.:: SanktuariuM ::.

Temat do dyskusji o nowym utworze Iron Maiden.

Utwór MEGA!!!!

Początek zaczerpnięty z Sign of the Cross, dobrze zwiastuje.

Bardzo dobry numer. Niektórych długa sekcja z "oooo" będzie denerwować, ale mnie się podoba. Na duuży plus solówki i akcenty na gitarach w zwrotkach oraz dosyć zaskakujący riff w rozwinięciu. Jest dobrze.

edit: melodia w 10 minucie - mistrzostwo, 100% Maiden

bardzo durowy jak na Arryego kawałek, jestem zaskoczony

Zajebisty kawałek Pierwsza linia wokalu wbija w fotel, generalnie Bruce brzmi lepie niż na poprzednim albumie mimo wysokich partii. Sołówki mega, szczeólnie Adrian, fajnie tez że każda jest grana pod inny podkład.

Bardzo mi się podoba to przejście pod koniec 11 minuty. Ogólnie rzecz biorąc kawałek ma piękne melodie, dobre solówki i cała instrumentalna sekcja jest bardzo bogata.

No grubo, z 3 kawałki można by zrobić z tego kolosa.

Coś ma w sobie z WTWWB, ale o wiele bardziej rozbudowany i porywający. Niesamowity.

miazga kawałek

EDIT: Rozbudowana opinia niżej.

Kawałek mega rozbudowany, podoba mi się. Będzie tkwić w pamięci

Nie jest zły ale to kalka ROTAM.

Według mnie ten kawałek trzeba by było podzielić na dwie części - do 5:00 minuty i po 5:00 minucie. W okolicach końcówki 4tej minuty pomyślałem, że zaczyna się dłużyć. A potem nagłe pierdzielnięcie, przeskakiwanie się wzajemnie w kolejnych genialnych riffach i tak zostaje już do samego końca. Nie wiem czy o tym kawałku gdzieś mówiono, że mógłby być instrumentalny, czy o innym, ale ja właśnie to pomyślałem o The Red and the Black kiedy utwór się kończył. Druga część miażdzy.

Fragment z oooooo to typowo pod koncercik. Jest energia, świetny fragment, gdzie gitara "śpiewa" wraz z Brucem. No podobuje mnie się no.

ClouD pisze:Nie wiem czy o tym kawałku gdzieś mówiono, że mógłby być instrumentalny, czy o innym, ale ja właśnie to pomyślałem o The Red and the Black kiedy utwór się kończył.

Słyszałem, że podobnego zdania było wielu fanów podczas sesji w Paryżu.

Utwór jest za długi, ale z pewnością nie ma tu nużących dłużyzn, jak w Isle of Avalon. Po prostu jest bardzo rozbudowany i można go podzielić na dwa utwory. Taki riffowy overload.

To prawda, Isle of Avalon faktycznie miało nużące dłużyzny. No ale szczerze to po tym pierwszym odsłuchu zapamiętałem te pierwsze 5 minut jako nieciekawe. Za to tak jak pisałem już wcześniej - później następuje zmiażdżenie jaj.
Swoją drogą, z Isle of Avalon skojarzył mi się The Great Unknown . Ale też ze wskazaniem tego drugie - IoA przez pierwsze kilka miesięcy słuchałem bardzo rzadko bo nie mogłem się przekonać, dopiero potem refren mi wszedł w ucho i wracałem do tego utworu już chętniej modląc się, żeby zwrotka się już skończyła

Melodia z 10 minuty pięknie. Fajnie też cały utwór uzupełniają klawisze w tle

Zakładam, że to Pablo dał jedynkę - brawo chłopcze.

Daj mu spokój, nie jest recenzentem muzycznym, a nie każdy musi lubić prog-rocka