves lubię, ba, uwielbiam wszystko. No, cóż, jednak debiut. To jest ULTRA KILLER !!!

Holy Diver

Last in Line bo mam straszny sentyment - to raz. A dwa to fenomenalny album na poziomie równym co pierwszy

Last in Line ze względu na We Rock, tytułowy, Breathless, One Night in the City i Egypt.
Co nie znaczy że Holy Diver ma gorsze utwory czy w ogóle momenty. Obie te płyty uważam za idealne

Ronnie słabego albumu w zyciu popełnić nie zdążył (jedynie "Angry Machines" uważam co najwyżej za "średni"). Ale z dorobku pod wlasnym nazwiskiem bezkonkurencyjne były u mnie od zawsze Nurek, Last i Dream Evil. Wszystkie bez zbędnego numeru, wciaż robią takie samo wrażenie jak wtedy gdy człowiek słyszał po raz pierwszy w życiu. Zatem wybór ekstremalnie trudny... ale niech będzie NUREK. Za księdza w łańcuchach