David Bowie

[manichean]

Nigdy nie miał tutaj staruszek Bowie dedykowanego tematu, a niewątpliwie zbliża się właśnie smutny jubileusz jego odejścia z tego świata. Także to dobry czas ku pewnym refleksjom i odświeżaniu pamięci o zmarłym Gwiazopyle. Gdzieś pomiędzy myślami planowałem w tamtym roku jakoś porządnie odświeżyć jego dyskografię bliżej 2026. Tak się zdarzyło, że na finał Stranger Things poleciał solidny ładunek emocjonalny w postaci "Heroes". Lepszej okazji do wzięcia się za to nie należało już oczekiwać

Poleciałem sobie przez jego dyskografię w trakcie ostatnich paru dni (nie licząc tutaj kilku EPek). Obecnie uszeregowałbym jego płyty w następującej kolejności:

1. Low
2. Heathen
3. Station to Station
4. Blackstar
5. Scary Monsters
6. Young Americans
7. The Next Day
8. "Heroes"
9. Ziggy
10. Outside
11. Diamond Dogs
12. Aladdin Sane
13. Earthling
14. Reality
15. Lodger
16. Let’s Dance
17. Hunky Dory
18. The Man Who Sold the World
19. Space Oddity
20. Toy
21. Buddha of Suburbia
22. Black Tie White Noise
23. Labyrinth
24. Pinups
25. Tonight
26. Never Let Me Down Again
27. David Bowie

Widzę sporo zmian względem moich dawnych preferencji. Kiedyś jednak bardziej naciskałem na jego dokonania z lat 70 i początek 80 do Let’s Dance. Stworzył jednak w XXI wieku świetną muzykę, a i dokonaniom z lat 90 nie może odebrać pewnych laurów.

Co tu dużo mówić, przezawodnik to był.

[johnny_o]

Coś o nim słyszałem, to nie ten przereklamowany pedał i pedofil?

[Schizoid]

Obecnie rankingu nie zrobię, ale najlepsze zawsze i wszędzie jest oczywiście STATIONTOSTATION.

It's not the side effects of the cocaine, I think that it must be love

Jezu, aż sobie na wieczór odpaliłem ten album. Co za tytan muzyczny. Przecież w teorii to w ogóle nie powinno się udać. Ale się udało. Chudy Biały Książę jednocześnie śpiewa o nierozumianej przez siebie samego miłości, narkotykach, żydowskim mistycyzmie i Europie. No to jest twór z innego świata, wręcz dosłownie.

Bowie niby nie chciał filmu biograficznego, ale ja bym chętnie zobaczył produkcję obrazującą jego pobyt w wilii Glenna Hughesa w L.A., najlepiej w stylu Mandy i Las Vegas Parano. Jest co pokazywać

[Cold]

Tak przyglądam się temu rankingowi manicheana i naszła mnie myśl, że każda płyta z pierwszej dwudziestki ma w sobie to "COŚ" i jest na swój sposób genialna. Artysta totalny.

[Schizoid]

IMO najwybitniejszy artysta naszych czasów. Twórca kompletny. Ze wszystkimi swoimi wadami (i nie mówię tu o życiu prywatnym, gówno mnie obchodzą, a gość od 10 lat podróżuje między stacjami), z każdą ślepą uliczką, w którą się zagnał - on próbował. Próbował pokazać, powiedzieć coś więcej ponad oczekiwania, które generalnie zresztą mało go obchodziły. Wiele jego płyt zupełnie mnie nie rusza

Bycie fanem Bowiego bardzo skutecznie unaocznia, że bardzo często wszelkie zarzuty o "sprzedawanie się" i "zdradzanie stylu" to nic innego, jak przejaw bardzo zawężonego poglądu na to, kim jest muzyk i czym jest muzyka. Nie mówię, że zawsze. Ale kiedyś liczyłem, ile różnych aranżacji "Heroes" (utworu) zaprezentował na żywo i wyszło mi chyba 7. W tym samym momencie ktoś będzie mlaskał, że zespół x gra dokładnie tak samo, jak grał 40 lat temu i super, że nigdy przez ten czas nie wyszedł poza ten schemat, bo dzięki temu jest prawdziwy. U Bowiego było więcej odwagi twórczej i przekory niż w niejednym metaluchu. Ale na szczęście on grał dla innej publiki.

[Cold]

I pomyśleć, że planowany w wakacje 1997 roku koncert Bowiego w Polsce odwołano z powodu braku zainteresowania! I to w roku, w którym kończył 50 lat, hucznie obchodząc jubileusz na świetnym koncercie w Madison Square Garden. Z plejadą zaproszonych gości, gwiazd rocka, w tym z Robercikiem z The Cure

Dziwne, ale do dziś czuję jakiś taki specyficzny "wstyd" z powodu tego odwołanego gigu.

