No Prayer to świetna płyta

[krieg]

Sporo pozytywów czytam o tej płycie w tym temacie i....
Delikatnie rzecz ujmując płyta dupy nie urywa. Nie jest zła ale szału nie robi. Mamy świetny Bring i Mateczkę Rosję, przyzwoity Tailgunner oraz Holy, następnie galeria akceptowalnych średniaków.
Piszecie, że płyta z czasem zyskuje, praktycznie każda płyta z czasem zyskuje, tym bardziej jeśli często się jej słucha i postrzega sentymentalnie. Ironi popełnili zdecydowanie lepsze albumy w swojej karierze.

[pokiep666]

He znowu wycieczka historyczna.Najbardziej oczekiwana płyta 90roku.I największe rozczarowanie.Janik gra jak amator,Bronek śpiewa a właściwie to krzyczy.Produkcja jakaś taka ciemna...Od razu płyta skreślona.Po latach 2 wychodzi Fear i wow!!!A teraz?Wydaje sie ,ze to właśnie NFTD lepiej wytrzymało próbe czasu.Assassin,Run Silence,Public Enemy to fajne kawałki.I produkcja mi już tak nie przeszkadza jak na Fear.Co nie zmienia faktu,że to i tak jedna ze słabszych pozycji.

[Maximus]

To jest w ogóle dziwna płyta, trudno mi podać konkretną przyczynę, dla której jest jedną ze słabszych w dorobku Maiden. To zresztą raczej szereg czynników.

Produkcja nie jest odrzucająca jak na albumach z Blaze'm, ale nie do końca się udała - nie ma tu ani klasycznego brzmienia pierwszych płyt z Bruce'm, ani pięknej przestrzeni SiT czy SSoaSS. Wykorzystanie klawiszy jest akurat tutaj naprawdę zbędne i niepotrzebnie rozmywa całość. Brakuje też konsekwencji, przez co powstał trochę dziwny miks utworów: od bardziej "amerykańskich" (Holy Smoke, Hooks in You) po niemal epickie (Mother Russia). Sama jakość kompozycji także pozostawia sporo do życzenia, bo o ile totalnych kich nie znajdziemy, to album składa się w zasadzie głównie z wypełniaczy, "drugoligowych" kawałków (inna sprawa, że prawie każdy z nich bije na głowę najlepsze momenty TFF ), a do koncertowego kanonu weszło w sumie tylko Bring Your Daughter...

W momencie premiery byłem lekko zawiedziony (choć był to dopiero mój trzeci album Dziewicy), a po latach słucham NPftD z umiarkowaną przyjemnością; bez bólu ale i bez większej satysfakcji. Oprócz BYDttS najbardziej lubię utwór tytułowy (pasowałby moim zdaniem do FotD) i Assassin.

[Nomadosław]

Nigdy nie zrozumiem jak można stawiać cieniutkie Mother Russia nad Run Silent Run Deep czy tytułowego z No Prayera.
Jak na mój gust to niektórym utworom z tej płyty trzeba dać szansę, bo zyskują z kolejnymi przesłuchaniami.

[Saimon1995]

Nigdy nie zrozumiem jak można stawiać cieniutkie Mother Russia nad Run Silent Run Deep czy tytułowego z No Prayera.
Jak na mój gust to niektórym utworom z tej płyty trzeba dać szansę, bo zyskują z kolejnymi przesłuchaniami.

No bo nie można. Mother Russia to jeden z najgorszych utworów Iron Maiden. Tytułowy rzeczywiście zyskuje z każdym kolejnym przesłuchaniem. To jeden z najmocniejszych punktów na płycie.

[Nomadosław]

Podobnie Run Silent Run Deep czy Fates Warning, oba nigdy nie grane na żywo, bardzo niedoceniane

Wadą tego albumu jest brak takiego szlifu, wiele utworów jest świetnych w 95% ale jednak nie w 100, czegoś brakuje, ale liczba znakomitych momentów jest duża i za to lubię ten album. Oczywiście jest słabszy od wcześniejszych ale czy to jakaś wielka wada?

[Maximus]

Mother Russia to jeden z najgorszych utworów Iron Maiden.

Bardzo gruba przesada. Jest całkiem OK. Kiedy słuchaliśmy z kumplami NPftD parę miesięcy po premierze, to właśnie Mother Russia najbardziej zapadła nam w pamięć i stała się pewnym wyróżnikiem na płycie. Dzisiaj na pewno nie jest już moim ulubionym numerem na albumie, ale żeby od razu jednym z najsłabszych w ogóle? To co powiedzieć o kilogramie gniotów z koszmarnych lat '95 - '98 (np. The Angel and the Gambler, Virus, Judgement of Heaven) albo "kwiatkach" z ostatnich lat (np. The Legacy, Starblind)? Mother... ma niezłe intro, przyzwoite "folkowe" riffy, fajną melodię. Dla mnie wystarczy.

