Napiszę krótko - gdyby miał to być ostatni utwór nagrany w karierze Iron Maiden, byłoby to naprawdę godne pożegnanie się ze słuchaczami. Przyznam się bez bicia - przed premierą byłem przerażony, gdy zobaczyłem liczbę 18:02... bałem się, że będzie to kolejny epic Harrisa, który już po 4-5 minucie zacz ...

Rewelacja. Kapitalny, tłusty riff (zaryzykuję stwierdzenie, że jeden z najlepszych w karierze IM), świetny wokal Bruce'a, mistrzowski prechorus, znakomity refren, niesamowita galopada w drugiej połowie utworu... itp., itd. Wykorzystałem mnóstwo wzniosłych epitetów, ale ten utwór zasługuje na najwyższ ...

Utwór, co do którego mam chyba najbardziej mieszane uczucia (o czym napisałem w temacie o TBOS jako całości) - uważam, że przez trzy zbędne zabiegi zmarnowano naprawdę świetny potencjał, jaki niesie ze sobą ten kawałek. Po pierwsze - niepotrzebne intro (powtórzone również jako outro) na basie. Zupełn ...

beaviso pisze:

Daniel Wu pisze:W Hallowed chodziło mi o zaśpiew Dickinsona w refrenie.

Podeślij linka. Chętnie posłucham refrenu z HBTN - nie znałem dotąd tej wersji utworu.

M.

No tak tak, chodziło mi o codę, już się nie czepiajcie, mam ciężki tydzień za sobą

Daniel Wu - gdzie Ty masz "oooooo" w Hallowed Be Thy Name? No i zastanawiam się, jaką płytę z 1987 roku masz na myśli :-) To tak ode mnie co by się czepnąć przy niedzieli, poza tym z większością Twoich opinii się zgadzam, poza jedną: Man Of Sorrows mi osobiście bardzo się podoba. W Hallowed chodziło ...

1. Iron Maiden - 6/10 2. Killers - 6,5/10 3. The Number of the Beast - 9/10 4. Piece of Mind - 8/10 5. Powerslave - 10/10 6. Somewhere in Time - 9/10 7. Seventh Son of a Seventh Son - 10/10 8. No Prayer For The Dying - 7/10 9. Fear of the Dark - 8/10 10. The X Factor - 6,5/10 11. Virtual XI - 5/10 ...

Myślę, że po tygodniu praktycznie codziennego katowania najnowszego krążka, jestem w stanie w miarę obiektywnie ocenić najnowsze wydawnictwo Maidenów, chociaż wiadomo, że za 2-3 lata mogę dane utwory odbierać zupełnie inaczej, myślę, że to całkiem normalne ;) Na wstępie od razu muszę oddać chłopakom, ...

HTWWW jest genialny... uwielbiam brzmienie Black Doga z tej płyty... o niebo lepsze niż słynna wersja studyjna

Utwór tytułowy. Fantastyczne muzyczne oddanie klimatu Starożytnego Egiptu, którego historią mocno się kiedyś fascynowałem.

Im bardziej wgłębiam się w dyskografię Ironów, tym więcej zyskują kolejne albumy i nawet, te które niegdyś uważałem za słabe, jak The X Factor czy A Matter Of Life And Death teraz zdecydowanie urosły w moich oczach. Niemniej moim numerem jeden zawsze będzie "Siódmy Syn", a zaraz po nim "Powerslave".

The Legacy. Rewelacja po prostu!

Z tego albumu moim numerem zawsze będzie Wasting Love. Tutaj górę biorą wspaniałe wspomnienia, które wiążą się z tym kawałkiem.. czasy pierwszej klasy liceum, późna wiosna, długie, ciepłe wieczory.. ach

The X Factor. To zupełnie nie ten klimat co wcześniej, okładka jest wręcz niesmaczna. niesmaczny to może być zimny schabowy, okładka dobra jak i płyta, mroczna i oddająca klimat muzyki, nie to co dziś, jakieś komputerowe gówno Owszem, płyta jest całkiem niezła, w przeciwieństwie do większości opinii ...

Ostatnimi czasy mam niezłą fazę na "Afraid To Shoot Strangers". Kawałek, który niegdyś mnie irytował, teraz stał się jednym z ulubionych, a to wszystko dzięki przepięknym melodiom granym przez Murray'a

Oj, już wcześniej grali namiastkę metalu - takie Good Times Bad Times albo Communication Breakdown na pierwszej płycie chociażby

Uważam, że "Piece Of Mind", mimo iż jest to płyta naprawdę bardzo dobra. Dlaczego? Ponieważ w co drugim zestawieniu "najlepszych płyt Iron Maiden" POM znajduje się zazwyczaj zaraz po Liczbie Bestii. A wg mnie jest to album gorszy nie tylko od "Liczby", ale także "Powerslave", "Somewhere In Time", "Si ...

The X Factor. To zupełnie nie ten klimat co wcześniej, okładka jest wręcz niesmaczna.

"Hallowed Be Thy Name". To jeden z najlepszych utworów metalowych wszech czasów. Chociaż od dłuższego czasu jestem zachwycony również "Children Of The Damned"

Moonchild. To syntezatorowo-gitarowe intro po akustycznym wstępie i następujące po nim gitarowe pierd*lnięcie z demonicznym wokalem Dickinsona sprawia, że przy każdym odsłuchaniu ciary przechodzą mi po całym ciele. Poza tym oczywiście "Aces High", "Caught Somewhere In Time", "The Wicker Man", "Be Qui ...

Cała płyta jest wspaniała, ale utwór tytułowy to 10 minut prawdziwego muzycznego orgazmu