[Schizoid]

Gówniana sytuacja, ale tam też chyba w grę wchodziła słaba reklama samego eventu. To były specyficzne dla Bowiego czasy, nie każdemu musiał podobać się ówczesny kierunek artystyczny, który, no umówmy się, miał wpływ na wszystko inne... Ale nie sądzę, by dla Polaków, którzy dopiero co zyskali możliwość oglądania zagranicznych gwiazd, był to znaczący problem.

Szkoda, że do tego nie doszło. Z tej trasy jest za to fajny bootleg z Budapesztu i genialna koncertówka Look at the Moon Boota już wieki nie słuchałem, LatM to jeden z najlepszych materiałów DB w ogóle. Patrząc na to, faktycznie szkoda, że nikt u nas nie miał szansy doznać tego na żywo.

[manichean]

W sumie facet od momentu otrzepania się z ruchu mod i snu lat 60 wjechał taką maszyną twórczą w świat, że czapki z głów. Pędzi ona zresztą po jego śmierci w najlepsze. Muzyką, gestem, obyciem i ubiorem pasował do każdej dekady z ostatnich 70 lat i nie potrzebował się dopasowywać do reszty. To on tworzył w danym momencie kliszę artystyczną wedle swojego uznania, inni mogli co najwyżej od niego kopiować. Tak jak mówi Schiz, nie sztuką jest robić wiele lat od rozpoczęcia kariery idealny skansen swoich najbardziej uznanych dokonań, tylko robić tym i nowym materiałem zmysłową żonglerkę w zmiennej formie, która jak najbardziej często powiewa świeżością. Chłop czynił po latach cuda aranżacyjne na koncertach, czy też wydał w okresie milenijnym coś takiego jak Heathen - płytę potęgę, nie pachnącą starymi czasami a uszytą w najlepszej jakości.

[Schizoid]

Znaczy ja bym tutaj trochę skorygował: Bowie niekiedy się podpinał pod kiełkujące trendy, aż sam je uosabiał do tego stopnia, że stawał się z nimi kojarzony i kopiowany (glam, niemiecka szkoła elektroniki, 80s pop).

No i jak masz 7 dyszek na karku i w czasie pisania swojego dzieła pogrzebowego słuchasz Kendricka Lamara i stwierdzasz, że w sumie to fajne i należy to wprowadzić do twojej własnej twórczości, to automatycznie perspektywą wybiegasz daleko przed konkurencję. Mógł nagrać popelinę na odwal się (i w zasadzie nikt by mu tego nie miał za złe), a typ zaserwował Blackstar. No i odleciał.

[Mr. M]

Coś o nim słyszałem, to nie ten przereklamowany pedał i pedofil?

Z tą pedofilią to coś potwierdzonego w końcu wyszło? Bo jak sobie wrzuciłem krótki research w necie, to dalej są tylko oskarżenia sprzed lat, które zostały obalone.

[Cold]

Gówniana sytuacja, ale tam też chyba w grę wchodziła słaba reklama samego eventu. To były specyficzne dla Bowiego czasy, nie każdemu musiał podobać się ówczesny kierunek artystyczny, który, no umówmy się, miał wpływ na wszystko inne... Ale nie sądzę, by dla Polaków, którzy dopiero co zyskali możliwość oglądania zagranicznych gwiazd, był to znaczący problem.

Szkoda, że do tego nie doszło. Z tej trasy jest za to fajny bootleg z Budapesztu i genialna koncertówka Look at the Moon Boota już wieki nie słuchałem, LatM to jeden z najlepszych materiałów DB w ogóle. Patrząc na to, faktycznie szkoda, że nikt u nas nie miał szansy doznać tego na żywo.

Zgadza się. Zapewne masz rację z tą słabą reklamą. Z drugiej strony rok wcześniej na pierwszy w Polsce koncert Kjurów w Spodku bilety rozeszły się w trymiga. A dokładnie pamiętam, że reklama tegoż też nie była nadzwyczajna. Więc gdy nabyłem z ojcem bilety na Bowiego, byliśmy szczęśliwcami, myśląc, że wejściówki rozejdą się jak ciepłe bułeczki. A tu po kilku tygodniach zonk - koncert odwołany i zwrot za tickety, chyba w kasie Orbisu, jeśli pamięć mnie nie zawodzi.

[manichean]

Znaczy ja bym tutaj trochę skorygował: Bowie niekiedy się podpinał pod kiełkujące trendy, aż sam je uosabiał do tego stopnia, że stawał się z nimi kojarzony i kopiowany (glam, niemiecka szkoła elektroniki, 80s pop).

