Diamond Solo czy z Mercyful Fate

[Reach out]

Postawiłem na Mercyful Fate, bo jest w niej więcej takiego heavy metalowego ognia niż na nieco teatralnych płytach Kinga. Powiem jednak szczerze, że w moim przypadku jest to takie "rozważanie wybrednego dziecka", bo w sumie lubię jedno i drugie.

[Szkieletor]

chyba prędzej o tym nie było na forum

Yesterday, ( November 18th ) at the Danish Metal Awards 2006
in Copenhagen, Denmark, MERCYFUL FATE received an AWARD OF HONOUR, recognizing their huge influence on the metal scene, in particular through their early recordings.

The event took place at a sold out Amager Bio, with In Flames headlining the live stage.

The award was presented to the four original Mercyful Fate band members; Michael Denner, Hank Shermann, Kim Ruzz and Timi 'Grabber' Hansen, who here had gathered for the first time in many years. King Diamond is busy with recording of his new album, and was not able to attend.



swoją drogą strasznie na tym zdjęciu tacy jacyś starzy i zużyci wyszli, i ten Shermann przytył strasznie, no i szkoda, że się Diamond nie pojawił

[Stormshield]

King Diamond is busy with recording of his new album

I bardzo kurna dobrze \m/

Ale szkoda, że go nie było.

[Szkieletor]

no mam nadzieje ze na Halloween nas Kiniu uraczy nową płytka

[Davenport]

początki MF są dobre... każdy następny album był gorszy...
ale King Diamond jest nie do zdarcia! kocham 'Abigail' i uwielbiam 'Fatal Portrait', ubóstwiam 'Them', wielbię 'The Eye' i rozkoszuję się 'House of God'

imo King Diamond nie nagrał jeszcze słabego albumu

[Szkieletor]

i nie nagra! :solo

[slayer]

in Copenhagen, Denmark, MERCYFUL FATE received an AWARD OF HONOUR

mogliby pograc cos , a nie szampana popijac

[Davenport]

i nie nagra! :solo

w rzeczy samej! :beer

[jesper]

... w moim przypadku sprawa wygląda tak że jak od dawna uwielbiam MERCYFUL FATE tak nigdy nie mogłem strawić dokonań Kinga Diamonda [zbyt dużo wku@#%$&cego falsetu - pomijając muzykę która jednak jest wyborna] ale ... no właśnie, po usłyszeniu "Give Me Your Soul ... Please" mój stosunek do solowych nagrań Kinga zdecydowanie się zmienił [powoli kompletuje całą dyskografie] bo k#%$@ KING DIAMOND jest wielki [widać niedojrzały burak i pozer ze mnie skoro tak późno w pełni doceniłem piękno tej muzy i "wku@#%$&cych falsetów"] co najlepsze w jakimś stopniu miała na to wpływ najbardziej melodyjna, wręcz przebojowa [choć może "komercyjna" w tym kontekście brzmi wręcz śmiesznie] najnowsza płyta Diamonda.

... krótko mówiąc :

King Diamond 10/10
Mercyful Fate 10/10

[farmer1990]

a Mi na najnowszej wlasnie tego falsetu malo ;p
ale musze powiedziec ze kawalki stoja na wysokim poziomie,mimo tego,ze spodziewalem sie raczej spadku formy

[jesper]

... jeżeli ktoś jeszcze nie słyszał [nie kupił etc.] polecam recenzję płyty KING DIAMOND - Give Me Your Soul... Please (2007) napisaną przez BUBETTO która jest kwintesencja tego co możecie usłyszeć na najnowszym albumie MISTRZA :rocx

KING DIAMOND - Give Me Your Soul... Please (2007)

"W zasadzie to nie ja powinienem pisać tę recenzję. Czemu? Przyczyna jest prosta: jestem bowiem bezkrytycznym fanem MISTRZA i każdy kolejny jego krążek uważam za wybitny. Jeżeli więc macie zamiar kupić nową płytę Kinga Diamonda w ciemno, tylko i wyłącznie na podstawie przeczytanych recenzji, to lepiej darujcie sobie dalszą lekturę moich wypocin, bo potem możecie mieć do mnie pretensje że wywaliliście kasę w błoto Został ktoś? O, jest kilka osób (cześć Widzu!)… Fajnie:) No to zaczynamy właściwą część czegoś co aspiruje do miana recenzji.