[barsiarz]

Virus gniotem????

No widzisz - kwestia gustu, więc dyskusja jałowa. Każdemu co innego się podoba;)

[Nomadosław]

Mother Russia to jeden z najgorszych utworów Iron Maiden.

Bardzo gruba przesada. Jest całkiem OK. Kiedy słuchaliśmy z kumplami NPftD parę miesięcy po premierze, to właśnie Mother Russia najbardziej zapadła nam w pamięć i stała się pewnym wyróżnikiem na płycie. Dzisiaj na pewno nie jest już moim ulubionym numerem na albumie, ale żeby od razu jednym z najsłabszych w ogóle? To co powiedzieć o kilogramie gniotów z koszmarnych lat '95 - '98 (np. The Angel and the Gambler, Virus, Judgement of Heaven) albo "kwiatkach" z ostatnich lat (np. The Legacy, Starblind)? Mother... ma niezłe intro, przyzwoite "folkowe" riffy, fajną melodię. Dla mnie wystarczy.

Dla mnie jest koszmarnie nudny to raz, dwa nie pasuje do koncepcji płyty, podobnie zresztą jak Man on the Edge na X Factora. Epik zrobiony na siłę przez co nawet nie sięga do pięt epikom wcześniejszym. Oczywiście to utwór gdzie jest i Bruce i Dave i Steve więc musi mieć jakieś zalety ale Ironów stać po prostu na więcej. Za to w Run Silent Run Deep jest rewelacyjna melodia, mocarne wokale Bruce'a takie lekko chrypliwe ale niepozbawione górek, świetne gitary, podobnie w Fates Warning gdzie Dave gra jedną z najlepszych solówek w tamtych latach swojej kariery.
Właśnie Mother Russia i te na siłę luzackie Holy Smoke i Hooks in You mi nie leżą na płycie. Chociaż i tak lubię je czasami posłuchać bo No Prayera w życiu przesłuchałem te 3-4 razy mniej niż Numbera czy Seventh Sona i w tych utworach jeszcze można wiele odkryć.
Trasa do No Prayera to była bodaj ostatnia albumowa gdzie kombinowali z setlistą.

[Maximus]

Dla mnie jest koszmarnie nudny to raz, dwa nie pasuje do koncepcji płyty, podobnie zresztą jak Man on the Edge na X Factora.

Moim zdaniem na NPftD w ogóle nie ma żadnej ogólnej koncepcji i to jest jedną z głównych wad tego albumu. Natomiast MR nie nudzi mnie wcale, uznaję ją za jeden z bardziej charakterystycznych utworów, co oczywiście nie oznacza, że najlepszych. Co do MotE, to w mojej opinii tekstowo pasuje do TXF, natomiast muzycznie rzeczywiście nieco odbiega, podobnie jak LotF, ale nie traktowałbym tego jako wady, a wręcz przeciwnie.

Epik zrobiony na siłę przez co nawet nie sięga do pięt epikom wcześniejszym.

Bo to taki pseudo-epik, bez wielkich aspiracji.

Za to w Run Silent Run Deep jest rewelacyjna melodia, mocarne wokale Bruce'a takie lekko chrypliwe ale niepozbawione górek, świetne gitary, podobnie w Fates Warning gdzie Dave gra jedną z najlepszych solówek w tamtych latach swojej kariery.

RSRD jest faktycznie niezłe, ale FW średnio mi pasuje. Zwrotki są w porządku, ale zupełnie nie podoba mi się refren.

Właśnie Mother Russia i te na siłę luzackie Holy Smoke i Hooks in You mi nie leżą na płycie.

MR, jak już zaznaczyłem, dosyć lubię, a co do HS i HiY mam takie samo zdanie jak Ty - nie są udane. Właśnie ze względu na tę amerykańską "luzackość".

Trasa do No Prayera to była bodaj ostatnia albumowa gdzie kombinowali z setlistą.

Podczas Metal 2000 Tour na niektórych koncertach dołączali The Fallen Angel, więc jakaś kombinacja jeszcze była. Niemniej jednak No Prayer on the Road to jak dla mnie ostatnia trasa, kiedy IM byli jeszcze spontanicznym bandem, a nie koncertową firmą, jak to ma miejsce obecnie. Swoją drogą No Prayer for Winterthur to jeden z moich ulubionych bootlegów.

