Ale tam burdel mają srogi. News z listopada:
Stało się to, czego obawiali się fani amerykańskiej grupy As I Lay Dying. 15 listopada światło dzienne ujrzy jej najnowszy album, "Through Storms Ahead", ale premierę świętować będzie już tylko założyciel i wokalista: Tim Lambesis. Wszyscy pozostali muzycy opuścili skład. Najpierw odszedł basista/wokalista Ryan Neff, który w krótkim oświadczeniu podziękował za zdobyte doświadczenie i kontakty, które udało się nawiązać podczas pobytu w zespole. Następnie otrzymaliśmy informację o tym, że z weteranami metalcore'u żegna się tour manager: Alex Kendrick. Później gruchnęła informacja o tym, że również gitarzysta Ken Susi nie jest częścią składu. Muzyk napisał, że jego moralność została wystawiona na ciężką próbę i jest to smutne zakończenie czegoś, co mogłoby być wspaniałym drugim startem dla As I Lay Dying. Ledwo kilka godzin później odszedł również i perkusista Nick Pierce.
Jako ostatni, tonący statek opuścił gitarzysta Phil Sgrosso, który dołączył do formacji w 2003 roku i powrócił do niej niedługo po wyjściu Tima z więzienia. Muzyk przyznał, że był świadkiem pewnych niepokojących wzorców zachowań, przez które nie mógł z czystym sumieniem kontynuować współpracę w ramach As I Lay Dying. Tim Lambesis w swoim oświadczeniu zgodził się, że trasa z obecnym składem nie była możliwa z uwagi na niezdrową sytuację. Dodaje przy tym, że As I Lay Dying dalej będzie istnieć i zamierza złożyć nowy skład, z którym ma nadzieję stworzyć atmosferę, która będzie wspierająca, pozytywna i sprzyjająca kreatywności.
Czułem się jak król jak wychwyciłem jakieś 5/8 lub 9/8, chyba nawet Imperial Triumphant nie ma aż tylu niestandardowych wartości rytmicznych w swoich utworach. Yep, lepiej się nie skupiać na takich rzeczach w trakcie koncertów, by sobie nie popsuć zabawy i nieraz wczuwałem się w rytmikę nawet nie wychwycając jak oni to akcentują, ale po czasie mimowolnie udało mi się to jakoś ogarnąć, a czasem byłem dosyć zdezorientowany, lecz jednak dobrze się przy tym bawiłem, nie popsuło mi to odbioru tego występu. Ale nawet jak ktoś nie orientuje się w takich niuansach to warto tę muzykę znać, bo jest wystarczająco oryginalna, klimatyczna i intrygująca, by miała prawo fascynować. I mnie oczarowała na tyle, że aż spędziłem 9 godzin w autobusie (przez opóźnienie) w pierwszą stronę, aby uraczyć się nią na żywo, ale cieszę się, że za godzinę będę w domu i odpocznę sobie 2 dni przed kolejnym koncertem, tym razem Sunn O))) w Warszawie; może węgierski żul by tam wpadł? W każdym razie, Thantifaxath byli ultra-fantastyczni, tylko jednym minusem jest to, że tak krótko zagrali. Ale poza tym jednym faktem minusów brak! Interakcja z tymi muzykami też była świetna, a przynajmniej z jednym w moim wypadku, ale widziałem, jak ktoś inny był dobrze potraktowany przez gitarzystę. Mi natomiast basista/wokalista sprzedał winyle i koszulkę na stoisku z merchem i bez problemu pozwolił mi zabrać na pamiątkę ręcznie napisaną setlistę, która lezała od jego strony. Na pożegnanie podał mi rękę i podziękował za wsparcie. Naprawdę miły wieczór 
. Dla Europy była to zdecydowanie większa gratka, bo o ile USA zaliczyło swój specjalny leg w 2022, tak Stary Kontynent był pozostawiony bez występów NIN prawie siódmy rok. 
).
. Pierwszy raz widziałem, aby przejście pomiędzy supportem a main aktem było całkowicie płynne. Boyz Noize zszedł, a po dosłownie minucie intra na scenie B pojawił się naczelny wodzirej Trent Reznor, który zasadniczo stworzył NIN jednoosobowo jeszcze w latach 80tych. Akustyczny set z przybywającymi muzykami na tej scenie to naprawdę zacny pomysł, nie oryginalny acz warty docenienia przez ludzi znajdujących się daleko od głównej sceny. Grane tam kawałki są tymi bardziej wokalnymi, co było dobrze słychać po publice na Right Where it Belongs. 
.
