Senjutsu - opinie na temat albumu

[dostoevsky]

A kto mówi, że jest spór? Odezwać się nie można? Nie zgadzam się po prostu z jedną tezą.

No to nie trafiłeś, bo teza wciąż dotyczyła kompozycji, a nie umiejętności wymiatania na instrumencie.

Jest dużo muzyków kompozytorów w wieku 60+, którzy tworzą/komponują wspaniałe rzeczy i muzyków instrumentalistów, którzy w wieku 60+ nadal są w niesamowitej formie.
Harris wyczerpał się jako kompozytor i zużył jako basista, bo na basie też nie gra już tak jak grał kiedyś, nie tak wyczynowo jak na standardy niszy metalowej. Co nie znaczy, że nie ma ludzi, którzy nie próchnieją z wiekiem. To, że zatrzymał się Harris, nie znaczy że świat się zatrzymał. O to mi chodziło.

Oczywiście, że są tacy muzycy, ale znajdziesz niewielu ludzi w wieku 60+ którzy wciąż tworzą ekscytujące albumy rockowe i heavy metalowe mogące konkurować z gówniarzami. Nawet jeśli zajebisty "Firepower" wszędzie zbiera pochlebne recenzje, to nie jest to album wyznaczający trendy. Dinozaury pozostaną dinozaurami i w takich kategoriach będą odbierani.

Przecież Harris gra i komponuje a komponuje dla siebie. Nie wymiata już, więc komponuje coraz nudniejsze, jednostajne kawałki. Kroczące nudy.
I zgadzam się z Tobą i nie zgadzam.

Nie zastanawiam się nad tym, czy Harris wymiata czy nie, bo Maiden to jedna z wielu kapel które słucham i po prostu nie wchodzę w te dywagacje. Sam Harrisa inaczej odbieram, bo mam inne oczekiwania wobec legend w wieku 60+, inne wobec dwudziestolatków chcących zaistnieć na scenie, a jeszcze inne wobec instrumentalistów w muzyce klasycznej czy jazzie gdzie standardy wyznaczane instrumentalistom są znacznie wyższe niż w rocku czy punku. Natomiast widziałem Harrisa w Progresji, dzień przed ostatnim koncertem Maiden na Narodowym, i nie mogłem wyjść z podziwu, że ten człowiek ma 66 lat.

[Deleted User 5490]

No nic tam specjalnego w tej Progresji się nie działo.

Jak to mówią, kuglarz na emeryturze też będzie kuglarzem, muzyk muzykiem a ślusarz ślusarzem.
Mój teść w wieku 76 lat robi takie rzeczy jakich ja nie umiem.

[pz]

Nie zgodzę się. Harris mimo wieku jest wciąż pełen energii na scenie. Gra (może mniej dynamicznie niż kiedyś), biega, wyśpiewuje wszystkie teksty, nawiązuje kontakt z publicznością.

[Deleted User 5490]

A mój teść nadal ma krzepę i sprawność przy hydraulice, elektryce i paru innych dziedzinach z zakresu budowlanki. Niejeden gówniarz nie dałby rady zrobić tego co on potrafi. To wymaga więcej wysiłku w jego wieku niż skakanie na scenie i nawiązywanie interakcji z publicznością.

[dostoevsky]

Pierre - muzycznie absolutnie zero zaskoczenia, ale nie po to chodzę na koncerty rockowe.

Nie zgodzę się. Harris mimo wieku jest wciąż pełen energii na scenie. Gra (może mniej dynamicznie niż kiedyś), biega, wyśpiewuje wszystkie teksty, nawiązuje kontakt z publicznością.

No właśnie! W muzyce rockowej chodzi o energię i to w Progresji dostałem. Pod względem samego performance'u (nie mówię o jakości kompozycji Liona) byłem naprawdę zachwycony.

[Deleted User 5490]

Zwyczajnie mamy inne oczekiwania od życia.

[dostoevsky]

Zwyczajnie mamy inne oczekiwania od życia.

Najwidoczniej. Chodzę na Maiden z sentymentu, ale też dla tworzonego przezeń show.
Innym razem pójdę sobie na Marcusa Millera, kiedy indziej do Teatru Współczesnego lub na Festiwal Muzyki Organowej.
Za każdym razem dobrze się bawię, bo nie chodzę na wydarzenia kulturalne żeby przeżywać frustracje.

Z mojej strony koniec offtopa.

[Deleted User 5490]

Ja też nie chodzę na koncerty przeżywać frustracji. Koncert to koncert, odrobina syfu w rock and rollu może być, jak się ktoś pomyli, to wojny atomowej nie będzie, ale nagrywając płyty mogliby się starać. Koncert albo pamięta się, albo nie, a płyta zostaje.

[nugz]

Do prezencji scenicznej w życiu bym się nie przypierdolil. W zasadzie każdy z nich dobrze się trzyma po swojej części sceny. Stefana najbardziej lubię oglądać, nadal - jest moc.

[gumbyy]

Ale nikt do wygladu scenografii i zachowań muzykow na scenie nie zgłasza większych zastrzeżeń przecież. To jest Iron Maiden i wiemy czego się spodziewać i oczekiwać.

Praca w studio na odwal, to inny kaliber. Czy wypuszczenie koncertówki nagranej kalkulatorem.