Nie będę robił z siebie świętoszka pisząc iż nie wiem czym jest zasysanie z netu płyt na miesiąc przed ich oficjalną premierą. Jednak w przypadku nowego krążka MISTRZA postanowiłem zafundować sobie powrót do korzeni i poczuć się tak jak kilka lat temu, kiedy to bardzo dużo płyt kupowałem w ciemno (hehe, teraz w modzie są takie „szkoły przetrwania” – trzeba nawet płacić za to kasę:). Tak więc – po dziwnym zamieszaniu kiedy nie było do końca wiadomo kto wydaje „Give Me Your Soul… Please” (Massacre Records czy Metal Blade), oraz po tygodniowym opóźnieniu, udało mi się wreszcie zdobyć przedmiot mego pożądania. Pierwszy rzut oka na okładkę spowodował szeroki uśmiech (jak u każdego (nie)normalnego człowieka). Jednak bardziej interesowała mnie muzyka. Tak więc: OPEN, wkładam płytę, CLOSE, PLAY i…

„Where are we now? What is this place?
Don’t you remember little brother? We died… We’re dead”

…i już ku@#a wiem że jest DOBRZE! Po krótkim, ale jakże wymownie („The Dead”) zatytułowanym intro, dostajemy dwanaście kompozycji, dwanaście typowych diamondowych killerów, a na temat każdego z tych utworów można by napisać osobne opracowanie. Bez względu na to czy będzie to np. znane z sampla hiperprzebojowe „Never Ending Hill”, hipnotyzujące swoim genialnym prostocie riffem „Black Of Night” czy też mój ulubiony „The Cellar”, z fragmentem który mnie po prostu zabił (do tego stopnia że aż zrobiłem sobie z niego dzwonek do komórki):

„Mine mine mine mine, give me your soul please
Mine mine mine mine
STAY AWAY FROM ME
Mine mine mine mine, give me your soul please
Mine mine mine mine”

Jedno jest pewne – czy nam się to podoba czy nie, płyty Kinga Diamonda są coraz bardziej melodyjne. Mało tego, momentami muzyce MISTRZA nawet bliżej do hard rocka (weźmy chociażby refreny „Mirror, Mirror” czy „The Girl In The Bloody Dress”) niż do heavy metalu. Na szczęście artysta nie rezygnuje ze swoich starych patentów, jak chociażby typowe diamondowe walczyki („Shapes Of Black” z bardzo fajnie zmienionym w środku utworu metrum) czy chwytające za serce i wzruszające wręcz ballady („Moving On” – moim zdaniem nie ustępująca w niczym takim gigantom jak chociażby „Daddy” czy „So Sad”).

Trzeba też sobie jasno powiedzieć – Ameryki ta płyta nie odkrywa. MISTRZ nie sili się na oryginalność, nie bawi w zabawę z brzmieniami werbla:), nie stara się na nagrać czegoś co kompletnie nie ma związku z ciężką muzą ale za to jest niby epickie. I to jest właśnie w tym krążku najpiękniejsze! „Give Me Your Soul… Please” to kwintesencja stylu wypracowanego w 1986 roku, logiczna kontynuacja płyty „The Puppet Master” (po raz drugi w historii możemy się cieszyć żeńskimi wokalami, za które odpowiedzialna jest Livia Zita), a wszelkie zarzuty na temat wtórności tej płyty są po prostu śmieszne, to tak jakby ktoś się czepiał że pomnik smoka wawelskiego wciąż zieje ogniem. Tak ma ku@#a być i już! I ja osobiście nie życzę sobie jakichkolwiek zmian:)

Bezdyskusyjnie najjaśniejszym punktem „Give Me Your Soul… Please” są solówki. Zarówno Andy LaRocque jak i Mike Wead wznieśli się na wyżyny swoich umiejętności, perfekcyjnie w swojej grze łącząc nienaganną technikę, zabójcze melodie i niesamowity klimat. Zresztą, pierwszy z wymienionych jest od ponad dwudziestu lat stałym elementem składu MISTRZA i jakoś nie wyobrażam sobie płyty Diamonda bez Andy’ego. Zwłaszcza biorąc po uwagę że LaRocque od zawsze wspomaga Kinga jako współkompozytor, i to właśnie numery napisane przy jego pomocy uważam za najciekawsze.

Nie wspomniałem jeszcze o jednej – a w przypadku płyt MISTRZA niezwykle istotnej – kwestii. Chodzi mianowicie o opowiadaną przez Diamonda historię… Hmmm, mówiąc szczerze moim zdaniem jest ona najsłabszym elementem „Give Me Your Soul… Please”. To znaczy – nie jest tragiczna, ale w porównaniu do perełek z chociażby „The Puppet Master”, „The Graveyard” czy „Abigail” nowe opowiadanie jest takie… nijakie. Średnio straszne, średnio zrozumiałe, wciąż powtarzają się te same sformułowania (co wraz z upływem czasu poświęconemu temu krążkowi zaczyna nieco irytować), takie masło maślane – niczym scenariusz filmu grozy klasy B. Jestem pewien że MISTRZA stać na więcej i mam nadzieję że w przyszłości jeszcze się o tym przekonamy…

