Teraz słucham...

[Zdan]

Dust - Hard Attack

[Neon]

Black Sabbath - Paranoid

[Felcio]

Mam totalnie głęboko w dupie czy ktoś powie że to White Christian Metal czy inaczej. Trouble to klasyka i coś niesamowitego!

To że Trouble ma cytaty zaczerpnięte z biblii wcale nie znaczy że to christian metal Oni sami w wielu wywiadach temu zaprzeczali i mówili że bliżej im do Mercyful Fate i Venom niż do Saint, Guardian, Sacred Warrior i Bloodgood

[Neon]

Black Sabbath - Black Sabbath

[pz]

[Neon]

Turbo - Kawaleria Szatana

[Adrian S.O.S.]

[blackcocker]

Shodan - Death, Rule Over US

[Neon]

AC/DC - Back in Black

[Adrian S.O.S.]

[Neon]

Iron Maiden - Powerslave

[mic7]

[Neon]

Iron Maiden - Piece of Mind

[Djuk_416]

[Neon]

AC/DC - Blow Up Your Video

[LukaSieka]

[Neon]

Slayer - South of Heaven

[LukaSieka]

[Sadek]

[Schizoid]

Dziś zrobiłem sobie odsłuch porównawczy.



Riot City - Burn The Night



Ram - Svbversvm

Był to mój pierwszy pełny odsłuch zachwalanego na forum Riot City i n-ty odsłuch Ram. Oba krążki naśladują Judas Priest, ale różnice w podejściu są. I ten Ram wypada po prostu lepiej, chociaż wbrew temu, co kiedyś sądziłem, nie jest to jakiś znakomity album. Moje problemy z Riot City są w sumie dwa. Pierwszy to wokalista, który jest chyba aż za bardzo wpatrzony w Tima Owensa. Nie dość, że naśladuje jego wokal, to powtarza też błędy idola i nie wykazuje żadnego feelingu. Ripper pod tym względem nie był taki zły, ale zdażało mu się bezmyślnie jeździć po skali tylko po to, by udowodnić swój talent. No i ten gardłowy Riot City to taki Ripper to kwadratu. Druga kwestia (Ram też się to tyczy, ale w mniejszym stopniu) to monotonnia. Praktycznie każdy album Priestów ze złotego okresu jest zróżnicowany, natomiast naśladowcy serwują zwykłą łupankę. Technicznie fajnie, ale co z tego, skoro trzeci utwór pod rząd to kolejne deja vu z riffów zagranych wcześniej tysiąc razy, a to wszystko utrzymane jest w takim samym lub zbliżonym tempie? No ludzie, to nie jest konkurs na najlepsze AC/DC.
W sumie do wygranej Ram potrzebowało tylko jednego utworu: The Omega Device. Przyznam, że jak to usłyszałem jakieś 3 lata temu, to mi szczęka opadła. O ile znakomita większość znanych utworów to naśladownictwo, tak ten numer brzmi jak Judas Priest. Poza wokalem zgadza się wszystko. Brzmienie, riffy (to pewnie częściowo zasługa sprytnej reinterpretacji Desert Plains), bębny...No naprawdę kiedyś byłem w szoku słysząc ten utwór. Do dziś lubię sobie go posłuchać, bo nie znam chyba niczego innego, co tak dobrze i wiarygodnie oddawałoby styl jakiejś klasycznej załogi.