.:: SanktuariuM ::.

Stevie Ray Vaughan to jeden z moich absolutnych faworytów ale to kwestia gustu. Uli też jest pod ogromnym wpływem Hendrixa. Michael Schenker tak samo lubił Jimiego. Można by tak wymieniać bez końca

Co do Hendrixa - nie będę kłócił się o jakość bo to jak przekonywać kogoś o innym guście

Tak samo przekonywujący w bluesie jak Gary Moore. Ale Gary miał przynajmniej fajne hard rockowe płyty. Za bluesem nie przepadam, ale jeśli już, to ma być co najmniej oślizły jak LA Woman The Doors. Ostatni moment kiedy dało być się przekonywującym w tej muzyce. Oczywiście zapewne taki Ray Vą mniej plastikowy niż niejaki Joe Bonamassa, ale to słabe pocieszenie.

Ja z kolei za bluesem przepadam. Lubię też Albert Kinga który był jednym z artystów na których Stevie wzorował swoje granie i brzmienie. Dlatego ten facet mnie absolutnie przekonuje.

https://www.youtube.com/watch?v=q6NskLyMpRc

Ulubiona solówka Piggyego z Voivod. Mnie osobiście bardziej imponuje ten jazzowy bassman.

Zdan pisze: ↑śr lip 08, 2020 12:24 pm Ja z kolei za bluesem przepadam. Lubię też Albert Kinga który był jednym z artystów na których Stevie wzorował swoje granie i brzmienie. Dlatego ten facet mnie absolutnie przekonuje.

Albert King to złoto. Szczególnie lubię spowite dymem I Wanna Get Funky.

Schizoid pisze: ↑śr lip 08, 2020 1:04 pm

Zdan pisze: ↑śr lip 08, 2020 12:24 pm Ja z kolei za bluesem przepadam. Lubię też Albert Kinga który był jednym z artystów na których Stevie wzorował swoje granie i brzmienie. Dlatego ten facet mnie absolutnie przekonuje.

Albert King to złoto. Szczególnie lubię spowite dymem I Wanna Get Funky.

Rewelacyjne nagrania. Ja kocham jego klasyczną kompilację "King Of The Blues Guitar" - to tak naprawdę cały album "Born Under A Bad Sign" i kilka znakomitych singli.

Z miłą chęcią dopisuję się do listy "nie sympatyków" Hendrixa. Niezrozumiały fenomen dla mnie. Jeśli kogoś zainspirował to pięknie i się cieszę, ale mnie totalnie nie porwał.

Najlepszy gitarzysta to Rory Gallagher, ale to tylko moje zdanie, typka który o gitarze nie wie nic

Hendrix jest bardzo zasłużony dla muzyki i nie wiem jak można tego nie rozumieć. Był gościem, który bardzo dużo eksperymentował z różnymi stylami i efektami. Scenicznie dokonał małej rewolucji. To ilu muzyków zainspirował jest trudne do oszacowania - choćby z tego względu należy mu się uznanie.

Vorgel pisze: ↑śr lip 08, 2020 12:22 pm Oczywiście zapewne taki Ray Vą mniej plastikowy niż niejaki Joe Bonamassa, ale to słabe pocieszenie.

Tęskniliśmy za Tobą

Ray Vaughan plastikowy

Felcio pisze: ↑czw lip 09, 2020 9:54 am Ray Vaughan plastikowy

MNIEJ plastikowy

Vorgel pisze: ↑śr lip 08, 2020 12:32 pm https://www.youtube.com/watch?v=q6NskLyMpRc

Ulubiona solówka Piggyego z Voivod. Mnie osobiście bardziej imponuje ten jazzowy bassman.

ale, że co? że Alvin Lee Cię nie przekonuje? IMHO jeden z najbardziej niedocenianych gitarzystów, facet również wyskakiwał przed szereg w swoich czasach i był uważany za jednego z najszybszych gitarzystów w tym hippisowskim okresie. Nie pamiętam już gdzie, ale spotkałem się z opinią, że był jednym z pierwszych shredderów, a jak dla mnie przy całej tej szybkości, był mega melodyjny i fajnie poruszał się w granych przez TYA bluesowych standardach, czego właśnie przykładem jest Good Morning Little School Girl.

Jest ok, ale nic specjalnego.

John McLaughlin >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> Alvin Lee

Obaj na równi. A przed nimi lata świetlne Paco de Lucia.

Mnie jego gra najmniej lezy, jak słucham tej płyty trio: DiMeola, McLaughlin i własnie Paco.

Stawiam na McLaughlina. Grał na mojej ulubionej "jazzowej" płycie.

Kolo jest zajefajny, moj ulubiony ojciec shredu obok DiMeoli. Na żywo też miotą.

Ja po prostu bardzo ale to bardzo lubię jego grę na "Bitches Brew" (wspomnianej wyżej płycie) Milesa i za to zawsze będzie blisko mojego topu.