Aż mi się lepiej robi jak tak czytam Wasze wypowiedzi....
Oj prawda to prawda... Ja generalnie uważam, że tu chodzi o to, że z początku wydaje się to chaotycznym zlepkiem niezbyt dobrze pasujących do siebie dźwięków... Dochodzi jeszcze coś, co z pełnym przekonaniem mogę nazwać niebanalną melodyką - w moim przypadku żaden album(może z wyjątkiem debiutu) nie "wszedł" mi od razu, bo wydawały mi się zbyt mało melodyjne... Ale wiem, że po prostu musiałem się z tą muzyką oswoić, przyzwyczaić do tych (jak to powiedział pięknie Metal) skomplikowanych, pokręconych dźwięków. I w sumie to, że stałem się takim fanem NM to duża doza przypadku, może szczęścia czy dobrego wyboru... Było mniej więcej tak - gdzieś tam na necie wyczytałem, że świetna kapela, że dużo z thrashem ma wspólnego, że świetny wokalista, więc postanowiłem się z tym zapoznać(to były wakacje 2003 roku)...metal pisze:resztę płyt o których mówiłem... i po ponownym przesłuchaniu nie wiem co pisać... Może to ze Nevermore nie jest dla wszystkich...
Tak się jakoś składało, że wtedy wychodził "Enemies Of Reality" w pierwszej wersji, o czym dowiedziałem się też oczywiście z necika
No to wchodzę do MM z zamiarem kupienia "Operation: Mindcrime" Queensryche(nie mieli ) i właśnie nowego albumu NM. Ale jako, że kompletnie żadnego ich utworu wcześniej nie słyszałem to postanowiłem najpierw posłuchać na miejscu czy warto to w ogóle kupować. No i zaczynam słuchać, i qrcze stwierdzam "co to jest?? 
", "nie dla mnie chyba...". Pamiętam, że wtedy jedyne utwory jakie mi się spodobały to były te spokojniejsze(czy ballady, jak kto woli ) - "Tomorrow Turned Into Yesterday" i "Who Decides"(z typowo balladowym początkiem ). Ale akurat spodobały mi się na tyle bardzo(zwłaszcza ten pierwszy z cudnym solem Loomisa), że stanąłem przed wyborem - "qrcze, kupić , czy nie kupić??".... w końcu stwierdzam "a walić to, trzeba dać im szansę" no i kupiłem. Od tamtej pory się tym strasznie katowałem i zaczęło mi się bardzo podobać, z tym, że akurat tego albumu nigdy nie polubiłem tak do końca, bo trochę nie pasowały mi z początku "Ambivalent" i "Create The Infinitive"... Tzn. teraz jest już o wiele lepiej, uważam, że to świetny album, ale fakt faktem, że do dziś jest to mój najmniej ulubiony ich album. A w zeszłoroczne wakacje było to oczekiwanie na nowy album... Z początku kilka świetnych recenzji, m.in. w Hłamerze czy gdzies na necie, jedna tragiczna(w Teraz Rocku, błazenada jak dla mnie...)... I oczywiście stwierdzam, że nie ma bata - trzeba kupić... I pojawia się prozaiczny problem - w naszym kraju z dystrybucją płyt tak do końca super nie jest, więc jeździłem ustawicznie po wszelakich MM i kurde nigdzi tego nie mieli
Nawet w jednym w końcu zamówiłem, żeby mieć z głowy, ale w końcu kupiłem w Allu w Katowicach i z początku było dość duże rozczarowanie... i znowu w dużej mierze przez te melodie... jakieś takie nijakie mi się wydawały... Ale wystarczyło 5-6 przesłuchań żeby pokapować o co w tym chodzi i po prostu stwierdzam tak jak M@ti:
Nic dodać, nic ująć...M@ti pisze:No geniusz sam w sobie
Oczywiście zgadzam się ze wszystkim co tutaj napisałeś Metal - Warrel to, jak już kilkakrotnie mówiłem, jeden z moich ulubionych wokalistów... Rozwala mnie to, w jaki sposób potrafi przekazać emocje, zarówno subtelniejszym śpiewem w spokojniejszych utworach, jak i śpiewem w nieco wyższych rejestrach(aczkolwiek zaprzestał trochę takiego sposobu śpiewania) czy po prostu normalnym śpiewem.... Do tego jego linie wokalne - po prostu mistrzostwo... i ten refren "Born"metal pisze:Warell jest nieprzecięnym wokalistą. Ma zajebiste możliwości i z nich korzysta. Facet potrafi rasowo zaryczeć by za chwilę niespodziewanie zmienić tonację, a nawet barwe głosu. Piękne melodie i górki przeplatają się z pororu chaotycznymi histerycznymi zaśpiewami. Jeśli ktoś uważa ze mistrzem budowania złowieszczego klimatu jest Ozzy Osbourne czy King Diamond niech posłucha pana Dane'a i padnie na kolana przed jego potężnym, technicznym i jakże klimatycznym śpiewem.
:Born, We Are The Same, Within The Silence, Indifference Be Thy Name
Torn, We Walk Alone, We Sleep In Silent Shades
The Grandeur Fades, The Meaning Never Known"
Po prostu cudo....
Aha - i jeszcze jedno - zarówno w Teraz Rocku, jak i Hłamerze ich koncert uznano za znakomity, więc chyba nie tylko ja go takim widziałem :rocx I w TR to z całą pewnością jest obiektywna ocena, bo relację pisał facet, który dał "TGE" 2,5 gwiazdki, pisząc w recenzji, że nie rozumie ich fenomenu... W tych kilku zdaniach o ich wystepie w relacji również wspomniał, że "pozostaję nieczuły na uroki amerykańskiego Nevemore", ale zaznaczył, że był to znakomity występ, co bardzo mnie cieszy i pokazuje, że dziennikarzy stać jednak na obiektywizm...
Ale już niedługo będę mógł coś o nim powiedzieć, bo będę w jego posiadaniu (narazie tylko w mp3 ale zawsze jakieś rozeznanie będzie). 