[nugz]

W Progresji Stefan przecież sie nawet dobrze nie rozpędzi, gdyby chciał

[gumbyy]

W Progresji Stefan przecież sie nawet dobrze nie rozpędzi, gdyby chciał

Ale fakt, że sam bym chciał tak brykać jak będę w Stefana wieku

[Deleted User 626]

No nic tam specjalnego w tej Progresji się nie działo.

Jak to mówią, kuglarz na emeryturze też będzie kuglarzem, muzyk muzykiem a ślusarz ślusarzem.
Mój teść w wieku 76 lat robi takie rzeczy jakich ja nie umiem.

Szkoda. Taka nasza przyszłość.

[dostoevsky]

Nareszcie kupiłem "Senjutsu" na czerwonym winylu, więc przesłuchałem album od deski do deski.

Zacznę od końca - od "The Darkest Hour" do końca materiał jest bardzo dobry. Wydawało mi się, że płytę znam dobrze i nic mnie nie może zaskoczyć, ale ta część albumu wciągnęła mnie jak świetny seans w kinie. Słysząc ostatnie dźwięki płyty towarzyszyło mi to samo uczucie kiedy ni stąd ni zowąd pojawiają się napisy końcowe na zakończenie niezłego filmu: "To już?". Ten album wymaga uwagi, ale jeśli słuchacz poświęci mu czas to nie będzie zawiedziony.

Od "Senjutsu" do "Days of Future Past" album przypomina bardziej "tradycyjne" post-reunionowe Maiden. To co dla mnie wyróżnia tę część to "The Writing on the Wall". Oceniając ten utwór z perspektywy czasu i na tle dyskografii, to jest to utwór z największym radiowym potencjałem od czasów "Run to the Hills". Oczywiście, między "The Number of the Beast" a "Senjutsu" Maiden wydało wiele mocnych singli z chwytliwymi melodiami, i zapewne ogólnie mocniejszych zarówno od "Run to the Hills" jak i "The Writing on the Wall". Ale to jest taki masowy radiowo-stadionowy hicior, przy którym nawet przypadkowe osoby na koncercie wstaną z krzesełek i będę klaskać w rytm utworu. Tutaj chapeau bas dla Adriana, człowieka który ze wszystkich członków zespołu moim zdaniem ma największe wyczucie takich przebojowych rockowych brzmień. Dla mnie najbardziej porywający fragment, do którego za każdym razem z przyjemnością wracam, to przejście z refrenu w główny riff, a potem bam! Solo Dave'a i klasyczne maidenowe melodie na gitarach zwieńczone znakomitym solo Adriana.

Inny utwór to "Stratego" - słuchając go przed premierą i teraz nie przypuszczałem, że Maiden może jeszcze stworzyć numer, który swoją dynamiką i emocjami wywoła skojarzenia z BNW. Taki trochę kuzyn "Ghost of the Navigator". Nawet kolejność na płycie się zgadza.

Jeszcze jako fan TXF chciałbym wyróżnić "Lost in a Lost World". Bardzo lubię takie transowe motywy, które przewijają się przez ten utwór - kojarzą mi się mocno z "Blood on the World's Hands". I to outro jest jednym z moich ulubionych momentów na płycie.

Inne fajne utwory "The Time Machine" i "Days of Future Past". Słuchając numeru tytułowego - tak jak drugiej połowy albumu - towarzyszą mi te same emocje co podczas oglądania epickiego filmu historycznego.

Bardzo ciekawy album.

[gumbyy]

"The Writing on the Wall". Ale to jest taki masowy radiowo-stadionowy hicior, przy którym nawet przypadkowe osoby na koncercie wstaną z krzesełek i będę klaskać w rytm utworu.

Przecież ten numer na koncertach totalnie się nie sprawdził. W Warszawie stypa była na całego przez dwa pierwsze numery ("Senjutsu" i właśnie "TWotW"), a życie publiki rozpoczęło się wraz z dynamicznym "Stratego".

[remi]

"The Writing on the Wall". Ale to jest taki masowy radiowo-stadionowy hicior, przy którym nawet przypadkowe osoby na koncercie wstaną z krzesełek i będę klaskać w rytm utworu.

Przecież ten numer na koncertach totalnie się nie sprawdził. W Warszawie stypa była na całego przez dwa pierwsze numery ("Senjutsu" i właśnie "TWotW"), a życie publiki rozpoczęło się wraz z dynamicznym "Stratego".

To obejrzyj filmiki na WOTW właśnie wszyscy najlepiej się bawili, bo jest najbardziej koncertowy. Fakt w Wawie na wszystkich trzech na płycie było mega ale statystycznie rzecz biorąc WOTW rozruszał publikę najbardziej. Utwór perełka.

[dostoevsky]

Będąc na Narodowym odniosłem to samo wrażenie co Remi, że publika była najbardziej zaangażowana podczas "The Writing on the Wall".

[nugz]

Akurat ten numer ma po prostu dość nośny, koncertowy refren, wiec może faktycznie się sprawdzać live.

[nugz]

Właśnie znów go przesluchalem.... JPDL, jeśli ten kawałek to jeden z hajlajtow płyty, to naprawdę nie chcę brnąć dalej

[gumbyy]

Nie no, proszę Was... Ludzie "najlepiej bawili się i byli zaangażoani na WOTW"? Nie zaklinajcie rzeczywistości, bo korba była jak zwykle na Trooperze, czy Fear a nie WOTW.

Zresztą, Warszawa, nagrania z podobnego miejsca:

WOTW: https://m.youtube.com/watch?v=3jq0l0edEcs
FOTD: https://m.youtube.com/watch?v=Q2STxPh3oIY