[Nomadosław]

W Fates Warning jest ta wspaniała linia wokalna Bruce'a w zwrotkach i znakomite solo, refrenowi faktycznie brakuje szlifu. Dobre też są The Assasin i Public Enema No.1 nie jakies wybitne utwory, ale choćby przez zadzior w głosie Bruce'a wypadają bardzo ciekawie, na Fearze też śpiewał zadziornie ale już chyba nie aż tak. Swoją drogą jak by świetnie było gdyby teraz Steve potrafił stworzyć taki utwór jak Assasin, tak jednoznacznie heavy.

Album traktuje jak Point of Entry Judasów, dobry jako odpoczynek od typowych klasyków, dużo ciekawego materiału. Gdyby zagrali na koncercie teraz jakiś utwór z tego album poza BYDTTS i HS to by połowa publiki nie wiedziała o co chodzi

[Maximus]

Gdyby zagrali na koncercie teraz jakiś utwór z tego album poza BYDTTS i HS to by połowa publiki nie wiedziała o co chodzi

Fakt, spora część mogłaby mieć problem. Ale to samo dotyczy innych mało ogranych kawałków ze starszych płyt, np. To Tame a Land, Sea of Madness czy Innocent Exile. A gdyby ni z tego ni z owego postanowili wykonać powiedzmy The Duellists albo Sun and Steel? Wtedy dopiero byłaby konsternacja u niektórych

[Truskawa]

Sun and Steel akurat ma chwytliwy refren.

[Maximus]

Nie chodzi o chwytliwość lub brak tejże, tylko rozpoznawalność utworu wśród "niedzielnych fanów".

[Dejavu]

Moim zdaniem na NPftD w ogóle nie ma żadnej ogólnej koncepcji i to jest jedną z głównych wad tego albumu.

Zgadza się. Chyba w tym właśnie jest największy problem tej płyty. Chociaż ja i tak lubię sobie posłuchać tego albumu, ma bardzo dobre momenty, tylko w całości trochę nuży.

[krieg]

Moim zdaniem na NPftD w ogóle nie ma żadnej ogólnej koncepcji i to jest jedną z głównych wad tego albumu.

Zgadza się. Chyba w tym właśnie jest największy problem tej płyty. Chociaż ja i tak lubię sobie posłuchać tego albumu, ma bardzo dobre momenty, tylko w całości trochę nuży.

Dokładnie tak, miks wszystkiego i niczego zarazem. Generalnie albumu można posłuchać do sprzątania albo robienia obiadu.

[Nomadosław]

Nie rozumiem, to, że na Somewhere in Time i Seventh Sonie jest taki koncept muzyczny, to na No Prayerze też musi? Jakoś na Numberze czy Powerslave tego nie ma i nie przeszkadza to by te płyty były jednymi z największych klasyków. No Prayer to taki troszkę powrót do takiego prostszego grania, po co zestawiać ten album z Seventh Sonem? Rozumiem, że płyty z lat 86-88 są kochane, ja sam je kocham ale fajnie wg.mnie, że zrobili album w innym klimacie.
Na złe noty albumu wpływ mają niestety też takie kwestie jak słabe single, które raczej zniechęcają niż zachęcają do albumu, nieciekawy utwór zamykający i raczej nie powalający otwieracz. Najciekawsze wg.mnie są utwory od 3-ego do 7-ego.

[Maximus]

Na TNotB i Powesrlave jak najbardziej widoczna jest pewna koncepcja: po prostu prawdziwy, brytyjski metal, odarty już z bluesrockowych naleciałości, typowych dla NWOBHM przełomu lat 70. i 80., a jednocześnie formalnie czysty, bez nowomodnych klawiszy i brzmień a la USA. Na NPftD natomiast mamy miks wszystkiego - klasycznego wyspiarskiego heavy, epickich zapędów i proamerykańskich "radosnych" melodyjek, a to wszystko okraszone zbędnymi klawiszowymi partiami. Nie dość, że brakuje tu dobrego "songwriting", to tak naprawdę nie ma konkretnego klimatu, a kompozycyjny eklektyzm jest w tym przypadku wadą, rozmywającą charakter albumu.

[Nomadosław]

Nie uważam, że album jest doskonały, ma sporo wad, dorzuciłbym do powyższych średnio przygotowanego Janicka (na każdej następnej płycie do Brave New World będzie coraz to lepiej)
Jednak głupio ją tak całkiem skreślać, nawet jak całościowo nie jest doskonała, to zawsze warto patrzeć na ciekawe fragmenty, a tych na albumie jest sporo.

[Maximus]

Nie twierdzę, że to całkowicie zły album, raczej średni. Moim zdaniem i tak o niebo lepszy niż płyty z Blaze'm czy TFF. Od czasu do czasu słucham go sobie i zęby mnie przy tym nie bolą