Inspirowanie się to jedno. Czym innym jest wsiadanie na ten sam pokład artystyczny co reszta śmietanki artystycznej w danym okresie by być na topie, czym innym czasowe sączenie tematu dla swojego jakże osobliwego użytku. Glam był kiełkujący i urósł mocno dzięki min. niemu (znudził mu się więc zostawił to Kissom i innym), krautrock to był gruba nisza i zaczerpnął się tym w sumie delikatnie (jak ktoś przywołuje po latach inspiracje tym gatunkiem, to pada Kraftwerk, Neu lub Can). Jedynie ten pop lat 80tych bym z swojej strony uznał za komfortowe osadzenie pnącza muzycznego. Poszedł ścieżką około new wave/new romantic przy Let’s Dance i to było nastawione na wielki popowy powrót. Ale znowu, kto był na tyle porąbany by wytrzasnąć we wczesnych latach 90tych Trenta Reznora (o ironio, ktoś z tak buntowniczym stylem okazał się miłośnikiem Bowiego XD) i wkręcić industrialno rockowe wpływy u siebie - patrząc na Outside czy Earthling. Wspomniany Lamar potwierdza regułę - wybierał inspiracje odważnie, ale ubierał bardzo po swojemu.

[Schizoid]

No ja bym chyba przede wszystkim wskazał na soul i funk na Young Americans, to były bardzo modne ówcześnie brzmienia. Cyk - i na jednej płycie Bowie czaruje 2 ze swoich większych hitów (tytułowy i Fame), a ponadto jedną z najlepszych kompozycji w karierze (Fascination). W sensie, ja uważam, że on po prostu inspirował się tym, co mu się podobało i próbował kombinować z danym gatunkiem we własnym zakresie, ale na pewno miejscami nie było to w totalnej kontrze do trendów.

Inna sprawa, że obecnie - jak ci pisałem na FB - słysząc instrumentale z Low/"Heroes" często mam wyraźne skojarzenie w postaci Popol Vuh i to już wyjeżdża ponad lekkie inspiracje. W kraucie nigdy nie siedziałem, może takich tematów na tych krążkach jest więcej, ale przecież część z tych rzeczy można byłoby władować do Nosferatu Herzoga i nikt by się nie zorientował.

[Max323]

David Bowie rodził się wielokrotnie. Tyle samo razy umierał.

[Saimon1995]

Zgadza się. Zapewne masz rację z tą słabą reklamą. Z drugiej strony rok wcześniej na pierwszy w Polsce koncert Kjurów w Spodku bilety rozeszły się w trymiga. A dokładnie pamiętam, że reklama tegoż też nie była nadzwyczajna. Więc gdy nabyłem z ojcem bilety na Bowiego, byliśmy szczęśliwcami, myśląc, że wejściówki rozejdą się jak ciepłe bułeczki. A tu po kilku tygodniach zonk - koncert odwołany i zwrot za tickety, chyba w kasie Orbisu, jeśli pamięć mnie nie zawodzi.

Reklama to jedno. Bowie jednak w PL nigdy nie cieszył się taką popularnością na jaką sobie przez lata zapracował swoimi dziełami. Z The Cure nie ma co porównywać. Ekipa Roberta Smitha ma u nas status kultowy. Więc nie dziwi mnie zupełnie, że bilety na koncert w Spodku sprzedawały się znakomicie.

Jeśli chodzi o dyskografię DB, nie znam jej w całości. Muszę się w końcu za nią zabrać, bo do odkrycia jest mnóstwo. Na pewno jednak muszę wyróżnić następujące albumy (w kolejności alfabetycznej): "Blackstar", ""Heroes"", "Let's Dance", "Station to Station", "The Next Day" i "Young Americans".

[Sardi]

26. Never Let Me Down Again

to nie jest aż tak słaba płyta żeby stawiać ją niżej od jakiegoś PinUps

[Geri666]

Zmotywowaliście mnie panowie, żebym w końcu i ja przesłuchał całą dyskografię od deski do deski

[manichean]

26. Never Let Me Down Again

to nie jest aż tak słaba płyta żeby stawiać ją niżej od jakiegoś PinUps

Nie byłbym tak optymistyczny z tym - dobrze, że te utwory mają swoje lepsze wersje na Glass Spier 87’

[johnny_o]

Coś o nim słyszałem, to nie ten przereklamowany pedał i pedofil?

Z tą pedofilią to coś potwierdzonego w końcu wyszło? Bo jak sobie wrzuciłem krótki research w necie, to dalej są tylko oskarżenia sprzed lat, które zostały obalone.

Nic mi o tym nie wiadomo, śmiałem się z wszystkowiedzącego i oburzającego się o wszystko Nomada.

[Sardi]

26. Never Let Me Down Again

to nie jest aż tak słaba płyta żeby stawiać ją niżej od jakiegoś PinUps

Nie byłbym tak optymistyczny z tym - dobrze, że te utwory mają swoje lepsze wersje na Glass Spier 87’

hmm, no może też mam w pamięci wersje live - ale faktem jest, że takie Time Will Crawl, Bang Bang, 87 and Cry i Glass Spider to są bardzo udane kawałki.