.:: SanktuariuM ::.

Powermetalowcy! Jesienią szykujcie się na 2 wyjątkowe wieczory, podczas których fińska Sonata Arctica wspierana będzie przez Firewind z Gusem G. na czele oraz międzynarodową formację Serious Black. Ten mocarny zestaw będziecie mogli zobaczyć i usłyszeć 11 października w warszawskiej Proximie oraz dzień później w poznańskiej Tamie.

Mesjasze power metalu z Finlandii powrócili 8 marca z albumem “Clear Cold Beyond”, na którym sięgają do swoich korzeni. Wyprodukowany przez Mikko Karmila, z którym grupa współpracowała na swoich pierwszych wydawnictwach krążek brzmi masywnie i nie brakuje na nim magicznych, heavymetalowych melodii, o czym będziecie mogli się przekonać na dwóch koncertach w naszym kraju. Oprócz utworów z niego w setliście Sonaty na pewno nie zabraknie największych hitów, więc szykujcie się na niezapomniane show!

Nowym albumem mogą się pochwalić również Grecy z Firewind. Dowodzona przez byłego gitarzystę Ozzy’ego Osbourne’a Gusa G. grupa na swoim dziesiątym krążku przebojowo łączy hard rocka z power metalem, a dopieszczone do perfekcji solówki idealnie współgrają z wokalami charyzmatycznego Herbiego Langhansa (Avantasia). Pozycja obowiązkowa dla fanów power metalu w klasycznym jego wydaniu.

Na koncertach w Warszawie i Poznaniu jako pierwsza zaprezentuje się międzynarodowa formacja Serious Black. Założony przez byłych muzyków Helloween, Blind Guardian, Visions of Atlantis czy Ted Morose zespół na swoim koncie ma 6 pełnych albumów, a ostatni z nich, “Vengeance is Mine”, ukazał się w lutym 2022 roku nakładem AFM Records.

SONATA ARCTICA & FIREWIND & SERIOUS BLACK
11.10.2024
Warszawa, Proxima

12.10.2024
Poznań, Tama

BILETY: https://bit.ly/SONATA_ARCTICA_WWA
Punkty sprzedaży: www.winiarybookings.pl, Going, Empik Bilety, Biletomat.pl, Eventim Polska, Ebilet, Ticketmaster Polska

Do Sonaty będę miał zawsze mega sentyment. Jak byłem w 1 gimnazjum to kumpel, który słuchał metalu przez siostrę wiedząc, że lubię ACDC i Gunsów zgrał mi jakieś losowe numery losowych zespołów. Niektóre były nawet źle opisane, pamiętam, że Crack the Skye Mastodona było podpisane jakimś innym dziwnym zespołem ale był tam też kawałek Sonaty 8th Commandment w wersji live z For the Sake of Revange in Japan. Strasznie miałem fazę na ten numer wtedy bardzo chciałem go umieć grać na gitarze, ale wtedy najwięcej na co mnie było stać to było Highway to Hell ależ ten numer na mnie robił wrażenie, nie znałem wtedy zbyt wielu metalowych kawałków, ale ta podójna stopa, to solo gitarowe i keytarowe, siedziałem i oglądałem to wideo w kółko na starym laptopie brata nawet nie znam oryginału tego numeru teraz sobie odpaliłem ten wykon i wspomnienia wróciły. Co prawda od tych klawiszy rzygać się chce, ale numer jako numer, więcej niż przyzwoity ależ mi się sentymentalnie zrobiło, wybaczcie łzy wzruszenia moderatora

Ja miałem ściągnięte z odsiebie enter sandman, podpisane jako never never land.

Pamietam jak na Wacken poszedlem na Serious Black żeby zobaczyć Grapowa i Thomena, ale już wtedy odeszli z zespolu xD

blackcocker pisze: ↑śr cze 12, 2024 9:21 pm Do Sonaty będę miał zawsze mega sentyment. Jak byłem w 1 gimnazjum to kumpel, który słuchał metalu przez siostrę wiedząc, że lubię ACDC i Gunsów zgrał mi jakieś losowe numery losowych zespołów. Niektóre były nawet źle opisane, pamiętam, że Crack the Skye Mastodona było podpisane jakimś innym dziwnym zespołem ale był tam też kawałek Sonaty 8th Commandment w wersji live z For the Sake of Revange in Japan. Strasznie miałem fazę na ten numer wtedy bardzo chciałem go umieć grać na gitarze, ale wtedy najwięcej na co mnie było stać to było Highway to Hell ależ ten numer na mnie robił wrażenie, nie znałem wtedy zbyt wielu metalowych kawałków, ale ta podójna stopa, to solo gitarowe i keytarowe, siedziałem i oglądałem to wideo w kółko na starym laptopie brata nawet nie znam oryginału tego numeru teraz sobie odpaliłem ten wykon i wspomnienia wróciły. Co prawda od tych klawiszy rzygać się chce, ale numer jako numer, więcej niż przyzwoity ależ mi się sentymentalnie zrobiło, wybaczcie łzy wzruszenia moderatora

Ja miałem sztamę w liceum z pedagogiem i podrzucał mi kopiowane płyty metalowe i to od niego dostałem Ecliptikę Sonaty. Gdyby nie to nigdy bym nie polubił patatajek a być może w ogóle heavy/speed metalu. W sumie to próbował zaszczepić u mnie miłość przede wszystkim do Saxon, ale na to potrzebowałem czasu;-) Do tej pory wskazuję tę płytę jako jedną z najważniejszych dla mnie i w rankingach jest wysoko, choć teraz głównie oczywiście z sentymentu.
Natomiast to co nagrywali po drugiej płycie to szit jakich mało.