Tak więc, dwunasty solowy studyjny album Kinga Diamonda stał się faktem. Na pewno nie zmienił wizerunku artysty ani sposobu odbierania jego muzyki przez fanów. Złośliwi zapytają po co w takim razie ten krążek powstał (sugerując od razu że powinien nosić tytuł „Give Me Your Money… Please”:) Może i tak, jednak ja (jak i zapewne szerokie grono fanów muzyki Diamonda) bardzo się cieszę że King raz na dwa, trzy lata daje dowód życia, i to dowód na naprawdę wysokim poziomie. Cieszy to tym bardziej, jeżeli weźmie się pod uwagę że czas w miejscu nie stoi i MISTRZ ma już swoje lata (co najlepiej pokazuje przesunięte z powodów zdrowotnych artysty europejskie tournee, podczas którego zespół miał zagrać dwa koncerty w Polsce).

"Długo się zastanawiałem czy i jaką ocenę mam tej płycie wystawić, nie jestem bowiem zwolennikiem oceniania płyt – wolę je opisywać (oczywiście w miarę możliwości). Jednak w przypadku krążka artysty na którego twórczości praktycznie się wychowałem, którego muzyczna droga w pewnym stopniu uformowała mój muzyczny gust, brak oceny oznaczałby brak odwagi i oportunizm. Tak więc, ocena 10/10 na pewno nie wchodzi tutaj w grę (mimo iż płyta jest doskonała) gdyż do takich monumentów jak „Abigail”, „Conspiracy” czy „The Eye” trochę jej jednak brakuje. No więc? Może 9/10… Na tyle oceniam „Them” i „The Spiders Lullabye”, które też są jednak ciut lepsze od „Give Me Your Soul… Please”. Hmmm… W zasadzie od noty 8/10 też mógłbym odjąć jedno oczko za mdłą historię, jednak jednocześnie ocena idzie o jeden punkt w górę za genialne solówki. Ostatecznie – niech zostanie 8/10. A jak ktoś uważa że to za dużo to… ch@& mu w dupę "

BUBETTO

http://www.gondolin.pl/index.php?option ... &Itemid=28

[deathmetalnecro]

O ile Mercyful Fate to dla mnie pieprzeni bogowie to solowe nagrania Diamonda nie podchodzą mi już w takim stopniu.Miał swoje momenty,i najbardziej (prócz kilku totalnych pojedynczych kawałków) podeszedł mi Fatal Portrait.
MF łykam wszystko ze wskazaniem na 3 pierwsze pozycje (Mercyful Fate,Melissa,Don't Break the Oath),a zaraz potem postawiłbym Time.
Swoja drogą czytałem gdzieś że mają cosik nagrać w przyszłości,byłoby bardzo miło też jakby pojechali w jakąś trasę,poszedłbym na kolanach.

Btw. kręgosłupik Kinga już cacy?

[Kuba]

Co z tym Kingiem ? Słabawo u niego coś z aktywnością ostatnio ? Coś ktoś wie ?

[Adrian S.O.S.]

Jako całość chyba lepiej oceniłbym dyskografie Kinga. Chociaż to by były raczej malutkie różnice. Mercyful też słabej płyty nigdy nie nagrał. Zawsze wypuszczali coś przynajmniej bardzo dobrego. Nie wspominając już o dwóch pierwszych kultowych płytach.

[Djuk_416]

U mnie na pierwszy miejscu Mercyful. W szczególności za dwa pierwsze krążki.

[Schizoid]

Gdyby MF wydało więcej płyt na poziomie Melissy i DBTO, to wybrałbym ten zespół, ale późniejsze krążki już tak do mnie nie trafiają. Natomiast od Kinga łykam prawie wszystko, ze wskazaniem na The Eye i Abigail. Wybór prosty.

[on_the_run]

Ja wolę MF, solowy Diamond jest bardziej "teatralny".

[widman]

Dla mnie, odnoszę wrażenie późne płyty Mercyful Fate są kompletnie pomijane, mało się o nich mówi. King Diamond solo jest, można tutaj użyć słowa - "popularny". Co znaczy, że jest bardziej rozpoznawalny, częściej widać te płyty gdziekolwiek. Takie odnoszę wrażenie.
A co do pytania?
Myślę, że chyba jednak solo Diamond, chociaż Mercyful za jedynke i dwójkę to hołdy piekielne się należą!

[Schizoid]

Te późniejsze krążki Mercyful Fate po prostu trafiły na zły czas. Wtedy heavy metal nie był już modny, a przecież te nagrania to typowe heavy. Fate było już reliktem przeszłości, kiedy ukazywało się Time. Do tego jednak to jest nieco inne granie, niż na pierwszych płytach, nie każdego tak przekonuje.

Ja sam bardzo żałuję, że nigdy nie dostaliśmy koncertówki Mercyful Fate, King Diamond ma już dwie...

[widman]

No smaczki były na mini albumie "The Bell Witch". Ogień!